φτου ξελευτερία!

Ανακοίνωση της Πολιτικής Επιτροπής της κ.ο. Ανασύνταξη για το θάνατο του συντρόφου Δημήτρη Κατσιμάρδου

2012-01-23T16:41:00.000+02:00

Πέθανε την Παρασκευή 20 Γενάρη, σε ηλικία 61 χρονών, ο σύντροφος Δημήτρης Κατσιμάρδος, μέλος της Π.Ε. της κομμουνιστικής οργάνωσης ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, στην πολυκλινική Αθηνών από ανακοπή καρδιάς. Ο σύντροφος Κατσιμάρδος γεννήθηκε το 1951 στην Αγία Παρασκευή Αιτωλοακαρνανίας. Από μικρή ηλικία, από το 1974, στρατεύτηκε στο εργατικό κομμουνιστικό κίνημα δουλεύοντας ως βιομηχανικός εργάτης στην κλωστοϋφαντουργία. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια, που μετανάστευσε όλη μαζί στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και δούλεψαν σαν εργάτες στην κλωστοϋφαντουργία και αλλού.

Ήταν μέλος της ΚΝΕ και εντάχθηκε στην ΚΟΒ κλωστοϋφαντουργών του ΚΚΕ. Από αυτές τις γραμμές συνέβαλλε τα μέγιστα στην συνδικαλιστική οργάνωση των κλωστοϋφαντουργών. Η σύγκρουση με τους εργοδότες του για τα δίκια της εργατικής τάξης οδήγησε πολλές φορές στην απόλυση του καθώς και στην σύλληψη του από την αστυνομία μετά από καταγγελίες της εργοδοσίας για την συνδικαλιστική του δράση. Ήταν ιδρυτικό μέλος του κλαδικού σωματείου στην κλωστοϋφαντουργία και το υπηρέτησε από υπεύθυνες θέσεις. Συμμετείχε στην διεθνιστική μπριγάδα αλληλεγγύης στη Νικαράγουα την δεκαετία του 80, όπου εργάστηκε για 6 μήνες κοντά στο πεδίο που γίνονταν οι μάχες. Διατέλεσε πρόεδρος στο σωματείο εργατών, τεχνιτών, υπάλληλων Κλωστηρίων Αττικής. Απολύθηκε το 1995 από τα κλωστήρια Αττικής του Αργυρού όταν το εργοστάσιο έκλεισε.

Αποχώρησε από το ΚΚΕ το 1996 διαφωνώντας με την πολιτική του και εντάχθηκε στην Αριστερή Ανασύνταξη. Κατόπιν εργάστηκε σαν υπάλληλος στην Ομοσπονδία χάντμπολ. Έδωσε το παρόν στις διάφορες διεθνείς αγωνιστικές εκδηλώσεις του κινήματος (Γένοβα, Βρυξέλλες, Πράγα). Ο σύντροφος Κατσιμάρδος τα τελευταία χρόνια ήταν μέλος της διοίκησης, αναπληρωτής γραμματέας, του Πανελλήνιου Συλλόγου Υπάλληλων Αθλητικών Σωματείων (ΠΣΥΑΣ).

Ο Δημήτρης Κατσιμάρδος ήταν προλετάριος, πολύτιμος σύντροφος και μάχιμος μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του. Ακόμα και την τελευταία μέρα είχε μαζί του φάκελο με υπό απόλυση συναδέλφους του στο ταε κβον ντο, για τους οποίους μαχόταν να μην απολυθούν. Μέσα από τη δράση του, την εμπειρία του, το διάβασμα του συνέβαλλε στις επεξεργασίες του κινήματος με άρθρα και άλλες παρεμβάσεις καθώς και στις επεξεργασίες της ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ. Η εργατική τάξη έχασε ένα από τα πιο άξια παιδιά της και ένα από τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία της. Η ανιδιοτέλεια του, η καθημερινή και διαρκής αγωνιστικότητα του και η αφοσίωση του στην πάλη για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα καπιταλιστικά δεσμά συνιστά πηγή έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για τους κομμουνιστές και τους αγωνιστές του κινήματος στους δύσκολους αγώνες που είναι μπροστά μας.

Η κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ θρηνεί για την απώλεια του και συλλυπάται θερμά τους δικούς του.

Εργατική κυβέρνηση, ο μόνος δρόμος για την επιβίωση των εργαζομένων

2011-12-21T23:47:00.001+02:00

Του Χρήστου Καραχοτζίτη
αναδημοσίευση από το 48ο φύλλο της εφημερίδας "Εργατική Πολιτική"

«Ακριβώς ο Μαρξ ήταν εκείνος που πρώτος είχε ανακαλύψει το μεγάλο νόμο κίνησης της ιστορίας,το νόμο που σύμφωνα με αυτόν όλοι οι ιστορικοί αγώνες,αδιάφορο του αν γίνονται στο πολιτικό,θρησκευτικό,φιλοσοφικό ή σε οποιοδήποτε άλλο ιδεολογικό τομέα, δεν είναι παρά η περισσότερο ή λιγότερο καθαρή έκφραση των αγώνων ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις,και ότι η ύπαρξη των τάξεων αυτών και συνεπώς και οι συγκρούσεις μεταξύ τους, εξαρτώνται με τη σειρά τους από το βαθμό ανάπτυξης της οικονομικής τους θέσης ,από τον τρόπο παραγωγής και από τον τρόπο ανταλλαγής που απορρέει από αυτόν. Ο νόμος αυτός, που έχει για την ιστορία την ίδια σημασία που έχει και για τις φυσικές επιστήμες ο νόμος μετατροπής της ενέργειας, ο νόμος αυτός έδωσε κι εδώ στον Μαρξ το κλειδί για την κατανόηση της ιστορίας της 2ης γαλλικής δημοκρατίας. Σε αυτήν την ιστορία υπέβαλε σε δοκιμασία το νόμο του και έπειτα από 33 χρόνια είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε ξανά ότι αυτή η δοκιμασία πέτυχε λαμπρά στις εξετάσεις της». (Φρίντριχ Ένγκελς –πρόλογος στην 3η έκδοση του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη)

«Να πραγματοποιήσει την απελευθερωτική αυτή πράξη, αυτή είναι η ιστορική αποστολή του σύγχρονου προλεταριάτου. Να εξακριβώσει τις ιστορικές συνθήκες και με αυτό, την ίδια τη φύση τους και να δώσει έτσι στην τάξη που η αποστολή της είναι να δράσει, τάξη καταπιεζόμενη σήμερα,την επίγνωση των όρων και της φύσης της δράσης της, αυτό είναι το καθήκον του επιστημονικού σοσιαλισμού,που είναι η θεωρητική έκφραση του προλεταριακού κινήματος.» (Φρίντριχ Ένγκελς-Ουτοπικός και Επιστημονικός Σοσιαλισμός)

Ποιος ο λόγος άραγε να καταπιαστεί κανείς με προτάσεις που συμπυκνώνουν το θεμέλιο της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας ως επιστήμης των νόμων κίνησης (εξέλιξης) της ανθρώπινης κοινωνίας;

Δε θα ήταν πιο ωφέλιμο για το εργατικό κίνημα η Αριστερά να αφιερωθεί αποκλειστικά και μόνο στην οργάνωση και την ανάπτυξη αγώνων ενάντια στην ολοένα και συνεχιζόμενη εξαθλίωση;

Έχει σχέση με τη θεωρητική ανεπάρκεια της αριστεράς η πρακτική, υλική της ανημπόρια να καταστήσει το εργατικό κίνημα ικανό να βελτιώσει τους όρους διαβίωσης του λαού; Και αν ,ναι, σε ποιο βαθμό;

Για εμάς ο μαρξισμός δεν είναι απλά και μόνο ένα εργαλείο κατανόησης της καπιταλιστικής οικονομίας ούτε ένα επαναστατικό πρόταγμα σκέτα. Είναι μια επανάσταση στην ανθρώπινη σκέψη. Μια κοσμοθεωρία επιστημονική που αν ως πνεύμα ενωθεί με την ύλη (το εργατικό κίνημα)θα φέρει τη λύση των βασικών αντιθέσεων της εποχής μας. Αλλάζοντας την.

Επομένως κατά τη γνώμη μας η ασυνέπεια, η αναποτελεσματικότητα της αριστεράς σήμερα να αντιμετωπίσει την προέλαση της αστικής τάξης στα εργατικά δικαιώματα δεν έχει μόνο αίτια σχετικά με τη γραφειοκρατικοποίηση της και την έλλειψη ταξικού ενστίκτου στις γραμμές της αλλά έχει και αίτια γνωσιολογικά. Με αποτέλεσμα τη μόνιμη επωδό «κάναμε ότι μπορούσαμε αλλά αποτύχαμε» ή το υποκριτικό «ο κόσμος δεν είναι ώριμος για την πρόταση μας».

Από τη μια η αφιέρωση στις πραγματείες του Στάλιν, από την άλλη ο μικροαστικός ενθουσιασμός με τις μικροαστικές, μοντέρνες στη μορφή, αραχνιασμένες στο περιεχόμενο, εμπνεύσεις ακαδημαϊκών τύπου Ζίζεκ έφεραν τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς να φοβούνται να συλλάβουν το νόημα της σημερινής κρίσης και το μόνο δρόμο που οδηγεί σε μια εργατική έξοδο από αυτήν.

Για εμάς μια πιστή στο πνεύμα του μαρξισμού ερμηνεία της τωρινής κατάστασης καταλήγει σε δύο βασικά συμπεράσματα και ένα πρόταγμα.

1ο.Η παρούσα καπιταλιστική κρίση για να ξεπεραστεί από την πλευρά της αστικής τάξης απαιτεί μια συνεχιζόμενη και ολοένα πιο οξυμένη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων δίνοντας ιδιαίτερο πρόσημο στην παραγωγική δύναμη που λέγεται άνθρωπος. Μεγάλες στρατιές προλεταρίων οδηγούνται στη φυσική εξόντωση, ενώ συγχρόνως ανάβουν οι μηχανές του πολέμου.

Η επίθεση της αστικής τάξης συνιστά μονόδρομο για την διατήρηση της θέσης της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Κατά συνέπεια τα περιθώρια για μεταρρυθμίσεις στενεύουν τόσο πολύ που και ένας κλασσικός ρεφορμιστής που δεν είναι τσαρλατάνος αρνείται να παραδεχτεί την ορατότητα τους. Η αστική τάξη σκίζει κάθε συμβόλαιο που είχε συνάψει όχι μόνο με την εργατική τάξη αλλά και με άλλα στρώματα της κοινωνίας, την εργατική αριστοκρατία και τους μικροαστούς. Η κοινωνία, τουλάχιστον υλικά, διχάζεται σε δύο μεγάλα στρατόπεδα.

2ο Βρισκόμαστε σε επαναστατική κατάσταση .Οι κυβερνώντες αδυνατούν να κυβερνήσουν όπως παλιά. Καταπατούν το ίδιο τους το Σύνταγμα προκειμένου να τσακίσουν τη λαϊκή οργή. Για να διατηρήσουν την ασφάλεια τους παραχωρούν σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς την κρατική τους κυριαρχία και διορίζουν κυβερνήσεις άσχετες και από την ίδια την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Τα λαϊκά στρώματα δεν συναινούν στην παραπάνω διαδικασία. Εισβάλλουν στο πολιτικό σκηνικό και το επηρεάζουν. Αναζητούν θολά νέες μορφές διακυβέρνησης, αμφισβητούν πλευρές της αστικής νομιμότητας καθώς και την παραδοχή ότι το εκλεγμένο κοινοβούλιο αντιπροσωπεύει το λαό.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια σπάει τα κοντέρ καθώς η πτώση του βιοτικού επιπέδου δεν είναι σταδιακή αλλά απότομη κάνοντας το ζήτημα της επιβίωσης ζήτημα της καθημερινής ζωής. Οι πολιτικά αδιάφορες έως τα πριν μάζες εντείνουν τη δραστηριότητα τους. Οι κλαδικοί αγώνες αγκαλιάζονται από άλλες ομάδες και τα αιτήματα τους χάνουν το παλιό συντεχνιακό πνεύμα. Πλέον, το ζήτημα είναι η πτώση της κυβέρνησης και η αναμέτρηση με το τραπεζικό σύστημα και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Μια επαναστατική κατάσταση έχει χαρακτήρα αντικειμενικό καθώς συνιστά αντανάκλαση των σεισμών που ανάγονται στη σφαίρα της οικονομίας (στην παραγωγή και την ανταλλαγή των εμπορευμάτων) στη σφαίρα της πολιτικής ζωής. Ο χρόνος και οι αποστάσεις δεν συγχρονίζονται με το αργό βήμα των δεικτών ενός ρολογιού αλλά με την ταχύτητα της λαϊκής δράσης που παρά τα όποια σκαμπανεβάσματα θυμίζει αυτή του βέλους.

Επαναστατική κατάσταση δεν σημαίνει ότι η επανάσταση θα υπάρξει και αυτόματα. Δημιουργείται όμως το απαραίτητο υπόβαθρο για να πραγματοποιηθεί. Κάθε λάθος των κυρίαρχων αν διαβαστεί σωστά και έγκαιρα από το λαϊκό στρατόπεδο μπορεί να τους στήσει στον τοίχο. Επαναστατική κατάσταση δεν σημαίνει πως το εργατικό στρατόπεδο έχει οργανωθεί στην εντέλεια και βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα για την τελική μάχη αλλά ότι αυτό είναι δυνατό να προκύψει από στιγμή σε στιγμή, από βήμα σε βήμα.

Αυτό είναι κατά τη γνώμη μας το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι κομμουνιστές χαράζουν τη στρατηγική και την τακτική τους σήμερα. Οφείλουν να πουν πως ΤΩΡΑ απέναντι στα προγράμματα και τις κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας ο μόνος δρόμος για την επιβίωση των εργαζομένων είναι η πραγματοποίηση του πρώτου βήματος της επανάστασης, η ανάδειξη μιας εργατικής κυβέρνησης, που θα απαλλοτριώσει την κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία και θα οργανώσει την οικονομία με γνώμονα τα εργατικά συμφέροντα.

Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων: Να στείλουμε στην ανεργία κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ-τραπεζίτες

2011-12-14T12:05:00.000+02:00

Όλοι στη συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην ανεργία, Πέμπτη 15 Δεκέμβρη, στις 6 μ.μ. από την Πλ. Συντάγματος.

Στην εποχή που το ψεύτικο δίλημμα «μέτρα ή χρεωκοπία» αποτελεί τη μόνιμη επωδό στα λόγια και τις πράξεις των κοινωνικών τρομοκρατών συγκυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, οι εργαζόμενοι ήδη χρεωκοπούν. Τα ποσοστά της ανεργίας που φτάνουν στο 26% και 40% για τους νέους (και είναι ακόμη μεγαλύτερα στην πραγματικότητα) έχουν εκτοξεύσει τον αριθμό ανέργων επάνω από το 1.000.000.

Σαν μην έφταναν τα λουκέτα και οι χιλιάδες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, η μη ανανέωση συμβάσεων στο δημόσιο, τώρα η εφεδρεία οξύνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Η αποθήκη των ανέργων δίνει την καλύτερη ευκαιρία στους εργοδότες και το κράτος (το πιο μεγάλο αφεντικό) να κατοχυρώσουν τους μισθούς των 500 ευρω για όλους, όπως δήλωσαν και ρητά πως επιδιώκουν.

Έχουμε πλέον όλοι καταλάβει πως η κατάσταση της ανεργίας ή της ελαστικής υπο-απασχόλησης θέλουν να είναι μόνιμη κατάσταση. Έτσι, δουλεύει ήδη η νέα γενιά των εργαζομένων. Και ο υποταγμένος συνδικαλισμός –στη λογική του «εταίρου» πάντα– αρνείται να ασχοληθεί, δεν μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες των ανέργων, συχνά δεν τους δίνει το δικαίωμα να είναι γραμμένοι ακόμα και στα σωματεία.

Έχει έρθει η στιγμή οι άνεργοι να αποκτήσουν φωνή, να διεκδικήσουν ζωή. ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, μαζί με τους εργαζόμενους αλλά και διακριτά για αναδείξουν τις ανάγκες τους.

• ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΜΙΣΘΟΙ

• ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ, ΥΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΟΡΩΝ

• ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

• ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΟΧΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ

- Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων. Δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει ή κλείνει.

- Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα ανεργίας, που να καλύπτει τις ανάγκες μας. Πλήρης ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη των ανέργων. Προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια.

- Κατάργηση των επιδοτήσεων στις επιχειρήσεις, τα λεφτά απευθείας στους άνεργους. Δωρεάν μετακίνηση. Όχι δημοτικά τέλη , διαγραφή των χρεών των ανέργων.

- Ελεύθερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά γνώσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

- Κανένα χαράτσι, καμία διακοπή ρεύματος, νερού, επικοινωνίας. ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

- Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κανονικές προσλήψεις στους συμβασιούχους, απασχολούμενους με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών και γενικά κατάργηση της επισφαλούς εργασίας. Κατάργηση της μαθητείας ως απλήρωτης εργασίας.

Στηρίζουμε τη συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην ανεργία Πέμπτη 15 Δεκέμβρη, στις 6 μ.μ. από την πλ. Συντάγματος στο Υπουργείο Εργασίας

που οργανώνουν οι: Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου, Συνέλευση Ανέργων Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ανέργων (ΣΩΒΑ), Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων και Ανέργων, Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης.

Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων

Ιδιωτικού και Δημοσίου Τομέα

syntonismos.blogspot.com

Αριστερή Ανασύνταξη τ. 36

2011-12-10T21:11:00.000+02:00

Δελτίο Τύπου για την κυκλοφορία της Αριστερής Ανασύνταξης τ.36

Πάει καιρός από τότε που εκδόθηκε το τελευταίο επετειακό τεύχος της Αριστερής Ανασύνταξης αφιερωμένο στον Κώστα Μπατίκα. Το μεγάλο αυτό χρονικό διάστημα είναι εν μέρει δικαιολογημένο από την απώλεια όχι μόνο του ιδεολογικού και οργανωτικού στυλοβάτη του περιοδικού αλλά κυρίως του ανθρώπου που ενέπνεε στους άλλους ανθρώπους την γοητεία του σπουδαστηρίου και έδωσε έτσι σε αυτό το περιοδικό το πνεύμα της μελέτης του μαρξισμού και της χρήσης του για την επίλυση σύγχρονων και συγκεκριμένων προβλημάτων. Δικό μας μέλημα στο εξής θα είναι η διατήρηση αυτού του χαρακτήρα και η προώθηση των ιδιαίτερων στόχων της Αριστερής Ανασύνταξης.

Ωστόσο, το παρόν τεύχος, που εγκαινιάζει μία νέα περίοδο της Αριστερής Ανασύνταξης, εκδίδεται σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο και θέτει το περιοδικό μας μπροστά σε καθήκοντα γνωστά του μεν αλλά για πρώτη φορά επιτακτικά. Η ισχυρή και παρατεταμένη οικονομική κρίση, εκδήλωση της συνολικής χρεοκοπίας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, μαστίζει όχι μόνο την ελληνική κοινωνία αλλά το σύνολο σχεδόν των χωρών παγκοσμίως και απειλεί την εργατική τάξη και τα μεσαία εργαζόμενα στρώματα με εξαθλίωση ανάλογη με αυτήν που περιγράφει ο Ένγκελς στην κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία. Είναι η εποχή που οι κομμουνιστές επαναστάτες οφείλουν περισσότερο από ποτέ να αναλάβουν δράση. Ιδιαίτερη και ξεχωριστή σημασία αποκτά ο ρόλος της επαναστατικής διανόησης και η συμβολή της τόσο στην ανάλυση της κρίσιμης περιόδου την οποία διανύουμε όσο και στην χάραξη της επαναστατικής τακτικής για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης.

Στις αποσκευές μας κουβαλάμε την πολύ σημαντική παρακαταθήκη της Αριστερής Ανασύνταξης όλων των προηγούμενων χρόνων. Η ενασχόληση με τρεις κυρίως θεματικές ενότητες αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς και θα συνεχιστεί: πρώτον με την ανάλυση του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, δεύτερον με τη διασαφήνιση των χαρακτηριστικών της κομμουνιστικής κοινωνίας και της μετάβασης σε αυτήν, και τρίτον με τη διερεύνηση ζητημάτων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Σήμερα όμως, στην εποχή της δράσης, σταθερή ενασχόλησή μας θα αποτελέσουν πρωτίστως όλα τα θεωρητικά ζητήματα που σχετίζονται άμεσα και έμμεσα με την επαναστατική διέξοδο από την παρούσα κρίση.

Σε αυτό το τεύχος...

Η ύλη του ανά χείρας τεύχους περιλαμβάνει τρεις θεματικές: Πρώτον, θέσεις για το μείζον ζήτημα της μετανάστευσης. Δεύτερον, αναλύσεις επιμέρους ζητημάτων σχετικών με το επαναστατικό πολιτικό πρόγραμμα (για τη θρησκεία και το γυναικείο ζήτημα). Τέλος, κριτική στην επαναφορά αντιλήψεων της νέας αριστεράς από τις οποίες εμφορείται η μεγαλύτερη οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην Ελλάδα, το ΝΑΡ.

Στο αμέσως επόμενο διάστημα η Συντακτική Επιτροπή και οι συνεργάτες της Αριστερής Ανασύνταξης θα ασχοληθούν κυρίως με επείγοντα πολιτικο-θεωρητικά ζητήματα του κινήματος, ανοίγοντας παράλληλα διάλογο και φιλοξενώντας τις όποιες διαφορετικές απόψεις και αντιλήψεις κατατίθενται με σκοπό να συμβάλουν σ' αυτόν.

Νύχτωσε απόψε νωρίς...

2011-08-29T23:30:00.008+03:00

ΣΟΥ' ΠΑΝ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΤΟ ΧΑΚΙ -ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ.

2011-08-29T11:28:00.001+03:00

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΣΥΛΛΕΚΤΟΥΣ-ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ

Από το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Ωχ και τώρα τι γίνεται; Ντυμένος στα χακί, 9 μήνες τι μας περιμένει; Σκέψεις που βασάνισαν και θα βασανίσουν τον καθένα. Συνάδελφε, με αυτό το γράμμα θέλουμε να μοιραστούμε την εμπειρία για τα όσα και εμείς ζήσαμε, να σε βοηθήσουμε να βάλεις με ψυχραιμία σε μια σειρά τις σκέψεις.

Καταρχήν ο στρατός έχει απαιτήσεις από εσένα. Σε θέλει υπάκουο στις διαταγές, στις αγγαρείες και στα καψόνια, να σκέφτεσαι την πάρτη σου, κλείνοντας τα μάτια στα ατυχήματα και τις αυτοκτονίες. Σε ενθαρρύνουν να βάζεις βύσμα και να υποχρεώνεσαι πολιτικά και κοινωνικά σε όσους αναπαράγουν αυτή την κατάσταση. έτσι συντηρούν και ενισχύουν τις ταξικές ανισότητες. Όλοι οι γόνοι πλουσίων όπως και οι Πολιτικοί Αρχηγοί (Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Τσίπρας, Βενιζέλος, Πάγκαλος κλπ) εξαγόρασαν τη θητεία και έκαναν θητεία λούφας την ώρα που απαιτούν από εμάς θυσίες και μιλούν για την υποχρεωτική στράτευση ως «υπέρτατο καθήκον»!

Σε θέλουν ρουφιάνο (δώσε για να σωθείς) και να ξεχάσεις όποια εμπειρία έχεις από συλλογικούς αγώνες στην πολιτική σου. Να ξέρεις ότι όλα αυτά δεν είναι το κλειδί για μια ήσυχη θητεία που θα περάσει υπομονετικά σε 9 μήνες. Είναι ο συμβιβασμός στη χειρότερη καθημερινότητα, αποδοχή ότι τίποτα δεν αλλάζει, ότι είμαστε αδύναμοι μπροστά στις διαταγές. Το «κάτσε φρόνιμα, δε βαριέσαι, άστο να περάσει», πάντα χειροτέρευε τα πράγματα!

Για τους "πάνω" ο στρατός δεν είναι καθόλου άχρηστος ή παράλογος όπως φαίνεται σε εμάς. Είναι οργανικό κομμάτι σε ΝΑΤΟ- Ευρωστρατό, συμμετέχει σε βάρβαρες επεμβάσεις σε 15 χώρες και ως δύναμη κατοχής. Η Ελλάδα συνέβαλε τα μέγιστα στους βομβαρδισμούς της Λιβύης, με κόστος εκατομμύρια ευρώ, παραλίγο να στείλει και ελληνικά F-16! Έφεδροι συνεχίζουν να υπηρετούν στην Κύπρο. Ξένος στρατός σε ξένη χώρα με διαρκή συναγερμό για τα "εθνικά συμφέροντα", που όμως καθόλου δε βοήθησε για μια ειρηνική ενωτική λύση στο νησί. Στη διάσημη σαπουνόπερα των ελληνοτουρκικών (πότε φίλοι, πότε εχθροί) ο ελληνικός στρατός είναι βασικός πρωταγωνιστής με θύματα εμάς αλλά και συνολικά τον λαό μας.

Το Φθινόπωρο οι κυβερνήσεις Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ-Τουρκίας στήνουν σκηνικό έντασης και θερμού επεισοδίου για το πώς θα μοιραστούν τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) και τα κοιτάσματα πετρελαίου-φυσικού αερίου. Θα απαιτήσουν «εθνική ενότητα» ανάμεσα σε εμάς, τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία που μας επέβαλαν κοινωνικό και εργασιακό Μεσαίωνα, το κίνημα των Αγανακτισμένων που αιματοκύλησαν τα ΜΑΤ και τον κόσμο του πλούτου, που μας θεωρεί αναλώσιμους για την αύξηση των κερδών του και κρέας ΣΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ. Το αστικό σύστημα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ της Διαπλοκής, της Μίζας, των Σκανδάλων, οι υπηρέτες των τραπεζιτών-εφοπλιστών-εργολάβων-τοκογλύφων θα μας ζητήσουν να θυσιαστούμε ξανά για τα δικά τους συμφέροντα, που οι δημοσιογράφοι και τα κανάλια ονομάζουν «εθνικά συμφέροντα»!

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟ. ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ. Αρνούμαστε να Σκοτωθούμε και να Σκοτώσουμε νέους ανθρώπους, με τους οποίους έχουμε τα ίδια συμφέροντα και όνειρα.

Στα δόγματα ασφάλειας όλα βαφτίζονται «εθνική απειλή», εσωτερικός-εξωτερικός εχθρός σχεδόν δεν ξεχωρίζουν. Γι' αυτό Στρατός κι Αστυνομία μοιάζουν όλο και περισσότερο. Το αν έφεδροι σαν και εμάς θα κληθούν να συμμετέχουν σε διμοιρίες Καταστολής Πλήθους που σχηματίστηκαν στο Κιλκίς, αν θα πάρουν θέσεις μάχης στο λεγόμενο Τοίχος στον Έβρο πυροβολώντας μετανάστες, αν θα συμμετέχουν σε μια σειρά από απεργοσπαστικούς μηχανισμούς είναι κάτι που θα κριθεί στην πάλη μέσα και έξω από τα στρατόπεδα. Πολλές θέσεις εργασίας χάνονται αφού ο στρατός αναλαμβάνει ότι απέμεινε από το κοινωνικό κράτος. Με την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων στην Πολιτική Προστασία ουσιαστικά βάζουν τους φαντάρους να καλύπτουν δωρεάν θέσεις πυροσβεστών, να συμμετέχουν στην αντιμετώπιση πλημμυρών, ενώ τώρα θέλουν να χρησιμοποιήσουν και τους συναδέλφους με Σωματική Ικανότητα Ι4-Ι5 ως δωρεάν εργατικό δυναμικό!

Με πρόσχημα την οικονομική κρίση σταμάτησαν την πρόσληψη ΕΠ.ΟΠ., ενώ σταδιακά, προκρίθηκε η λύση των πιο φθηνών ΕΕΦΟΠ, οι οποίοι υποχρεωτικά θα συμμετείχαν σε αποστολές εκτός συνόρων, μια ακραία μορφή εργασιακής εκμετάλλευσης της νεολαίας (το ΥΠΕΘΑ δεν ανακοίνωσε ούτε το ύψος της αμοιβής τους) που τελικά γνώρισε την απόρριψη των νέων. Τώρα προβάλλουν ως αιτία τα Μνημόνια για να προχωρήσουν στην Απόλυση χιλιάδων ΕΠ.ΟΠ. με βάση την συνεχή αξιολόγηση τους.

Επομένως προκύπτει το ερώτημα: αφού ο Π.Μπεγλίτης δε δέχεται την απόσυρση του ελληνικού στρατού από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές και οι Μισθοφόροι στρατιώτες συνεχώς θα μειώνονται, ποιοι θα συμμετέχουν σε αυτές; Μήπως οι φαντάροι;

Ποιος είναι ο πιο φθηνός τρόπος να εξασφαλίσεις νέους αγγαρειομάχους και αναλώσιμους της πρώτης γραμμής;

Μα φυσικά η αύξηση της στρατιωτικής θητείας στους 12 μήνες! Ταυτόχρονα, μειώνει και με τεχνητό τρόπο την τεράστια ανεργία, εξασφαλίζοντας την τρίμηνη δωρεάν παροχή εργασίας από τους φαντάρους.

Η κυβέρνηση του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού, για να καλύψει την τεράστια αντιδραστική της επίθεση ενάντια στην νεολαία, την πρώτη αύξηση θητείας από την εποχή της Χούντας των Συνταγματαρχών, μιλά για χαμηλή επάνδρωση των μονάδων στη παραμεθόριο. Όμως ΠΑΣΟΚ-ΝΔ γέμισαν τη χώρα με εκατοντάδες άχρηστα στρατόπεδα για να συντηρήσουν το πελατειακό σύστημα και για τις ψήφους, αυτοί έστειλαν χιλιάδες στρατού εκτός συνόρων, με δική τους απόφαση 6.000 στρατιώτες κάνουν τους υπηρέτες των αξιωματικών στις Στρατιωτικές τους Κατασκηνώσεις. Άρα, δε φταίει η μείωση της θητείας για όσα βιώνουμε αλλά η κοινή πολιτική τους που εξυπηρετεί πολιτικά-οικονομικά-συντεχνιακά συμφέροντα.

Με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να πάρει ρεβάνς για την επιτυχία των νεολαιίστικων διεκδικήσεων που κατάφεραν να μειώσουν τη θητεία στους (9) μήνες και να μπλοκάρει την Στράτευση στα 18. Επιπλέον επιστρέφει δριμύτερη όχι μόνο στους 12 μήνες στράτευσης, αλλά επαναφέρει όλη τη φιλολογία που συνόδευε τα σχέδια της κυβέρνησης Καραμανλή για Στράτευση στα 18 (κόψιμο αναβολών, περιορισμό Ι4-Ι5 κλπ).

Η πολιτική των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ είναι εχθρική στην κοινωνία! Σχεδιάζουν να αγοράσουν Όπλα αξίας 23 δις ευρώ, όμως ο μισθός μας μένει 8,63. Τα λειτουργικά έξοδα μειώνονται, το κόστος της θητείας γίνεται δυσβάσταχτο για τους γονείς μας. Το Μνημόνιο είναι εδώ. Κόβουν από παντού: τη συντήρηση των στρατοπέδων, τα εισιτήρια, το φαγητό, την περίθαλψη. Κόβουν μισθούς και επιδόματα ακόμη και από τον ΕΠ.ΟΠ., σπρώχνοντας τους στην εξαθλίωση. Την ίδια στιγμή που είμαστε το πιο άγρια εκμεταλλευόμενο κομμάτι της νεολαίας προσφέροντας μαύρη απλήρωτη εργασία παντού. Φαντάροι χτίζουν, βάφουν, καθαρίζουν, γίνονται υπηρέτες, οδηγοί, μάγειρες, τεχνίτες, κλείνονται με τις ώρες σε γραφεία χωρίς καμία αναγνώριση. «Κάνουμε μάγκες τους διοικητές των μονάδων» που με το δικό μας ιδρώτα παίρνουν τα εύσημα της ιεραρχίας χτίζοντας την στρατιωτική τους καριέρα.

ΔΕΝ ΨΑΡΩΝΟΥΜΕ - Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕ ΣΤΟΛΗ

Και όμως σε πείσμα όσων κηρύσσουν τη ματαιότητα της Αντίστασης, τα στρατόπεδα δεν είναι πια η έδρα τους. 20 χρόνια τώρα δεν ψαρώνουμε αλλά αναπτύσσουμε νικηφόρα αγωνιστική δράση.

Υπερασπιζόμαστε τα Συνταγματικά μας δικαιώματα, απαιτούμε την εφαρμογή του Στρατιωτικού Κανονισμού. Έτσι αρνούμαστε τη μετάθεση στην Κύπρο (ΕΛΔΥΚ), υπερασπιζόμαστε τον ελεύθερο χρόνο και το χρόνο ύπνου, δε δεχόμαστε καψόνια, εθνικιστικά τραγούδια, μειωτικές και ρατσιστικές συμπεριφορές. Διαβάζουμε όποιο βιβλίο ή εφημερίδα θέλουμε.
Κάνουμε κόντρα σε κάθε αυθαιρεσία ή αυταρχική συμπεριφορά. Βγαίνουμε παραπονούμενοι στην αναφορά. Έχουμε κάθε συμφέρον η αυθαιρεσία να εκτεθεί σε όλο το στρατόπεδο. Μόνο έτσι κλονίζεται η παντοδυναμία του αξιωματικού.
Το πιο σημαντικό βέβαια είναι να αναπτύσσουμε με κάθε τρόπο συλλογικές συμπεριφορές, να μεγαλώνουμε την πολιτική και ηθική υπεροχή του Δικτύου των Ελεύθερων Φαντάρων, του Σπάρτακου.
Η μεγαλύτερη δύναμη μας είναι η δημοσιότητα και οι καταγγελίες. Όταν σπάμε τα στεγανά του στρατοπέδου οι όροι της μάχης αντιστρέφονται. Οι καριερίστες αξιωματικοί τρομοκρατούνται και τρέχουν να απολογηθούν. Το Γ.Ε.Σ. προσπαθεί να συμμαζέψει ότι μπορεί, δικαιώνοντας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα αιτήματα των φαντάρων.
Απευθυνόμαστε οποιαδήποτε στιγμή κρίνουμε απαραίτητο στην ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ. Αυτή η συνδυασμένη δράση φέρνει αποτελέσματα κι αποτελεί τον κορμό της λογικής του κινήματος μέσα και έξω από τον στρατό. Δεν καλούμε σε ανόητους ηρωισμούς και απερισκεψίες. Κάθε νίκη επιτυγχάνεται χωρίς κανένας φαντάρος να εκτεθεί σε κινδύνους και σε αντίποινα.

ΟΠΟΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΣΤΙΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ. Και οι νίκες είναι πολλές. Ό,τι βελτίωση υπάρχει στις εγκαταστάσεις των κέντρων έχει γίνει με αυτόν τον τρόπο (μόνοι τους ούτε μια βρύση δεν αλλάζουν).

ΓΙΑ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (ΕΛΔΥΚ) ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΡΟΥ.

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ: ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ! Όποιος θέλει μπορεί να Αρνηθεί. Δεν υπάρχει κανένας νόμος ή διαταγή για ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΘΕΣΗ στην Κύπρο!

"Ζόρικοι αξιωματικοί γίνονται αρνάκια", διοικητές απολογούνται μετρώντας τα λόγια τους. Μόνιμη παράκληση να τους λέμε τα παράπονα μας. Προσέχουν πριν εκτεθούν. Φυσικά χρειάζεται μόνιμη επαγρύπνηση, διαρκής προσπάθεια. Όσο νιώθουν ότι τους παίρνει τόσο επιστρέφουν στις παλιές αυθαιρεσίες. Όπου οι φαντάροι έδρασαν, σταμάτησαν καψόνια, μειώθηκαν υπηρεσίες, αυξήθηκαν οδοιπορικά, έξοδοι, άδειες. Καθήκον των γονιών δεν είναι το βύσμα, αλλά να στηρίξουν τον αγώνα για τον παιδιών τους στις καθημερινές μάχες των στρατοπέδων. Γονείς κάνετε παράπονα σε Διοικητές και Επιτελεία.

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΥ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ-ΑΥΘΑΙΡΕΙΑΣ. Συνάδελφε στο στρατό έχουν απαιτήσεις από εμάς. Μας θέλουν υποταγμένους για 9 μήνες αλλά και για μια ζωή. Δεν πειθαρχούμε, δε συμβιβαζόμαστε στους 9 μήνες. Για μια ζωή τασσόμαστε ανεξάρτητα από κομματικά πιστεύω στο πλευρό των συλλογικών αγώνων της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας.

ΔΕΝ ΨΑΡΩΝΟΥΜΕ - ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΕΝΟΙ, ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ, ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ

Δε δεχόμαστε μεταθέσεις σε 2ο Γραφείο και Στρατονομία, ούτε πάμε Δόκιμοι (ΔΕΑ), φαντάροι που διατάζουν φαντάρους. Δεν αποκρύπτουμε σωματικά προβλήματα. Το Ι1 δεν είναι μαγκιά.
Δε δεχόμαστε να μας αφαιρούν εφημερίδες-βιβλία, έλεγχο από τη Στρατονομία στους θαλάμους χωρίς όλοι να είναι παρόντες και να εξηγηθεί ο λόγος της έρευνας.
Βγαίνουμε παραπονούμενοι για ό,τι μας αφορά και μας ενοχλεί.
Αρνούμαστε ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ τις ασκήσεις ΝΑΤΟ-Ευρωστρατού. Κανένας στρατιώτης σε ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ. Κανένας νέος ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΣ σε Στρατό και Δυνάμεις Καταστολής. Λέμε Όχι στις ασκήσεις με πραγματικά πυρά που θέτουν σε κίνδυνο την ακεραιότητα και την ζωή μας και στην χρήση πυρομαχικών απεμπλουτισμένου ουρανίου.
ΔΕΝ είμαστε πυροσβέστες, «μάστορες», δούλοι. Να γίνουν προσλήψεις όπου απαιτείται.
Απαιτούμε υπηρεσίες κυκλικές και 1/1. Πρώτο ζήτημα η ζωή των φαντάρων και όχι Αξιόμαχο-Υπηρεσίες.
Μείωση τώρα της θητείας σε 6μηνη. Διπλασιασμός των αδειών. Όχι στο διαχωρισμό Παλιών-Νέων.
Αξιοπρεπής μισθός, εγγραφή στο ταμείο ανεργίας μετά το τέλος της θητείας, πλήρης ασφάλιση, κάλυψη αναγκών των φαντάρων: υγειονομικές υπηρεσίες, μετακινήσεις, επικοινωνία, πολιτισμό, ενημέρωση. Ελεύθερο χρόνο, να περνάμε όπως θέλουμε.
Ίσα δικαιώματα στις μειονότητες. Εφαρμογή, χωρίς όρους, των συνταγματικών δικαιωμάτων. Ελεύθερη διακίνηση ιδεών, εντύπων, βιβλίων. Κατάργηση ποινών και στρατοδικείων.
Να σταματήσουν η απλήρωτη εργασία και τα «καψόνια». Κανένας στρατιώτης άμισθος δούλος των αξιωματικών. Πολιτικό προσωπικό για εργασίες συντήρησης και επιμελητείας.
Να κλείσουν οι Λέσχες Εφέδρων, της πατριδοκαπηλίας και φυλετικού μίσους. Να απαγορευτεί η λειτουργία παραστρατιωτικών σχηματισμών, η διαπλοκή με στρατό και σώματα ασφαλείας.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ. Αιρετές και ανακλητές Επιτροπές Φαντάρων χωρίς παρέμβαση της ιεραρχίας. Τα ζητήματα και αιτήματα των φαντάρων να υποβάλλονται απευθείας στο διοικητή. Δικαίωμα ομαδικών παραπόνων, δημοσιοποίησης της κατάστασης στο στρατόπεδο.

ΚΙΝΗΜΑ ΔΥΝΑΤΟ ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ!

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Τηλ. Επικ. 6932955437

DIKTIOSPARTAKOS.BLOGSPOT.COM

Επιτακτική ανάγκη, ζήτημα ζωής, η πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού

2011-08-26T12:23:00.001+03:00

από την ιστοσελίδα της κ.ο. Ανασύνταξη

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ) το Μάη του 2011 υπήρξε μεγάλη αύξηση της ανεργίας σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.

Το σύνολο των απασχολουμένων, το Μάη του ’11, ήταν 4.131.528 άτομα, οι άνεργοι 822.719 και ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός, ανήλθε σε 4.383.374 άτομα.

Στην πράξη φυσικά τα ποσοστά των ανέργων είναι πολύ μεγαλύτερα, αφού η στατιστική υπηρεσία βασίζεται στις εντολές και στα πρότυπα της Eurostat, που δεν θεωρούν άνεργους όσους δεν αναζήτησαν εργασία τον τελευταίο μήνα, όσους δούλεψαν έστω και 1 ώρα την προηγούμενη εβδομάδα, εργάζονται αμισθί σε οικογενειακή επιχείρηση, εκπαιδεύονται, κ.λπ.

Σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ, ως απασχολούμενος ορίζεται όποιο άτομο, άνω των 15 ετών, εργάστηκε έστω και μία ώρα την εβδομάδα που έγινε η έρευνα, ... έστω και χωρίς αμοιβή στην οικογενειακή επιχείρηση. Άνεργοι δεν είναι επίσης όσοι δεν δουλεύουν, αλλά δεν αναζήτησαν ενεργά εργασία τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, είτε όσοι έχουν βρει και θα αναλάμβαναν μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.

Απ’ την επίσημη στατιστική αποκρύπτεται συστηματικά ένα ποσοστό ανεργίας εγγεγραμμένων ανέργων (περίπου 160-170.000 άνεργοι) το οποίο αφορά αυτούς που δεν εγγράφονται στους συγκεκριμένους καταλόγους, που δεν πάνε να δηλώσουν ότι αναζητούν εργασία, διότι απλούστατα έχουν απογοητευτεί επειδή δεν βρίσκουν εργασία. Οι εγγεγραμμένοι άνεργοι λοιπόν, συνολικά και με επίσημους υπολογισμούς, φτάνουν στο 1.000.000, ήτοι ποσοστό πολύ κοντά στο 20% περίπου, εφόσον το ποσοστό των ανέργων προκύπτει με βάση τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό (4.131.528 απασχολούμενοι + 1.000.000 άνεργοι = 5.131.000 περίπου οικονομικά ενεργός πληθυσμός (Ο.Ε.Π).

Απ’ αυτούς λιγότεροι απ’ το 1/3, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ, περίπου οι 270-280.000, παίρνουν επιδότηση ανεργίας. Για τους υπόλοιπους η επιδότηση έχει λήξει, ή δεν δικαιούνται και δεν παίρνουν τίποτα.

Η ανεργία συνολικά είναι κατά πολύ μεγαλύτερη διότι πρέπει να προσθέσουμε ένα μεγάλο κομμάτι υποαπασχολούμενων, μικρομεσαίων επαγγελματιών που κλείνουν τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις τους και οι περισσότεροι προλεταριοποιούνται, αλλά δεν έχουν λόγους να γραφτούν στους καταλόγους του ΟΑΕΔ. Αυτό προκύπτει απ’ την τάση και απ’ τα στοιχεία παλαιότερων χρόνων που έχουν να κάνουν με τον ΟΕΠ.

Σίγουρα τα στοιχεία δεν είναι τόσο αξιόπιστα για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα, διότι πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι 1 στους 4 εργαζόμενους δουλεύει ανασφάλιστος, άρα δεν πάει στον ΟΑΕΔ εφόσον δεν παίρνει επίδομα ανεργίας και δεν καταγράφεται όταν απολύεται, όπως επίσης και ότι αρκετές επιχειρήσεις δεν είναι καν καταγραμμένες και λειτουργούν παράνομα και, επομένως, δεν είναι δυνατόν να έχουμε σαφή εικόνα απ’ την επίσημη στατιστική. Είναι ενδεικτική η τελευταία έρευνα που έγινε απ’ το ΙΚΑ στους τουριστικούς προορισμούς:

“Στο 35% φτάνει ο αριθμός των ανασφάλιστων που απασχολούνται σε τουριστικούς προορισμούς. Αυτό έδειξαν οι 2.957 έλεγχοι που πραγματοποίησε στο δίμηνο Ιουνίου – Ιουλίου η ειδική υπηρεσία ελέγχου ασφάλισης του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ σε όλους τους τουριστικούς προορισμούς …”.

Τα Νέα Online,Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011.

Σ’ αυτήν την κατάσταση πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι απ’ το 2006 έως τώρα, έφυγαν και επέστρεψαν στη χώρα τους κάποιες χιλιάδες μεταναστών, κυρίως Αλβανών, λόγω της ανεργίας.

Ένα νέο κύμα μετανάστευσης προς το εξωτερικό, βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη. Σύμφωνα με διάφορα στοιχεία:

«Το πρώτο πεντάμηνο του 2011, ο αριθμός των Ελλήνων που συμπλήρωσαν το ευρωπαϊκό βιογραφικό είναι 35.349 άτομα και έχει ξεπεράσει τον αριθμό που αντιστοιχούσε για ολόκληρο το 2009 που ήταν 32.267 άτομα και όπως αναμένουν θα ξεπεράσει κατά πολύ και το 2010 που ήταν 46.432 άτομα.

Εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, νηπιαγωγοί, ψυχολόγοι και νοσηλευτές προσθέτουν στα προσόντα ιδιαίτερες γλώσσες όπως της Φιλανδίας και Σουηδίας για να μεταναστεύσουν σε χώρες με υψηλό βιοτικό επίπεδο…».

Πηγή: megatv, 13/8/11

Σίγουρα δεν είναι μόνο τα παραπάνω επαγγέλματα που αναζητούν εργασία στο εξωτερικό. Παραδοσιακές δουλειές (στην κουζίνα και στη λάντζα) γίνονται και πάλι αντικείμενο αναζήτησης κυρίως στη Γερμανία, όπου τα τελευταία χρόνια αυξήθηκαν, λόγο της μετανάστευσης οικογενειών προς τη Γερμανία, οι μαθητές στα Ελληνικά σχολεία.

Σύμφωνα με έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, η ανεργία έφτασε σε αριθμούς εκείνη του 1961, τότε που υπήρξε ένα απ’ τα μεγαλύτερα κύματα μετανάστευσης:

“Το 1961 οι άνεργοι ανέρχονταν στις 864.000 σε σύνολο εργατικού δυναμικού 3.640.000 άτομα. Όσο για το 2012, προβλέπεται ότι η στατιστική ανεργία θα ξεπεράσει το 20% (1.150.000 άτομα). Άλλωστε πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι μία στις τρεις εταιρείες θα μειώσει το προσωπικό της, μία στις δύο δεν θα δώσει καθόλου αυξήσεις τους επόμενους 12 μήνες ενώ μία στις πέντε εταιρείες θα μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων”.

Πηγή: Πρώτο Θέμα Οnline 17/8/2011

Με βάση την έρευνα, προβλέψεις για την ανεργία κάνει και ο επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ- ΓΣΕΕ καθηγητής, Σ. Ρομπόλης:

«Με δεδομένη τη συνέχιση της ύφεσης και τους αρνητικούς ρυθμούς που θα έχουμε τον επόμενο χρόνο, το 2012 αναμένουμε περαιτέρω αύξηση του αριθμού των ανέργων και ποσοστό στατιστικής ανεργίας στο 20% ή ένα εκατομμύριο άτομα και την πραγματική ανεργία (μαζί με τους υποαπασχολούμενους, τους οποίους δεν υπολογίζει η Στατιστική Υπηρεσία), στο 25% και στα 1.250.000 άτομα», υπογραμμίζει στην «Η» ο Σ. Ρομπόλης.

«Τα ποσοστά αυτά , όπως επισημαίνει ο Σ. Ρομπόλης, ‘γυρίζουν’ την ανεργία στη χώρα μας στα επίπεδα που ήταν στη δεκαετία του '60 (το 1961 το ποσοστό των ανέργων ήταν 24%). Και θα δημιουργήσουν ένα ‘εκρηκτικό’ μείγμα, καθώς, σε αντίθεση με τη δεκαετία του '60, λίγοι θα είναι οι άνεργοι που θα μπορούν να βρουν διέξοδο στη μετανάστευση για να έχουν απασχόληση», καταλήγει.

Πηγή: ΗΜΕΡΗΣΙΑ Online, 17/8/2011

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση βάζει εμπόδια στην πρόσβαση στο επίδομα ανεργίας για τους νεοεισερχόμενους στην δουλειά αλλά και για τους παλιούς ασφαλισμένους.

Σύμφωνα με τον εφαρμοστικό νόμο, ο ασφαλισμένος άνεργος που επιδοτείται για πρώτη φορά πρέπει να έχει πραγματοποιήσει ογδόντα ημερομίσθια κατά έτος, στα αμέσως προηγούμενα από την έναρξη της επιδότησης τρία έτη, ενώ έως τώρα ήταν δύο έτη.

Ακόμη, για τους επιδοτούμενους που διακόπτουν την επιδότησή τους, απαιτούνται για την εκ νέου κατοχύρωση επιδότησης τουλάχιστον 150 ημερομίσθια από τη λήξη της αμέσως προηγούμενης επιδότησής τους έως και την ημερομηνία λύσης της εργασιακής σχέσης, με βάση την οποία αιτείται νέα επιδότηση, αντί 125 που ίσχυε έως τώρα.

Ακόμα χειρότερα όμως θα είναι τα πράγματα για τα εποχιακά επαγγέλματα (τουριστικά επαγγέλματα, οικοδόμοι, κλπ.) μιας και απ’ το 2013 όποιος έχει συνολικά 450 μέρες επιδοτούμενης ανεργίας τα 4 προηγούμενα χρόνια δεν θα δικαιούται επιδότηση ανεργίας και απ’ το 2014 οι μέρες μειώνονται σε 400 τα 4 προηγούμενα χρόνια. Αυτή η ανατροπή θα στερήσει χιλιάδες εργαζόμενους ακόμα και απ’ το πενιχρό επίδομα ανεργίας και θα μας στείλει κυριολεκτικά στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση.

Είναι φανερό ότι ο εφιάλτης της ανεργίας θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο.

Σύμφωνα με τις Εμπορικές ενώσεις και άλλους συλλόγους των επαγγελματιών και εμπόρων προβλέπονται χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων το αμέσως επόμενο διάστημα, αλλά και κλείσιμο επιχειρήσεων καθώς και μικροκαταστημάτων, δηλαδή πρόσθεση εκατοντάδων χιλιάδων στη μεγάλη ουρά των ανέργων χωρίς προοπτική εξεύρεσης εργασίας. Αυτή την αυξητική τάση της ανεργίας βλέπει και παραδέχεται και η κυβέρνηση δια στόματος του αρμόδιου υπουργού, Κουτρουμάνη.

Στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας η κυβέρνηση απαντά με ασπιρίνες (εκτός απ’ τα εμπόδια που βάζει και τις περικοπές που κάνει στην επιδότηση ανεργίας).

Απαντά με το πρόγραμμα της «κοινωφελούς εργασίας» του υπουργείου Εργασίας, που ξεκινά από τον Σεπτέμβρη, και αφορά στην απασχόληση για 5 μήνες το χρόνο συνολικά 55.000 ανέργων, επαγγελματιών που διέκοψαν τη δραστηριότητά τους πριν από δύο χρόνια, ελεύθερων επαγγελματιών και επιστημόνων βάσει εισοδηματικών κριτηρίων. Κυρίως όμως το πρόγραμμα θα αφορά μακροχρόνια άνεργους και βραχυχρόνια άνεργους που δεν παίρνουν επίδομα ανεργίας. Όσοι ενταχθούν στο πρόγραμμα και βρουν μια θέση εργασίας σε κάποιον Δήμο ή αλλού, θα αμείβονται με 625 ευρώ το μήνα μεικτά δηλ. με 25 ευρώ τη μέρα.

«Οι προσλήψεις θα γίνονται από λεγόμενους φορείς «Μη Κερδοσκοπικού Χαρακτήρα» (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Σωματεία, Ιδρύματα, Εταιρείες Αστικού Δικαίου, Συνδικαλιστικές Οργανώσεις και Επαγγελματικές Ενώσεις) και συνολικά το ποσό που θα πάρουν αυτοί οι φορείς θα φτάσει τα 14 εκατομμύρια ευρώ, το 5% του συνολικού κονδυλίου που θα διατεθεί και φτάνει τα 280 εκατ. Ευρώ». Ριζοσπάστης, Πέμπτη 18/8/11

Πολλές αμαρτωλές, προστατευόμενες απ’ την κυβέρνηση και το κράτος, ΜΚΟ αλλά και Δήμοι, θα παίξουν παιχνίδι στις πλάτες των ανέργων με το αζημίωτο βέβαια, για να γίνουν νέες συμμαχίες απ’ την κυβέρνηση, η οποία σπάει παλιές με μικρομεσαία στρώματα.

Η κυβέρνηση με ένα σμπάρο θέλει να χτυπήσει πολλά τρυγόνια. Να ξεγελάσει κάποιους άνεργους, να κάνει νέες συμμαχίες με μικρομεσαία στρώματα μέσω της χρηματοδότησής τους για τα προγράμματα ανεργίας, να δώσει κάποια ψίχουλα στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, να χτυπήσει την Εθνική Συλλογική Σύμβαση μιας και οι απολαβές των ανέργων θα είναι κάτω απ αυτή.

Η όξυνση του προβλήματος της ανεργίας οφείλεται στη βαθιά κρίση και ύφεση του καπιταλισμού συνολικά και του καπιταλισμού στην Ελλάδα ειδικά, μιας και η κρίση, για πολλούς λόγους, προβλέπεται να είναι πιο βαθειά και μακρόχρονη και συνοδεύεται με ένα δυσθεώρητο χρέος το οποίο δεν είναι εξυπηρετήσιμο και δεν επιτρέπει να παρθούν τα κλασικά αντικρισιακά μέτρα που παίρνονται σε άλλες καπιταλιστικές χώρες. Στην Ελλάδα το σύνολο σχεδόν του νέου δανεισμού πάει σε τόκους και χρεολύσια και όχι στην λεγόμενη πραγματική οικονομία για να λειτουργήσει «αντικρισιακά».

Εδώ πρέπει να πάρουμε υπόψη την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά και τις προβλέψεις για την πορεία της κρίσης.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ, το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 6,9% στο δεύτερο τρίμηνο του έτους (2011) έναντι του ίδιου διαστήματος πέρυσι, οπότε η ύφεση ήταν περίπου 4,8%, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της.

Σύμφωνα επίσης με τον επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ρόμπερτ Ζέλικ, «η κρίση στην ευρωζώνη θα πλήξει την παγκόσμια οικονομία». Ο Ρόμπερτ Ζέλικ προβλέπει μία χειρότερη κρίση από αυτή του 2008:

«Η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται σε μία ‘νέα και πιο επικίνδυνη’ φάση εξαιτίας της κρίσης χρέους στην Ευρώπη, προειδοποίησε σήμερα ο επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ρόμπερτ Ζέλικ»,

και ακόμα

«Βρισκόμαστε στην αρχή μίας νέας και διαφορετικής θύελλας –δεν είναι η ίδια (κρίση) με του 2008», τόνισε ο Ζέλικ. («ΤΑ ΝΕΑ online», Κυριακή 13 Αυγούστου 2011)

Η προοπτική αύξησης της ανεργίας, η ίδια η ανεργία, θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο την ύφεση και θα μειώσει τα έσοδα του δημοσίου από φόρους, θα μειώσει τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων και θα αναγκάσει το κράτος σε αύξηση των κονδυλίων προς τον ΟΑΕΔ και τα ασφαλιστικά ταμεία, για να παίρνουν κάτι οι άνεργοι και να μη φαλιρίσουν άμεσα τα ταμεία πράγμα που θα σημάνει εξέγερση.

Η κατάσταση αυτή σημαίνει νέα μέτρα και βάθεμα του φαύλου κύκλου στον οποίο έχει περιπέσει η ελληνική καπιταλιστική οικονομία. Επιπλέον, με την εισαγωγή νέων τεχνολογιών, με την υψηλότερη οργανική σύνθεση του κεφαλαίου που συντελείται διαρκώς, μπορούμε να πούμε ότι και καπιταλιστική ανάπτυξη να υπάρξει κάποια στιγμή στη χώρα, αυτή θα συνοδεύεται από υψηλή ανεργία.

Το πρόβλημα λοιπόν της ανεργίας στην Ελλάδα δεν θα είναι πρόσκαιρο, θα είναι μακροχρόνιο και θα αποτελέσει κρίσιμο κρίκο για τα επόμενα χρόνια, για το που θα πάνε συνολικά τα πράγματα.

Οι άνεργοι στην Ελλάδα έχουν ένα επιπλέον μειονέκτημα σε σχέση με τους εργαζόμενους-άνεργους άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η επιδότηση ανεργίας στην Ελλάδα διαρκεί λιγότερο χρονικό διάστημα, από 5 έως 12 μήνες το ανώτερο, ανάλογα με τον αριθμό των ένσημων του καθενός, και μετά τίποτα. (Στη Γαλλία είναι 7-36 μήνες, στην Ολλανδία 6-42 μήνες, στη Γερμανία 6-18 μήνες και ακολουθεί ένα άλλο επίδομα, κλπ.. Πηγή: Σύμβουλος Περιβάλλοντας και Ασφάλειας.)

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της ανεργίας. Οι χιλιάδες αυτοκτονίες που είναι αποτέλεσμά της. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία,

«Παρατηρείται αύξηση που υπερβαίνει το 25%, με τις μισές περιπτώσεις αυτοκτονιών να σχετίζονται με την ανεργία, τα χρέη και τη φτώχεια. Συγκεκριμένα το 2007 καταγράφηκαν 328 αυτοκτονίες, ένα χρόνο αργότερα ο αριθμός ανήλθε στις 366, το 2009 έφτασαν τις 391 ενώ πέρυσι το νούμερο εκτοξεύθηκε στους 500 αυτόχειρες.

Τα φετινά στατιστικά στοιχεία [σ.σ., του 2011] του πρώτου τριμήνου κάνουν λόγο για 150 αυτοκτονίες σε ολόκληρη την Ελλάδα, ένα ποσοστό που αντιστοιχεί δηλαδή σε δύο αυτοκτονίες την ημέρα».Πηγή: Π. Κατσάκος, Πρώτο Θέμα Οnline

Λόγω αυτής της κατάστασης, της έκρηξης της ανεργίας και των «παράπλευρων απωλειών», όλες οι πολιτικές και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις κάνουν αναφορές στο πρόβλημα της ανεργίας και δίνουν, ο καθένας απ’ τη σκοπιά του, τις δικές τους απαντήσεις.

Η δική μας προσέγγιση γίνεται απ’ τη σκοπιά του επαναστατικού Μαρξισμού, απ’ τη σκοπιά της επανάστασης, απ’ τη σκοπιά που λέει ο Μάρξ στη σελίδα 333 του 3ου τόμου του Κεφαλαίου.

Θεωρούμε ότι, ίσως, πρόκειται για το σημείο εκείνο που θα προκαλέσει αναγκαστικά την επανάσταση διότι το προλεταριάτο δεν έχει άλλη επιλογή και είναι αναγκασμένο να προχωρήσει στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού, αν δεν θέλει να αυτοκτονήσει και για να μην λιμοκτονήσει. Στο σημείο αυτό μπορεί να φτάσουμε στην Ελλάδα, εν μέσω της καπιταλιστικής κρίσης που απειλεί να εκτοπίσει απ’ την παραγωγή την πλειοψηφία του πληθυσμού, «όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού έμεινε χωρίς απασχόληση» όπως έγραψε ο Μάρξ. Μπορεί μια τέτοια προοπτική να φαίνεται τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, αλλά και το 1.500.000 άνεργοι πριν από 2 χρόνια, φαινόταν επίσης παρατραβηγμένο.

Σε κάθε περίπτωση επαληθεύεται, και σήμερα το βιώνουμε, αυτό που περιγράφουν οι Μαρξ και Ενγκελς στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος: «…Ο εργάτης πέφτει στην αθλιότητα και η μαζική αθλιότητα αυξάνει ακόμα πιο γρήγορα από τον πληθυσμό και τον πλούτο. Έτσι γίνεται φανερό ότι η αστική τάξη είναι ανίκανη να παραμείνει άλλο κυρίαρχη τάξη της κοινωνίας και να επιβάλει στην κοινωνία σαν ρυθμιστικό νόμο τους όρους ύπαρξης της τάξης της. Είναι ανίκανη να κυριαρχεί γιατί είναι ανίκανη να εξασφαλίσει στο σκλάβο της την ύπαρξη, ακόμα και μέσα στη σκλαβιά του, γιατί είναι υποχρεωμένη να τον ρίξει ως την κατάσταση που θα χρειάζεται να τον τρέφει αυτή αντί να τρέφεται η ίδια απ’ αυτόν. Η κοινωνία δεν μπορεί πια να ζήσει κάτω από την κυριαρχία της αστικής τάξης, δηλαδή η ύπαρξη της αστικής τάξης δεν συμβιβάζεται άλλο με την κοινωνία». (Σύγχρονη Εποχή, σελ. 35).

Αλλά και ακόμα: «Μια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που θα ελάττωνε τον απόλυτο αριθμό των εργατών, δηλ. θα έδινε πραγματικά σ’ όλο το έθνος τη δυνατότητα να πραγματοποιεί την ολική παραγωγή του σε μικρότερο χρονικό διάστημα, θα προκαλούσε μιαν επανάσταση, γιατί θα καταδίκαζε την πλειοψηφία του πληθυσμού σε ανεργία. Αυτή η σύγκρουση εκδηλώνεται μερικά στις περιοδικές κρίσεις» (Μαρξ, Κεφάλαιο τόμος III).

Σε κάθε περίπτωση οι άνεργοι, ως αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης, έχουν το δικό τους μερίδιο στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Θα προσπαθήσουμε στο άρθρο αυτό να προσεγγίσουμε τις απαντήσεις που δίνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της αριστεράς και το κατά πόσο αυτές είναι ή δεν είναι συνεπείς προς την πολιτική προοπτική των πολιτικών δυνάμεων που τις στηρίζουν αλλά και με το καθήκον που προκύπτει απ την ίδια την καπιταλιστική κρίση.

Ας δούμε πρώτα τις προτάσεις και διεκδικήσεις της ΓΣΕΕ:

«Ανάπτυξη ώστε να δημιουργηθούν νέες ασφαλείς διαρκείς θέσεις εργασίας με σωστές και ανθρώπινες εργασιακές σχέσεις. Προώθηση και προστασία της πλήρους και σταθερής εργασίας για όλους. Σταμάτημα των αδικαιολόγητων απολύσεων.

Επιδόματα ανεργίας που θα καλύπτουν τις ανάγκες του ανέργου και θα διαρκούν όσο διαρκεί η ανεργία του. Η διάρκεια της ανεργίας θα καθορίζεται μετά από 3 προσκλήσεις του ΟΑΕΔ για κάλυψη νόμιμης θέσης εργασίας που θα παρέχονται στον εργαζόμενο οι νόμιμες παροχές σύμφωνα με την ΣΣΕ , σε κλάδο εργασίας που έχει αιτηθεί η/ο άνεργος κοντά στην περιοχή κατοικίας του.

Πλήρης ιατροφαρμακευτική ασφάλιση στους ανέργους και στα μέλη της οικογένειας του –που έχει στην επιμέλεια του– για όσο διαρκεί η ανεργία του.

Κάλυψη των ενσήμων του για όσο διαρκεί η ανεργία του για την συνταξιοδότηση του.

Ισότιμη αντιμετώπιση και σεβασμό των ανέργων από τις Δημόσιες υπηρεσίες.

Ανανέωση της κάρτας των ανέργων στον ΟΑΕΔ κάθε εξάμηνο με υποχρέωση του άνεργου να δηλώνει στον ΟΑΕΔ όταν βρίσκει εργασία.

Ειδικές εκπτώσεις σε τιμολόγια ΔΕΚΟ ( ΔΕΗ, ΝΕΡΟ κλπ) και μέσα μαζικής μεταφοράς σε ανέργους.

Δικαίωμα συμμετοχής σε προγράμματα της Εργατικής εστίας στους ανέργους .

Ευνοϊκές ρυθμίσεις από τις Τράπεζες για «καθυστερημένα» δάνεια, κάρτες προς τους ανέργους. Αναστολή κατασχέσεων όσο διαρκεί η ανεργία.

Δημιουργία υπηρεσίας ψυχολογικής στήριξης των ανέργων και των οικογενειών τους από ειδικούς επιστήμονες (κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους)»

(2010 -προτάσεις της ΓΣΕΕ για την ανεργία. Απ’ την ιστοσελίδα της ΓΣΕΕ)

Φυσικά δεν θα περίμενε κάποιος κάτι περισσότερο απ’ τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, απ’ την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία εξακολουθεί να κάνει προτάσεις για τη βελτίωση του συστήματος οι οποίες πλέον είναι αχρείαστες για το σύστημα. Οι προτάσεις της κινούνται στην κατεύθυνση να περάσει η κρίση χωρίς να κινδυνέψει το σύστημα, προσφέροντας υπηρεσία στον καπιταλισμό και στην κυβέρνησή του. Ο υποταγμένος ρεφορμισμός αδυνατεί πλέον να καταχτήσει το παραμικρό και δεν μπορεί να προσφέρει το ελάχιστο στους άνεργους και στους εργαζόμενους. Η πάλη για την εκδίωξή τους απ’ την ηγεσία της ΓΣΕΕ, αποτελεί καθήκον συνολικά της εργατικής τάξης.

Δεν είναι όμως, δυστυχώς, μόνο ο υποταγμένος ρεφορμισμός, είναι και ο αγωνιστικός που κινείται σ’ αυτή τη ρότα, όπως θα δούμε στις θέσεις των άλλων οργανώσεων.

Οι θέσεις και οι προτάσεις του ΠΑΜΕ:

«15 άμεσα μέτρα

Επείγοντα αιτήματα για την προστασία ανέργων, προσωρινά απασχολούμενων, χαμηλόμισθων, συνταξιούχων, μεταναστών, φτωχών αγροτών - κτηνοτρόφων και αυτοαπασχολούμενων που δεν έχουν δουλειά, καθώς και των οικογενειών τους.

Απλοποίηση των προϋποθέσεων για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας, επέκτασή του σε όσους έκλεισαν τα μαγαζιά τους, ή εργάζονται περιστασιακά. Δε θα επιτρέψουμε τη μείωση και αυτών ακόμη των πενιχρών επιδομάτων.

Πλήρη, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, με ανανέωση των βιβλιαρίων του ΙΚΑ και των άλλων Ταμείων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η κάλυψη να είναι από το κράτος με χρηματοδότηση 100%, συμπεριλαμβανομένων και των οικογενειών τους.

Μείωση 30% των τιμολογίων ΔΕΚΟ, με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος και σταθερού τηλεφώνου.

Χορήγηση δωρεάν κάρτας απεριορίστων διαδρομών στις αστικές συγκοινωνίες.

Να δοθεί επίδομα 1.100 ευρώ σε όλους τους ανέργους, με μοναδική προϋπόθεση την απόλυσή τους, καθώς και στους νέους που ψάχνουν για δουλειά και στους αυτοαπασχολούμενους που αναγκάστηκαν να κλείσουν τα μαγαζιά τους.

Ο χρόνος ανεργίας να υπολογίζεται ως συντάξιμος χρόνος ασφάλισης.

Το επίδομα ανεργίας να δίνεται για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.

Διαγραφή χρεών από τόκους και πάγωμα αποπληρωμής δανείων για όσον καιρό κάποιος είναι άνεργος, για φτωχούς αγρότες, με παράλληλη κατάργηση κατασχέσεων κάθε μορφής ιδιοκτησίας (σπίτι, αγροτική εκμετάλλευση, κ.λπ.).

Επιδότηση ενοικίου στο 100% της αξίας του.

Κρατική αγορά, συγκέντρωση και διάθεση τροφίμων σε ανέργους και χαμηλοσυνταξιούχους.

Δημιουργία κρατικών πρατηρίων για ανάγκες ένδυσης, υπόδησης, ατομικής υγιεινής σε τιμές κόστους.

Δωρεάν παροχή πακέτου απαραίτητων σχολικών ειδών για τα παιδιά των ανέργων.

Πλήρη κάλυψη του κόστους των σπουδών για φοιτητές που οι γονείς τους είναι άνεργοι, φτωχοί αγρότες.

Καμία απόλυση συμβασιούχων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Προσλήψεις της τομείς Υγείας, Πρόνοιας, Εκπαίδευσης και σε άλλα έργα κοινωνικών υποδομών για μείωση της ανεργίας και κάλυψη των μεγάλων κενών που υπάρχουν».

(11/08/2011 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΙΑ, απ’ την ιστοσελίδα του ΠΑΜΕ)

Είναι φανερό ότι οι προτάσεις του ΠΑΜΕ, οι οποίες είναι για το σήμερα, απευθύνονται στην κυβέρνηση για να τις υλοποιήσει και είναι ουσιαστικά προτάσεις του ΚΚΕ που έχουν κατατεθεί σε προηγούμενο χρονικό διάστημα, δεν αμφισβητούν ούτε στο ελάχιστο το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Είναι μεταρρυθμιστικές προτάσεις οι οποίες μπορούν, κάτω από προϋποθέσεις, να εφαρμοστούν απ’ το καπιταλιστικό σύστημα και κάποια κυβέρνησή του, δεν συνάδουν όμως με την προοπτική ανατροπής του καπιταλισμού και την λαϊκή εξουσία και οικονομία. Άρα είναι σε αναντιστοιχία με την ίδια τη γραμμή του φορέα που στηρίζει το ΠΑΜΕ, δηλαδή του ΚΚΕ και αποδεικνύουν με τον τρόπο τους ότι η λαϊκή εξουσία και οικονομία, δεν είναι για το σήμερα, για το τώρα, αλλά για ένα απώτερο και μακρινό μέλλον. (Η κριτική κάποιων αστικών μέσων όπως του περιοδικού «LIFO», δεν αποτελεί πιστοποιητικό ταξικής ορθότητας των προτάσεων του ΠΑΜΕ. Βλ., Ριζοσπάστης, Πέμπτη 18 Αυγούστου 2011).

Το ΠΑΜΕ έκανε πίσω ακόμα και σε σχέση με παλιότερες θέσεις του για την ανεργία, με βάση το διεκδικητικό του πλαίσιο, όπως για παράδειγμα στο αίτημα για «Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ για όλο το χρονικό διάστημα της ανεργίας» που ενώ ήταν στο διεκδικητικό του πλαίσιο για το 2010, αντικαταστάθηκε στο συγκεκριμένο αιτηματολόγιο από το «Δε θα επιτρέψουμε τη μείωση και αυτών ακόμη των πενιχρών επιδομάτων». Βλέπουμε λοιπόν ότι με τη δικαιολογία των άμεσων αιτημάτων, απεμπολούνται θέσεις, πράγμα που μας πείθει ότι η όξυνση της κρίσης απ’ τη μεριά αυτών των δυνάμεων και η πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, για να πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία –για τη λαϊκή εξουσία έστω– δεν αποτελεί ζήτημα του σήμερα αλλά του μακρινού αύριο.

Βεβαίως, θα πει κάποιος, δεν είναι κακό, είναι καλό για τους άνεργους, να εφαρμοστούν αντίστοιχες προτάσεις και μέτρα από μια καπιταλιστική κυβέρνηση. Ούτε αυτό όμως πρόκειται να συμβεί (για τις κυριότερες και ακριβότερες διεκδικήσεις, διότι κάποιες ήδη υλοποιούνται), διότι η πάλη για μεταρρυθμίσεις αποσυνδέεται απ’ την επαναστατική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και για αυτό ανάλογες προτάσεις, αλλά και η πάλη για κατάκτηση τέτοιων μέτρων, είναι αναποτελεσματική και ατελέσφορη. Οι προϋποθέσεις για την υλοποίησή τους, που γράφουμε παραπάνω, είναι, είτε μια άλλη ευνοϊκή κοινωνικοπολιτική συγκυρία, που δεν υπάρχει σήμερα, είτε η επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων για την ανατροπή του καπιταλισμού και την εργατική εξουσία, πάλη η οποία καταγράφεται, φωτογραφίζεται και διαπερνά τους στόχους και τα αιτήματα πάλης του μαζικού κινήματος και υποπροϊόν της μπορούν να είναι τέτοιου είδους παραχωρήσεις-καταχτήσεις.

Οι θέσεις και διεκδικήσεις της Αυτόνομης Παρέμβασης:

Διεκδικούμε

Καμιά περικοπή των πόρων του ΟΑΕΔ, αντίθετα απαιτείται γενναία αύξηση τους, μέσα από τη μεταφορά πόρων από τις δήθεν «ενεργητικές» πολιτικές της στήριξης της εργοδοτικής ευελιξίας.

Επιδόματα ανεργίας στο 80% του μισθού της ΕΓΣΣΕ.

Καταβολή του επιδόματος για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.

Στοχευμένα επιπλέον προγράμματα στήριξης των απολυμένων, των νέων, των γυναικών.

Δωρεάν μετακινήσεις για τους ανέργους με τα ΜΜΜ, δωρεάν πρόσβαση σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες, φθηνά τιμολόγια σε ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες.

Αναρτήθηκε από ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011 (Απ’ την ιστοσελίδα της Αυτόνομης Παρέμβασης)

Η απεύθυνση και εδώ είναι προς την κυβέρνηση με αιτήματα επίσης υλοποιήσιμα κάτω από προϋποθέσεις. Απ’ τις θέσεις της Α.Π. είναι φανερό ότι πρόκειται για γνήσιο μεταρρυθμισμό ο οποίος δεν συνάδει και δεν συνδέεται με «μια θετική διέξοδο και το άνοιγμα του δρόμου σε μια προοδευτική Ελλάδα που θα προσβλέπει σε μια νέα σοσιαλιστική προοπτική».

Επίσης η Α.Π έμεινε πίσω σχετικά με το αίτημα «Επιδόματα ανεργίας στο 80% του μισθού της ΕΓΣΣΕ», διότι πλέον το επίδομα ανεργίας προσεγγίζει στο 70% του βασικού μισθού ο οποίος είναι 630 ευρώ καθαρά και το επίδομα ανεργίας στα 410 ευρώ για τον άγαμο εργάτη.

Για γνήσιο επίσης μεταρρυθμισμό και οικονομισμό πρόκειται και στην περίπτωση των προτάσεων της ΚΟΕ, όπως θα δούμε παρακάτω, που καμία σχέση δεν έχει με την επαναστατική ταχτική και ανταποκρίνεται μάλλον στους ελαχιστοποιημένους στόχους «Να φύγουν η κυβέρνηση, η τρόικα, το μνημόνιο-Να ανατραπεί το πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας και της διαπλοκής».

Φυλλάδιο που μοίρασε η ΚΟΕ στους ΟΑΕΔ της Πάτρας:

«Θέλουμε δουλειά, όχι ψίχουλα

Στις ουρές του ΟΑΕΔ, τελειώνουν τα ψέματα: Είμαστε το μέλλον της χώρας, είμαστε η δύναμη που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα στη χώρα, είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε τα σχέδια των πλούσιων και του δικομματισμού

Δεν θέλουμε επιδόματα ψίχουλα – Θέλουμε μόνιμη δουλειά

Θέλουμε:

Μόνιμη δουλειά

Απαγόρευση των απολύσεων

Μισθό 1.400 ευρώ

Επίδομα ανεργίας ίσο με το βασικό μισθό

Πλαφόν στην ανατίμηση των βασικών αγαθών

Απαγόρευση της φορολογίας στους μισθωτούς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα όσο δεν φορολογούνται σύμφωνα με τα κέρδη τους τραπεζίτες, βιομήχανοι, χρηματιστές, μεγαλέμποροι, υπεργολάβοι, μεγαλοξενοδόχοι.

Να Συναντηθούμε, Να Οργανωθούμε, Να Δράσουμε!» (Απ’ την ιστοσελίδα της ΚΟΕ)

Ο καπιταλισμός μάλλον, για την ΚΟΕ, δεν υφίσταται ως σύστημα και η πάλη για την ανατροπή του και την εργατική εξουσία απουσιάζει παντελώς.

Ας δούμε όμως και τα αιτήματα των εργατικών σχημάτων στα οποία συμμετέχει και επιδρά η εξωκοινοβουλευτική-ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική αριστερά.

Ανακοίνωση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων

Για να ανατρέψουμε τη βάρβαρη πολιτική του μνημονίου και την κυβέρνηση που την εφαρμόζει. Για να νικήσουμε τη χούντα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Για να μην πληρώσει ο λαός το χρέος και την κρίση. Διαγραφή του χρέους - παύση πληρωμών, ανυπακοή και ρήξη με τις συμφωνίες της ΕΕ, την ΕΚΤ και την ΟΝΕ.

Για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, με συλλογικές συμβάσεις και σταθερή εργασία ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά.

Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων - Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους: Κανονικές προσλήψεις σε όλο τον κόσμο της ελαστικής εργασίας. Κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου της ελαστικής απασχόλησης. 35ωρο, 5νθήμερο, 7ωρο, σαν μέσο για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και για το χτύπημα της ανεργίας.

Για να μην περάσουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Για να επιστρέψουν τώρα στο δημόσιο όλες οι επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια (ΟΤΕ, λιμάνια, Ολυμπιακή κλπ). Για εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο.

Για δημόσιες και δωρεάν συγκοινωνίες, παιδεία και υγεία.

Για τα δικαιώματα των ανέργων: Επίδομα ανεργίας ίσο με τον βασικό μισθό, σε όλο το διάστημα ανεργίας. Ο χρόνος ανεργίας να μετρά στα συντάξιμα χρόνια. Πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Πάγωμα όλων των χρεών –δανείων των ανέργων. Μείωση των τιμολογίων ΔΕΚΟ με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος και σταθερού τηλεφώνου, δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους.

Για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, ίσα δικαιώματα για έλληνες και ξένους εργάτες.

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011 (Απ’ την ιστοσελίδα του συντονισμού σωματείων)

Είναι φανερό ότι υπάρχει διαφορά αλλά και ταύτιση ανάμεσα στις διεκδικήσεις του συντονισμού σωματείων και των άλλων οργανώσεων. Η διαφορά βρίσκεται στο σημείο όπου μπαίνουν κάποια αιτήματα, όπως είναι το αίτημα για «διαγραφή του χρέους» και «Για εθνικοποίηση των τραπεζών, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο». Μένει βέβαια να διευκρινιστεί ποιος θα διαγράψει το χρέος καθώς και το περιεχόμενο του εργατικού ελέγχου, εάν πρόκειται δηλαδή για πραγματικό εργατικό έλεγχο που απαιτεί εργατική εξουσία ή για συνδιαχείριση στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Διότι, εθνικοποίηση των τραπεζών μπορεί να γίνει και σήμερα από μια καπιταλιστική κυβέρνηση, όπως επίσης μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή εργατικού ελέγχου όπως τη γνωρίσαμε, της συνδιαχείρισης, ή με άλλη παρόμοια μορφή.

Η ταύτιση με τις άλλες οργανώσεις βρίσκεται σε αρκετές διεκδικήσεις και στην αντιμετώπιση του αιτήματος για το χρέος των εργατικών νοικοκυριών προς τις τράπεζες όπου υπάρχει αναντιστοιχία αντιμετώπισης σε σχέση με το αίτημα για διαγραφή του δημόσιου χρέους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, το αίτημα για διαγραφή του Δημόσιου χρέους δεν μετατρέπεται σε αντίστοιχο αίτημα για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, σε σχέση με το ιδιωτικό τους χρέος απέναντι στις τράπεζες και περιορίζεται σε «διαγραφή των τόκων και πάγωμα του χρέους».

Όπως γράψαμε παραπάνω κάποιες απ’ τις διεκδικήσεις ήδη υλοποιούνται. Για παράδειγμα οι τράπεζες κάνουν κάποιες ρυθμίσεις για τους άνεργους όπως, η επιμήκυνση του δανείου, με μια περίοδο 1-1,5 χρόνια ελάχιστης δόσης, π.χ. 10 ευρώ το μήνα, εφόσον βέβαια το δάνειο είναι ενήμερο. Το ΙΚΑ επίσης θεωρεί τα βιβλιάρια των ανέργων και κατέβασε σε 50, από 100, τα απαιτούμενα ένσημα για τη θεώρηση τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις, π.χ., ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, κατέβασε ακόμα περισσότερο τα απαιτούμενα ένσημα, στα 25 μέχρι και καθόλου. Στα σοβαρότερα –ακριβότερα όμως αιτήματα, π.χ., «Επίδομα ανεργίας ίσο με τον βασικό μισθό, σε όλο το διάστημα ανεργίας. Ο χρόνος ανεργίας να μετρά στα συντάξιμα χρόνια», η κυβέρνηση και το κράτος δεν τα υλοποιεί, δεν πρόκειται να τα υλοποιήσει σήμερα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει καθόλου ότι αναδεικνύεται απ’ το αίτημα η αναγκαιότητα μιας άλλης εξουσίας για να τα υλοποιήσει.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω αιτημάτων είναι η αναντιστοιχία τους με τους διακηρυγμένους στόχους των πολιτικών οργανώσεων που προβάλλουν αυτά τα αιτήματα και η απουσία γραμμής εξουσίας. Το σύνολο των αιτημάτων και των στόχων τους είναι σε ρεφορμιστική κατεύθυνση, δεν απαιτεί δηλαδή ανατροπή της αστικής εξουσίας και εγκαθίδρυση της εργατικής. Εκτός εάν πραγματικά, και μάλλον περί αυτού πρόκειται, τα αιτήματα και οι στόχοι πάλης, καταδεικνύουν ακριβώς το ρεφορμισμό και την έλλειψη γραμμής ανατροπής του καπιταλισμού.

Η πάλη για την εργατική εξουσία, ή έστω για την «λαϊκή εξουσία» ή για την «αριστερή κυβέρνηση με σοσιαλιστική προοπτική», για τις δυνάμεις αυτές, δεν περνάει μέσα στα αιτήματα –μέσα απ’ τα αιτήματα και τους στόχους πάλης του μαζικού κινήματος– αλλά αποτελεί κάτι ξεχωριστό, κάτι διαφορετικό, που είναι άλλοι, πέραν του μαζικού κινήματος, αρμόδιοι να το θέσουν. Με τον τρόπο αυτό αποδέχονται στην πράξη την κατεύθυνση, ότι «τα συνδικάτα κάνουν οικονομικό και το κόμμα πολιτικό αγώνα».

Επίσης υπάρχει υποχώρηση και αναντιστοιχία ακόμα και σε αιτήματα τα οποία έχουν ήδη καταχτηθεί ως ένα βαθμό και έκταση, όπως για παράδειγμα ο μηδενισμός των τελών και φόρων για τους ανέργους, όπου σε μια σειρά Δήμους με αποφάσεις των Δ.Σ έχουν παρθεί τέτοιες αποφάσεις, ενώ, στις διεκδικήσεις που περιγράφουμε παραπάνω, περιορίζεται το αίτημα στη «Μείωση των τιμολογίων ΔΕΚΟ με παράλληλη απαγόρευση της διακοπής παροχής νερού, ρεύματος και σταθερού τηλεφώνου, δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους».

Το ότι οι προτάσεις αυτές, για την ανεργία, έχουν άμεσο χαρακτήρα, δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος, μιας και η ανατροπή του καπιταλισμού έχει επίσης άμεσο χαρακτήρα, παίρνει τη μορφή του κατεπείγοντος, είναι για εδώ και τώρα!

Σαν αποτέλεσμα της πολιτικής των οργανώσεων που έχουν αντίστοιχη προσέγγιση των πραγμάτων, έχουμε την παραπομπή της ανατροπής του καπιταλισμού σε ένα απώτερο μέλλον, όταν οι ίδιες θα είναι έτοιμες και όχι όταν οι συνθήκες είναι ώριμες και το απαιτούν, δηλαδή εδώ και τώρα. (Μήπως η εργατική τάξη είναι ώριμη να δεχτεί την εξαθλίωση και αφαίρεση όλων των δικαιωμάτων και καταχτήσεων των τελευταίων 100 χρόνων?).

Εμείς επιμένουμε στη σοβαρότητα και στον ουσιαστικό ρόλο που παίζουν τα λεγόμενα μεταβατικά αιτήματα, στις διεκδικήσεις και στη διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα όταν βαίνουμε προς επαναστατική κατάσταση.

Αυτά τα αιτήματα, τα μεταβατικά, τίθενται είτε για να δείχνουν το δρόμο στην εργατική τάξη (κρατικοποιήσεις χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο - όχι στο κλείσιμο των εργοστασίων, συνέχιση της λειτουργίας τους με κρατική διοίκηση και δεσμευτικό εργατικό έλεγχο, να γίνουν εργοστάσια και επιχειρήσεις απ’ το κράτος, να λειτουργήσουν με εργατικό έλεγχο, να δουλέψουν όλοι οι άνεργοι), είτε γιατί μπορούν να συσπειρώσουν εργατικές και λαϊκές μάζες και μπορούν να τις ωθήσουν στην επανάσταση (διαγραφή του δημόσιου χρέους, διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών).

Κατά τη γνώμη μας η πάλη για την ανεργία πρέπει να διεξάγεται στο πλαίσιο της ενιαίας εργατικής πάλης, της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης για την πραγμάτωση του ιστορικού της ρόλου, ρόλος που προκύπτει απ’ τη θέση της στην παραγωγή και είναι η ανατροπή του καπιταλισμού και η εργατική εξουσία. Ολόκληρη η πάλη της εργατικής τάξης πρέπει να υποτάσσεται σ’ αυτό το στόχο. Παίρνοντας υπόψη την περίοδο αλλά και τη στιγμή που διανύουμε κατά την οποία οδεύουμε ολοταχώς προς επαναστατική κατάσταση, μπορούμε να φτάσουμε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι γίνεται σήμερα κατανοητό και είναι ορατό από πλατιές εργατικές και λαϊκές μάζες ότι, ο καπιταλισμός δεν μπορεί πλέον να διασφαλίσει στην εργατική τάξη και στα φτωχά λαϊκά στρώματα, ούτε τα στοιχειώδη, ούτε τα ελάχιστα: εργασία, αξιοπρεπές μεροκάματο, κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη, δωρεάν, δημόσια υγεία-πρόνοια-παιδεία, αξιοπρεπή διαβίωση για τους άνεργους.

Σήμερα λοιπόν, που ο καπιταλισμός επιτίθεται άγρια και ταυτόχρονα αμφισβητείται από πλατιές μάζες, αποδεικνύεται ότι η πολιτική της διεκδίκησης μόνο μικροβελτιώσεων και μικρομεταρρυθμίσεων (ρεφορμισμός), η οποία κυριαρχεί για πολλά χρόνια, είναι πλέον αναποτελεσματική, είτε στην συναινετική είτε στην αγωνιστική εκδοχή της. Αδυνατεί όχι μόνο να επιτύχει αλλά και να περισώσει και τις στοιχειώδεις ακόμα κατακτήσεις των εργαζομένων. Έχει επίσης χάσει πλέον το ρόλο να καταθέτει προτάσεις, τύπου «κοινωνικού συμβολαίου», για την αποτελεσματικότερη η λειτουργία του συστήματος. (Είναι χαρακτηριστικό το ότι κανένα σωματείο, καμιά Ομοσπονδία, «ταξική» ή μη, δεν κατόρθωσε να υπογράψει Συλλογική Σύμβαση διαφορετική απ’ αυτή της ΓΣΕΕ, ουσιαστικά απ την απόφαση και τη γραμμή της κυβέρνησης, και είτε παρέμεινε με την παλιά σύμβαση, είτε υποτάχθηκε στο πλαίσιο της ΓΣΕΕ).

Απ’ την πλευρά μας πρέπει να τονίσουμε ότι η παραμικρή πλέον κατάκτηση αποτελεί ζήτημα επαναστατικής πάλης, θα επιτευχθεί δηλαδή με την πάλη που αμφισβητεί συνολικά την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την ξεπεσμένη και πλήρως εκφυλισμένη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πάλη για κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής, στο όνομα της εργατικής τάξης και η δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων αποτελούν την απάντηση στην ανικανότητα του καπιταλισμού να καλύψει όλες τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων.

Σ’ αυτό το στόχο και σ’ αυτή την προοπτική πρέπει να εντάσσεται και η πάλη για την ανεργία.

Μέσα στην πάλη για υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων μας, οικοδομούμε σωματεία εκεί που δεν υπάρχουν, παλεύουμε ενιαιομετωπικά για σωματεία μαζικά-ενωτικά-αγωνιστικά, αυτοτελή και ανεξάρτητα από το κράτος και την εργοδοσία, που θα συσπειρώνουν στις γραμμές τους όλους τους εργάτες ανεξάρτητα απ’ την εργασιακή τους σχέση (μόνιμοι, ωρομίσθιοι, συμβασιούχοι, 4ωρίτες, αορίστου χρόνου, κλπ.), ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, θρησκεία, εθνικότητα, από ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις.

Τα σωματεία πρέπει να οικοδομήσουν επιτροπές ανέργων οι οποίες θα δρουν από κοινού με τους εργαζόμενους αλλά και αυτοτελώς, διεκδικώντας αιτήματα απ’ τους Δήμους (π.χ., μηδενισμό φόρων και δημοτικών τελών, δουλειά), τον ΟΑΕΔ (επίδομα μέχρι να βρουν δουλειά), το ΙΚΑ (θεώρηση των βιβλιαρίων και παροχές υγείας), τις τράπεζες (διαγραφή ή ρύθμιση χρεών), τη ΔΕΗ (ενάντια στις διακοπές παροχής ρεύματος), κλπ. Να υπάρξει διακλαδικός συντονισμός μεταξύ των επιτροπών των ανέργων και ενοποίηση των αγώνων και των διεκδικήσεων με το σύνολο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα απευθύνεται στην κυβέρνηση αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Το πλαίσιο αιτημάτων πρέπει να αποτελείται από αιτήματα υλοποιήσιμα απ’ το σημερινό σύστημα αλλά και από αιτήματα μη υλοποιήσιμα, που δείχνουν το μέλλον της τάξης, χωρίς να τίθενται ως όροι για την ενότητα δράσης. Μέσα στο ενιαίο μέτωπο πρέπει να αναδεικνύονται και να παλεύονται αιτήματα όπως:

Αυξήσεις σε μεροκάματα, μισθούς και συντάξεις για την ικανοποίηση των αναγκών διαβίωσης.
Δουλειά για όλους τώρα. Κανένας κάτω απ’ το βασικό μισθό. Κανείς ανασφάλιστος
Άμεση προστασία των ανέργων. Ταμείο ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις μέχρι να βρει δουλειά ο άνεργος, αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο ύψος του βασικού μεροκάματου το οποίο πρέπει να αντιστοιχηθεί με τις σύγχρονες και αυξημένες ανάγκες, πλήρης ασφαλιστική κάλυψη για όλο το διάστημα ανεργίας, υπολογισμός του χρόνου ανεργίας στον ασφαλιστικό χρόνο.
Απαγόρευση δια νόμου των απολύσεων και καταβολή όλου του μεροκάματου και του μισθού στην περίπτωση περάσματος του προσωπικού από την πλήρη στη μερική απασχόληση.
Όχι στο κλείσιμο των εργοστασίων, συνέχιση της λειτουργίας τους με κρατική διοίκηση και δεσμευτικό εργατικό έλεγχο (με την έννοια ότι όλες οι αποφάσεις των εργατικών συνελεύσεων είναι υποχρεωτικές για τη διοίκηση). Κατάργηση του επιχειρηματικού απορρήτου, δήμευση της περιουσίας των καπιταλιστών που κηρύσσουν πτώχευση των επιχειρήσεών τους.

Να γίνουν εργοστάσια και επιχειρήσεις απ’ το κράτος, να λειτουργήσουν με εργατικό έλεγχο, να δουλέψουν οι άνεργοι.

Μηδενισμός των φόρων και τελών απ’ τους Δήμους για όλη τη διάρκεια της ανεργίας. Απαγόρευση διακοπής σε φώς-νερό-τηλέφωνο, δωρεάν μετακίνηση.
Διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών και αυτοαπασχολουμένων, των επαγγελματιών που προλεταριοποιούνται, ρύθμιση των χρεών των εργαζόμενων επαγγελματιών.
Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις. Όχι στην προσταγή των καπιταλιστών που απαιτούν πλήρη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και εξατομίκευση της διαπραγμάτευσης των όρων εργασίας.

Την ίδια στιγμή παίρνοντας υπόψη την περίοδο που διανεύουμε, περίοδο βαθειάς καπιταλιστικής κρίσης και αμφισβήτησης από πλατιές μάζες του ίδιου του καπιταλισμού, πρέπει να ανεβάσουμε τον πήχη των αγώνων και διεκδικήσεών μας, εκεί που τον έθεσε η αστική τάξη και η κυβέρνηση και να παλέψουμε μέσα στο ίδιο το κίνημα να υιοθετηθούν αιτήματα και στόχοι όπως:

Ανατροπή του αντεργατικού Προγράμματος Σταθερότητας του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου σφαγείου.
Μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

Κανένα νέο δάνειο, καμιά επιπλέον δόση από προηγούμενο δάνειο δεν πρέπει να δεχτούμε ως χώρα, διότι κάθε δόση και κάθε δάνειο σφίγγει ακόμα περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό του λαού.

Να χάσουν τα κεφάλαιά τους οι εγχώριοι και διεθνείς τοκογλύφοι αντί να ληστευθεί η εργατική τάξη και τα εργαζόμενα στρώματα για να πληρωθούν οι απαιτήσεις των καπιταλιστών-παράσιτων.
Διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών, ρύθμιση των χρεών των εργαζόμενων επαγγελματιών.
Έξοδος από την ΟΝΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Κρατικοποίηση τραπεζών, μεγάλων επιχειρήσεων, οργανισμών κοινής ωφέλειας, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.
Χωρισμός κράτους-εκκλησίας -Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Απαγόρευση των απολύσεων – Αυξήσεις στους μισθούς – Μείωση του χρόνου εργασίας – Δουλειά για όλους.
Ικανοποίηση των εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων, τιμωρία όλων όσων εμπλέκονται σε πράξεις βίας ενάντια στο κίνημα.

Όλα τα παραπάνω αιτήματα και στόχοι σε συνδυασμό με την ανάπτυξη αγώνων για την επίτευξή τους και το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης, τείνουν να οξύνουν την κρίση και να τίθεται εκ των πραγμάτων το ζήτημα της εξουσίας ως άμεσο ζήτημα μπροστά στα μάτια των εργατών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Πρέπει να πούμε καθαρά στην εργατική τάξη και στο λαό ότι πρέπει να παλέψει για να πέσει η κυβέρνηση του κεφαλαίου και πως μόνο η εργατική εξουσία, η δικτατορία του προλεταριάτου, μπορεί να υλοποιήσει και να διευρύνει ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Σήμερα, στις επείγουσες συνθήκες που δημιουργεί η καπιταλιστική κρίση, και ελλείψει των εργατικών και λαϊκών οργάνων που θα επιβάλουν την εργατική εξουσία, απαιτείται από τις πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη, να καταθέσουν πολιτική πρόταση για έξοδο από την παρούσα κρίση. Απαιτείται η συγκρότηση ενιαίου πολιτικού μετώπου που θα αναδείξει αυτούς τους στόχους, θα τους κάνει κτήμα του εργατικού και λαϊκού κινήματος και στηριζόμενο σ’ αυτό, θα αναλάβει να τους υλοποιήσει από θέση κυβερνητικής εξουσίας, ως εργατική κυβέρνηση, φροντίζοντας παράλληλα για την ανάδειξη των εργατικών και λαϊκών οργάνων (εργατικά συμβούλια, κ.α.) που θα αναλάβουν εν τέλει την πλήρη και διευρυμένη υλοποίηση του προγράμματος.

Κάβουρας Δημήτρης

Άνεργοι και εργαζόμενοι ενωμένοι ενάντια στον καπιταλισμό.

2011-08-21T15:06:00.000+03:00

του Δημήτρη Κάβουρα

Άνεργοι και εργαζόμενοι ενωμένοι ενάντια στον καπιταλισμό.

(Η επίσημη ανεργία στο 1.000.000 η πραγματική στο 1.500.000 και βάλε).

Πλέον, αυτοί που δεν εργάζονται είναι περισσότεροι απ' αυτούς που εργάζονται.

Απ’ την επίσημη στατιστική αποκρύπτεται συστηματικά ένα ποσοστό ανεργίας εγγεγραμμένων ανέργων (περίπου 160-170.000 άνεργοι) το οποίο αφορά αυτούς που δεν εγγράφονται στους συγκεκριμένους καταλόγους, που δεν πάνε να δηλώσουν ότι αναζητούν εργασία, διότι απλούστατα έχουν απογοητευτεί επειδή δεν βρίσκουν εργασία. Οι εγγεγραμμένοι άνεργοι λοιπόν, συνολικά και με επίσημους υπολογισμούς, φτάνουν στο 1.000.000, ήτοι ποσοστό κοντά στο 20% περίπου. Σ αυτό το ποσοστό πρέπει να συνυπολογίσουμε κάποιες χιλιάδες υποαπασχολουμένων, οι οποίοι κάνουν ελάχιστα μεροκάματα.

Απ’ αυτούς, λιγότεροι απ’ το 1/3, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ περίπου οι 270-280.000, παίρνουν επιδότηση ανεργίας. Για τους υπόλοιπους η επιδότηση έχει λήξει, ή δεν δικαιούνται και δεν παίρνουν τίποτα.

Ένα νέο κύμα μετανάστευσης, απ την Ελλάδα προς το εξωτερικό, βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη. Εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, νηπιαγωγοί, ψυχολόγοι και άλλοι γιατροί, νοσηλευτές κ.α, αναζητούν εργασία στο εξωτερικό.

Εκτός απ' τα παραπάνω επαγγέλματα και παραδοσιακές δουλειές (στην κουζίνα και στη λάντζα) γίνονται και πάλι αντικείμενο αναζήτησης κυρίως στη Γερμανία, όπου τα τελευταία χρόνια αυξήθηκαν, λόγω της μετανάστευσης, οι μαθητές στα Ελληνικά σχολεία.

Σύμφωνα με έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, η ανεργία έφτασε σε αριθμούς του 1961, τότε που υπήρξε ένα απ τα μεγαλύτερα κύματα μετανάστευσης:

Το 1961 οι άνεργοι ανέρχονταν στις 864.000 σε σύνολο εργατικού δυναμικού 3.640.000 άτομα. Η διαφορά, τώρα με το 1961, είναι ότι δεν μπορούν οι άνεργοι να βρουν δουλειά στη μετανάστευση.

Άλλη πρόσφατη έρευνα επίσης, δείχνει ότι, στο επόμενο διάστημα, μία στις τρεις εταιρείες θα μειώσει το προσωπικό της, μία στις δύο δεν θα δώσει καθόλου αυξήσεις τους επόμενους 12 μήνες ενώ μία στις πέντε εταιρείες θα μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων.

Επιπλέον, η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία εισέρχεται σε νέα κρίση και ύφεση και η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί και το 2012 με τους ίδιους ρυθμούς περίπου. Είναι φανερό ότι ο εφιάλτης της ανεργίας θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο. Για το 2012, προβλέπεται ότι η επίσημη ανεργία θα ξεπεράσει το 25%.

Ακόμα χειρότερα όμως θα είναι τα πράγματα για τα εποχιακά επαγγέλματα (τουριστικά επαγγέλματα, οικοδόμοι, κλπ) μιας και απ’ το 2013 όποιος έχει συνολικά 450 μέρες επιδοτούμενης ανεργίας τα 4 προηγούμενα χρόνια δεν θα δικαιούται επιδότηση ανεργίας και απ’ το 2014 οι μέρες μειώνονται σε 400 τα 4 προηγούμενα χρόνια. Αυτή η ανατροπή θα στερήσει χιλιάδες εργαζόμενους ακόμα και απ’ το πενιχρό επίδομα ανεργίας και θα μας στείλει κυριολεκτικά στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση.

Στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας η κυβέρνηση, πέρα απ τις περικοπές, απαντά με ασπιρίνες. Απαντά με το πρόγραμμα της «κοινωφελούς εργασίας» του υπουργείου Εργασίας, που ξεκινά από τον Σεπτέμβρη, και αφορά στην απασχόληση για 5 μήνες το χρόνο συνολικά 55.000 ανέργων, επαγγελματιών που διέκοψαν τη δραστηριότητά τους πριν από δύο χρόνια, ελεύθερων επαγγελματιών και επιστημόνων βάσει εισοδηματικών κριτηρίων. Κυρίως όμως το πρόγραμμα θα αφορά μακροχρόνια άνεργους και βραχυχρόνια άνεργους που δεν παίρνουν επίδομα ανεργίας. Όσοι ενταχθούν στο πρόγραμμα και βρουν μια θέση εργασίας σε κάποιον Δήμο ή αλλού, θα αμείβονται με 625 ευρώ το μήνα μεικτά, δηλ. 25 ευρώ τη μέρα. Πολλές αμαρτωλές, προστατευόμενες απ την κυβέρνηση και το κράτος, ΜΚΟ αλλά και Δήμοι, θα παίξουν παιχνίδι στις πλάτες των ανέργων με το αζημίωτο βέβαια, για να γίνουν νέες συμμαχίες απ την κυβέρνηση, η οποία σπάει παλιές.

Η όξυνση του προβλήματος της ανεργίας οφείλεται στη βαθιά κρίση και ύφεση του καπιταλισμού συνολικά και του ελλαδικού καπιταλισμού ειδικά, μιας και η κρίση στην Ελλάδα, για πολλούς λόγους, προβλέπεται να είναι πιο βαθιά και μακρόχρονη και συνοδεύεται με ένα δυσθεώρητο χρέος το οποίο δεν είναι εξυπηρετήσιμο και δεν επιτρέπει να παρθούν τα κλασικά αντικρισιακά μέτρα που παίρνονται σε άλλες καπιταλιστικές χώρες. Στην Ελλάδα το σύνολο σχεδόν του νέου δανεισμού πάει σε τόκους και χρεολύσια και όχι στην λεγόμενη πραγματική οικονομία για να λειτουργήσει «αντικρισιακά».

Είναι φανερό πλέον και στον πλέον δύσπιστο ότι ο καπιταλισμός ευθύνεται γι αυτή την κατάσταση και δεν μπορεί πλέον να διασφαλίσει στην εργατική τάξη και στα φτωχά λαϊκά στρώματα, ούτε τα στοιχειώδη, ούτε τα ελάχιστα: εργασία, αξιοπρεπές μεροκάματο, κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη, δωρεάν, δημόσια υγεία-πρόνοια-παιδεία, αξιοπρεπή διαβίωση για τους άνεργους.

Η πάλη για την ανατροπή του, καθώς και των κυβερνήσεων που τον υπηρετούν, μέσα από ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο, καθίσταται πλέον ζήτημα ζωής για το σύνολο των ανέργων, την εργατική τάξη συνολικά και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Πρόκειται για άμεσο καθήκον που δεν παίρνει καμιά αναβολή.

Σ' αυτή την κατεύθυνση πρέπει να οικοδομηθεί ενιαίο πολιτικό μέτωπο.

Το πολιτικό αυτό μέτωπο μπορεί να περιλαμβάνει σοσιαλδημοκράτες, αριστερούς, αντικαπιταλιστές, κομμουνιστές και θα είναι παρόν σε όλες τις μάχες, στο εργατικό και αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα, στις πλατείες, στο νεολαιίστικο κίνημα, στις πολιτικές και εκλογικές μάχες, με πρόταση εξουσίας εδώ και τώρα, για έξοδο απ την παρούσα κρίση.

Η πρόταση εξουσίας πρέπει να συμπυκνώνεται στο σύνθημα «εργατική κυβέρνηση» που θα αποτελεί την κυβέρνηση των εργατών, των φτωχών αγροτών, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού. Η εργατική κυβέρνηση θα πάρει άμεσα μέτρα για την ανακούφιση των εργατικών και λαϊκών οικογενειών, θα ικανοποιήσει τα αιτήματα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, θα ανασυγκροτήσει την οικονομία σε νέα βάση, θα δώσει δουλειά στον κόσμο.

Κάβουρας Δημήτρης

«Μάθε Εργάτη Πως»

2011-08-05T20:51:00.000+03:00

Το Trailer της ταινίας μικρού μήκους «Μάθε Εργάτη Πως» που θα κάνει την πρώτη προβολή της το Σεπτέμβριο στο φεστιβάλ Δράμας.

Η ταινία είναι Εμπνευσμένη από το έργο του Πωλ Λαφάργκ

« Η Θρησκεία του Κεφαλαίου»

Σημεία ζωής...

2011-08-02T16:53:00.000+03:00

Μας συγχωρείτε διακοπή

2011-06-10T13:58:00.000+03:00

To ιστολόγιο διακόπτει επ' αόριστον τη λειτουργία του.

(Θα επιστρέψουμε)

Κάνε κουράγιο Άννα...

2011-06-06T23:14:00.002+03:00

Αφιερωμένο στην συντρόφισσα Άννα Νταλάρα, που πέρασε ένα δύσκολο βράδυ απόψε στου Ζωγράφου.

Αποθεώστε τους!

2011-06-04T16:16:00.001+03:00

Νέα προκλητική κλιμάκωση της αντικομμουνιστικής εκστρατείας στη Γεωργία

2011-06-04T11:36:00.000+03:00

αναδημοσίευση από το "Ριζοσπάστη"

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Καταγγέλλει τη νέα προκλητική κλιμάκωση της αντικομμουνιστικής εκστρατείας στη Γεωργία

Ο Γεωργιανός ήρωας της ΕΣΣΔ
Meliton Varlamovich Kantaria

Την υιοθέτηση της αντικομμουνιστικής «Χάρτας της Ελευθερίας», που ψηφίστηκε πρόσφατα από το Κοινοβούλιο της Γεωργίας, καταγγέλλει με ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ. Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση σημειώνει:

«Το ΚΚΕ καταδικάζει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την υιοθέτηση από το Κοινοβούλιο της Γεωργίας στις 31 Μάη της αντικομμουνιστικής "Χάρτας της Ελευθερίας" στο όνομα "της εθνικής ασφάλειας και της δημοκρατικής ανάπτυξης της χώρας για την αντιμετώπιση της κομμουνιστικής και φασιστικής ιδεολογίας".

Ο νόμος αυτός προαναγγέλλει το φακέλωμα και τη μαζική δίωξη όσων υπήρξαν μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ενωσης, του Κομμουνιστικού Κόμματος Γεωργίας και της Κομσομόλ, για τους οποίους τίθενται απαγορεύσεις στην εργασία τους.

Προβλέπεται πως θα απαγορευτούν τα "σύμβολα των μπολσεβίκων και τα σοβιετικά σύμβολα", ενώ θα αλλάξουν όλες οι τοπωνυμίες πόλεων, χωριών, δρόμων, που τυχόν εξακολουθούν να φέρουν ονόματα της σοβιετικής εποχής και ανοίγει ο δρόμος για νέα μέτρα ενάντια στη δράση των κομμουνιστών της Γεωργίας.

Πρόκειται για μια νέα προκλητική κλιμάκωση της αντικομμουνιστικής εκστρατείας στην Ευρώπη, που έχει εξαπολυθεί από την ΕΕ, το "Συμβούλιο της Ευρώπης" και τις αστικές κυβερνήσεις με τη στήριξη και τη συναίνεση φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατικών και οπορτουνιστικών πολιτικών δυνάμεων. Εκφράζει το φόβο του κεφαλαίου απέναντι στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό, που αποτελεί τη μόνη διέξοδο για τους λαούς.

Οι κομμουνιστές της Ελλάδας εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στο Ενιαίο ΚΚ Γεωργίας, στους κομμουνιστές της Γεωργίας, που αγωνίζονται μέσα στις δύσκολες συνθήκες του "αντικομμουνισμού των σπηλαίων"».

Τολμητίες...

2011-06-03T16:21:00.005+03:00

Η Θάτσερ ντυμένη στα... ροζ χορεύει tango (;) με το Ρίγκαν

Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι τολμητίες "διανοούμενοι" που μας καλούν να συναινέσουμε στην λεηλασία της ζωής μας; Γράφω τολμητίες όχι μονό γιατί ο τίτλος της χθεσινής τους παρέμβασης είναι "Τολμήστε!" αλλά γιατί, όπως και να το κάνουμε, πρέπει να έχουν μπόλικη τόλμη (διάβαζε θράσος) για να βγαίνουν να λένε τέτοιες γενικόλογες αρλουμπαρίες, που ούτε καν τον σκοπό τους (την ιδεολογική τρομοκρατία του λαού) δεν μπορούν να επιτελέσουν, διατεινόμενοι μάλιστα ότι, κατά αυτόν τον τρόπο, εκπληρώνουν το καθήκον τους ως «πνευματικοί ταγοί του Τόπου» .

Επειδή οι προερχόμενοι από «τα γράμματα και τις τέχνες» είναι λίγο-πολύ γνωστοί, παρακάτω θα παρουσιάσουμε μερικά στοιχεία από το βίο και την πολιτεία κάποιων από τους εκπροσώπους της «ακαδημαϊκής – επιστημονικής» κοινότητας που υπογράφουν τη "δραματική έκκληση":

Νίκος Αλιβιζάτος: Έγκριτος Συνταγματολόγος. Πριν τις εκλογές του 2004 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009, φημολογείτο ότι θα συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κάτι που τελικά δεν συνέβη. Κινείται στον ευρύτερο χώρο της «(κεντρο)Αριστεράς και της Προόδου». Περισσότερα για τις απόψεις του κυρίου καθηγητή σε περσινό άρθρο του «Ριζοσπάστη».

Γιάννης Βούλγαρης: καθηγητής στο Tμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Και αυτός στον ευρύτερο χώρο του ανανεωτικού (νέο)ΠΑΣΟΚισμού (=παλιοί ρηγάδες που κρατήσαν το μουστάκι για να ‘χουν κάτι να θυμούνται). Εις εκ των 215 "ενεργών πολιτών, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών" που στηρίζουν την Δημοκρατική Αριστερά.

Ορέστης Καλογήρου: μέλος της πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της «Πρωτοβουλίας Πανεπιστημιακών για την Αναβάθμιση και τη Μεταρρύθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου» και πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Υποστηρικτής της "Αριστερά της Ευθύνης" κι αυτός.

Στάθης Καλύβας: Ακραιφνής αντικομμουνιστής και απολογητής των Ταγμάτων Ασφαλείας, είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος του λεγομένου «νέου κύματος» της εγχώριας ιστοριογραφίας (βλ. σχετικά: «Οι ταγματασφαλίτες δικαιώνονται» – Ιός, «Φοβούνται για το τομάρι της τάξης τους» - Ριζοσπάστης, «Η παραχάραξη της Ιστορίας του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» - Ριζοσπάστης)

Βάσω Κιντή: Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της «Δημοκρατικής Αριστεράς». Διαβάστε οπωσδήποτε: "Όχι απεργία για τα κουρέλια". Πολύ ανανέωση άμα λάχει να ούμε!

Νίκος Μουζέλης: Αν υπάρχει ένας πανεπιστημιακός που έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με την περίοδο Σημίτη είναι σίγουρα αυτός. Για περισσότερες πληροφορίες ρίχτε μια ματιά στην αγιογραφία του «εισηγητή του εκσυγχρονισμού» που φιλοτέχνησε ο δημοσιογράφος Δ. Μητρόπουλος, εν έτει 1996. Μεταξύ άλλων υπήρξε και ένθερμος υποστηρικτής των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας.

Χαρίδημος Τσούκας: Θατσερισμός και τα μυαλά στα μπλέντερ! Ιδρυτικό μέλος της Δράσης του Στ. Μάνου (μεγάλη η χάρη του!).

Κυβέρνηση - Τρόικα: Κατεδαφίζουν τις εργασιακές σχέσεις - Χτυπούν τη νεολαία

2011-06-03T11:50:00.000+03:00

αναδημοσίευση από το "Ριζοσπάστη"

Με επαναλαμβανόμενες αντεργατικές ομοβροντίες η κυβέρνηση μετατρέπει σε ερείπια την αγορά εργασίας, κατεδαφίζει και την ελάχιστη νομοθετική προστασία των εργαζομένων, συμπιέζει και κάνει όσο γίνεται πιο φθηνή την τιμή της εργατικής δύναμης και ειδικά την εργασία των νέων.

Με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα η κυβέρνηση προχωρά στη λήψη επιπλέον τριών μέτρων και εξοπλίζει ακόμα παραπέρα το οπλοστάσιο της εργοδοσίας.

Συγκεκριμένα:

1. Οι νέοι εργαζόμενοι από 18 έως 25 ετών θα αμείβονται με το 80% μόλις του κατώτερου μισθού, δηλαδή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Με βάση τα ισχύοντα θα αμείβεται με 592 ευρώ και αυτά μικτά. Το μέτρο αυτό στοχεύει στη δημιουργία μιας μεγάλης δεξαμενής εργατικής δύναμης φτηνής και απροστάτευτης, από την οποία το κεφάλαιο θα επανδρώνει τις επιχειρήσεις του, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητά του και την κερδοφορία του. Η νέα γενιά, η νέα βάρδια της εργατικής τάξης ρίχνεται στα τάρταρα. Η δεξαμενή αυτή θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης προς τους υπόλοιπους εργαζόμενους, μεγαλύτερους σε ηλικία που αμείβονται με τις κλαδικές συμβάσεις ή με βάση την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση. Γίνεται δηλαδή το όπλο για την υπονόμευση και κατάργηση και των κλαδικών και της Εθνικής Σύμβασης.

2. Επιβάλλεται 10ωρη εργασία με επιπλέον δύο ώρες απλήρωτης δουλειάς στα πλαίσια της διευθέτησης του χρόνου εργασίας.

Η υπερεργασία των δύο ωρών δεν θα πληρώνεται αλλά θα «επιστρέφεται» ως ρεπό ή αδεια την περίοδο που η επιχείρηση θα έχει μειωμένη δραστηριότητα. Η περίοδος που ο εργοδότης θα μπορεί να επιβάλει την απλήρωτη υπερεργασία αυξάνεται στους 6 από 4 μήνες και το κυριότερο μονομερώς. Οι δήθεν προϋποθέσεις που θέτει το υπουργείο για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας είναι σκέτη απάτη, αφού π.χ. σε ένα σύνολο 20 εργαζομένων αρκεί ο εργοδότης να δημιουργεί μια «ένωση προσώπων» με 3(!) εργαζόμενους και να υπογράφει μαζί τους τη διευθέτηση, η οποία θα επιβάλλεται και στους υπόλοιπους 17. Αυτή είναι η δημοκρατία τους και η νομιμότητα που επικαλούνται. Με τη συγκεκριμένη ρύθμιση όχι μόνο θα παρέχεται δωρεάν υπερεργασία στην επιχείρηση και διαλύεται το 8ωρο και ο σταθερός ημερήσιος χρόνος εργασίας, αλλά διαλύεται κάθε οικογενειακός προγραμματισμός και καταπονείται η υγεία των εργαζομένων, αφού για 6 μήνες, το ημερήσιο ωράριο ρυθμίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες της επιχείρησης.

3. Επεκτείνονται οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που μπορούν να έχουν συνολική διάρκεια μέχρι 3 χρόνια (από 2) και αυξάνεται ο αριθμός του από 2 σε 3.

Για 3 τουλάχιστον χρόνια, ο εργαζόμενος θα απασχολείται χωρίς να κατοχυρώνει κανένα δικαίωμα. Θα είναι εργαζόμενος υπό προθεσμία και με τη λήξη της σύμβασης μετά τρίχρονη εργασία δεν θα έχει ούτε ένα ευρώ αποζημίωση.

Οι νέες παρεμβάσεις έρχονται να προστεθούν στις ανατροπές που ήδη έχουν επιβληθεί στην αγορά εργασίας. Λειτουργούν σωρευτικά και μάλιστα σε μια αγορά που η παρανομία έχει γίνει νόμος και καθεστώς, που κάθε αυθαιρεσία της εργοδοσίας έχει τις πλάτες της πολιτικής εξουσίας και με την ανεργία να πιάνει το 16%, ενώ ειδικά στους νέους 4 στους 10 να μην σταυρώνουν μεροκάματο.

Ειδικότερα τα μέτρα αυτά προστίθενται:

Στην καθιέρωση των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων.
Στην επέκταση της δοκιμαστικής περιόδου από τους 2 στους 12 μήνες.
Στην ενίσχυση της ενοικίασης εργαζομένων με την αύξηση του χρόνου από 18 μήνες στους 36.
Στην επέκταση των τριήμερων και τετραήμερων (εκ περιτροπής εργασία) από 6 μήνες σε 9 στη διάρκεια ενός έτους.

Ξεκινούν σήμερα οι Αναιρέσεις

2011-06-03T10:43:00.000+03:00

anaireseis.wordpress.com

Συλλογικό κείμενο

2011-06-03T01:07:00.000+03:00

αναδημοσίευση από το blog "Αντίσταση στις γειτονιές!"

Κάτω από την μπότα τις τρόικα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη συναίνεση της ΝΔ και του ΛΆΟΣ, επιτίθεται ξανά, λυσσασμένα στους εργαζόμενους και το λαό, με το λεγόμενο "μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα". Με τα νέα βάρβαρα μέτρα στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, στην Υγεία και την Πρόνοια, στα επιδόματα και με νέα δυσβάσταχτη φορολογία. Με το τεράστιο κύμα ιδιωτικοποιήσεων ξεπουλιέται η χώρα και χιλιάδες εργαζόμενοι θα πεταχτούν στο δρόμο.

Η εξάρτηση της χώρας από τους "δανειστές" της, ΔΝΤ και ΕΕ, όχι μόνο διέξοδος δεν είναι αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια το λαό σε χρεωκοπία.

Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη και μόνο μέσα από τη συλλογικότητα και την οργάνωση των λαϊκών αντιστάσεων μπορούν να δημιουργηθούν όροι για:

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΑΚΕΤΟ!

ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΔΝΤ, της ΕΕ, και της κυβέρνησης!

Η οργή του λαού μας πρέπει να γίνει εξέγερση, να γίνει κίνημα που θα σαρώσει και θα ανατρέψει την πολιτική της λιτότητας, της φτώχειας, της ανεργίας, της κοινωνικής ερήμωσης. Μια πολιτική που θέλει να υποδουλώσει τη ζωή μας για δεκαετίες, που θέλει να έχει το λαό και τους εργαζόμενους, την εργατική τάξη που παράγει τον πλούτο, αναλώσιμους, σύγχρονους δούλους παραδομένους στις ορέξεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, το λαό (κρέας) για πολέμους και τη χώρα ορμητήριο των ιμπεριαλιστών. Γιατί μόνο μέσα από μεγάλα ξεσπάσματα και εξεγέρσεις οι λαοί διεκδικούν τη ζωή τους, το μέλλον, μια άλλη κοινωνία, δίκαιη χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση, χωρίς πολέμους.

Σαν αριστεροί αγωνιστές, μέσα από τη συμμετοχή μας σε κάθε μικρό και μεγάλο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο αγώνα, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, βλέπουμε ότι αυτά που ενώνουν όλο αυτό το λαϊκό ποτάμι της οργής είναι περισσότερα από αυτά που (μας έχουν πείσει ότι) μας χωρίζουν.

Πολλά είναι τα ερωτήματα που γεννά η νέα κατάσταση και που επείγει να συζητήσουμε και να δώσουμε (όσο μπορούμε) απαντήσεις συλλογικά ως κίνημα:

1. Ποιά είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε για να τροποποιήσουμε τον αρνητικό συσχετισμό; Ιδιαίτερα στους χώρους δουλειάς, πως θα ενισχυθούν και θα στηριχτούν οι αγώνες εκεί που ήδη εξελισσόνται, πως θα απλωθούν και αλλού; Τι απαιτείται για να είναι νικηφόροι;

2. Xωρίς πολιτικοποίηση, το μεγάλο ξέσπασμα που βιώνουμε, η κίνηση των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, κόντρα σε αυτή την πολιτική, πως θα αποκτήσουν προοπτική, πως θα αποφύγουν την ενσωμάτωση, την εκτόνωση;

3. Θα επιβεβαιωθεί η ιστορία των εξεγέρσεων που διδάσκει πως οι κινήσεις μαζών στην πορεία τους αναζητούν και διαμορφώνουν ιδεολογία, συνθήματα, σύμβολα και κατευθύνσεις, ξεχωρίζουν τους πραγματικούς από τους ψεύτικους φίλους;

4. Πως θα αντιμετωπίσουμε το σύστημα που μας θέλει ατομικότητες και όχι συλλογικότητες και καλλιεργεί την απο-πολιτικοποίση των απο-ιδεολογικοποίηση για να κάνει την δουλειά του;

5. Μήπως τα περί "ακομμάτιστων" στερούν κάθε ουσιαστική άμυνα απένατι σε δυνάμεις του κατεστημένου που θέλουν να χρησιμοποιήσουν εξεγέρσεις και κινήματα, συλλογικές αντιστάσεις και αυθόρμητες αντδράσεις προς όφελος των μεταξύ τους αντιθέσεων; Διαίρει και βασίλευε...

6. Ξέρουμε τι επιδιώκουν τα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ των μεγαλο-καπιταλιστών που όψιμα θυμήθηκαν το λαό και τιςς κινητοποιήσεις του και πριν μας δαγκώσουν μας "χαϊδεύουν";

Από πότε οι φανατικοί υποστηριχτές του δικομματικού συστήματος εξουσίας, του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του εγκλωβισμού των μαζών στο σάπιο κοινοβουλευτικό σύστημα εναλλαγής των κομμάτων εμφανίζονται ως υποστηριχτές μας προβάλλοντας την "ακομμάτιστη" αγανάκτηση;

7. Μήπως η όλη συζήτηση - περί των κομμάτων και επιτροπών σοφών - γίνεται για να μας αφοπλίσουν και να μας εγκλωβίσουν σε καινούρια κοινοβουλευτικά τερτίπια, σε καινούριες ψεύτικες υποσχέσεις μέσω εκλογών και δημοψηφισμάτων που θα φέρουν στο προσκήνιο τους δήθεν άφθαρτους, τους νέους κυβερνητικούς και κοινοβουλευτικούς μεσσίες;

Για όλα αυτά θέλουμε να συζητήσουμε αλλά και να αντιδράσουμε σε μια ιδιότυπη "ευαισθησία" που καλλιεργείται και που θυμίζει "κυνήγι μαγισσών" ενάντια σε κάθε τι οργανωμένο, πολιτικοποιημένο, αριστερό, αγωνιστικό, που συμμετέχει στις διαδηλώσεις ανεξάρτητα του πως ειδικά αυτοπροσδιορίζεται (πρωτοβάθμιο σωματείο, επιτροπή, πρωτοβουλία, εξωκοινοβουλευτική κομμουνιστική οργάνωση, ανοιχτή συνέλευση, κ.λπ.). Θέλουμε να συζητήσουμε αλλά και πολιτικά να αντιδράσουμε όταν κάποιοι, επικαλούμενοι την "άμεση δημοκρατία", την μεταχειρίζονται και την μετατρέπουν σε άμεση επιχείρηση εξοβελισμού απόψεων και υλικών (μπλοκ, πανό, προκήρυξη κ.λπ.) που έχουν υπογραφή, καταργώντας κάθε έννοια πραγματικής δημοκρατίας.

Είμαστε εδώ με τις χιλιάδες διαδηλωτών ως αριστεροί, οργανωμένοι και καλούμε τις χιλιάδες των δημοκρατών, των προοδευτικών, των αντιφασιστών και αντιρατσιστών να μην πέσουν στις παγίδες του συστήματος αλλά και όσων κραυγάζουν μεταξύ δικαίων και αδίκων. Καμιά πραγματική αριστερή και κινηματική συλλογικότητα δεν θα πρέπει να κάνει το λάθος, είτε να σνομπάρει τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις είτε να υποκύψει στους εκβιασμούς.

Έχουμε μπει σε περιόδους μεγάλων ξεσπασμάτων. Το σύστημα έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση και θα έρθει σε ακόμη δυσκολότερη. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να ανακόψει το ρεύμα της λαϊκής οργής και της αγανάκτησης. Δεν θα περιοριστεί στα "κλασικά" όπλα (προβοκάτσις, δακρυγόνα και ΜΑΤ, όπως έκανε είκοσι μέρες πριν με την δολοφονική επίθεση σε μαχητικό κομμάτι της πορείας στις 11 Μάη), αλλά θα χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε "ύπουλο" μέσο ούτως ώστε να μην κινδυνέυσει από αυτά τα ξεσπάσματα.

Το σύστημα ξέρει πως ένας από τος όρους ώστε τα λαϊκά ξεσπάσματα να γίνουν απλώς βαλβίδες εκτόνωσης και η αντιλαϊκή πολιτική να συνεχιστεί με λιγότερο ή περισσότερο "λίφτινγκ" είναι να κρατηθεί η αριστερή ιδεολογία μακριά από τις κινήσεις των μαζών. Και δουλεύει συστηματικά σε αυτή την κατεύθυνση. Θα βάλει εμπόδια ώστε να καθυστερήσει το αμοιβαίο μπόλιασμα και η αμοιβαία επικοινωνία της καινούριας Αριστεράς που πρέπει να οικοδομηθεί με το λαό και τις ανάγκες του.

Οι συνθήκες είναι και θα είναι τέτοιες που καμιά πολιτική πρωτοβουλία δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή της απέναντι στο λαό αν δεν σεβαστεί την πραγματική του ανάγκη. Την ανάγκη να υπάρξει κίνημα και πάλη αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης.

Αυτή είναι η δική μας πρόταση προς κάθε κατεύθυνση, αυτή είναι για μας και η απαράβατη προϋπόθεση με βάση την οποία πρέπει να κριθεί κάθε πρόταση. Αυτό είναι και το αναγκαίο κριτήριο για κάθε αγωνιστή, εργαζόμενο, νεολαίο μπροστά σε αυτό που έρχεται και σε ό,τι προταθεί ως απάντησή του.

Οργανωμένοι, πολιτικοποιημένοι, αριστεροί: εργάτες, εργαζόμενοι σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, άνεργοι, μέλη σωματείων και σχημάτων εργαζομένων, μέλη φοιτητικών συλλόγων, μέλη κινήσεων, επιτροπών και συνελεύσεων γειτονιών, μέλη συλλόγων γονέων.

Για την επικοινωνία: antisasistametra@gmail.com

"Που είναι οι διανοούμενοι;"

2011-06-02T15:22:00.004+03:00

Είθισται σε περιόδους κρίσεων (μικρότερων ή μεγαλύτερων διαστάσεων από τη σημερινή), ο απελπισμένος "μέσος Έλληνας πολίτης" είτε να αναρωτιέται φωναχτά «που είναι το Κράτος;», είτε να ψάχνει να βρει «που είναι οι διανοούμενοι;», ζητώντας κάποιες φορές, επιτακτικά την παρέμβαση τους («δεν υπάρχει ένας "πούστης" να μιλήσει;») .

Τελικά όταν το Κράτος έρχεται, οι «διανοούμενοι» εμφανίζονται και όλο και κάποιος "πούστης" βρίσκεται να "τα ‘πει", τα αποτελέσματα είναι λίγο-πολύ γνωστά και κάθε άλλο παρά ικανοποιητικά. Κάτι σαν και το ακόλουθο:

Τολμήστε! Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Ελληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης.

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή.

Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Οσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους.

Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών».

Το κείμενο υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες: Θανάσης Βαλτινός, Κική Δημουλά, Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος, Αθηνά Κακούρη, Μένης Κουμανταρέας, Γιάννης Κουνέλης, Πέτρος Μάρκαρης, Τάσος Μπουλμέτης, Βασίλης Παπαβασιλείου, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Αλέκος Φασιανός.

Από την ακαδημαϊκή - επιστημονική κοινότητα: Νίκος Αλιβιζάτος, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βούλγαρης, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Αγγελος Δεληβοριάς, Γιώργος Δερτιλής, Αρίστος Δοξιάδης, Ορέστης Καλογήρου, Στάθης Καλύβας, Βάσω Κιντή, Ανδρέας Κούρκουλας, Νίκος Μουζέλης, Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Γιώργος Παγουλάτος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Παύλος Σούρλας, Σταύρος Τσακυράκης, Χαρίδημος Τσούκας.

Υ.Γ.: Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα "συνεύρεση": "Αριστερά της Ευθύνης" (Γ. Βούλγαρης, Β. Κιντή), Σημιτικός Εκσυγχρονισμός (Ν. Μουζέλης), Ντούρος Νεοφιλελευθερισμός (Γ. Παγουλάτος) και Απολογητές των Ταγμάτων Ασφαλείας αντικομμουνιστικές νεοδεξιοί (Στάθης Καλύβας)

Οι Ήχοι της Σαχάρας στην Αθήνα

2011-06-02T14:18:00.000+03:00

Αθήνα, 01.06.2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι Ήχοι της Σαχάρας στην Αθήνα

Το μεταναστευτικό συγκρότημα με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Al-Mousawat», που σημαίνει «Ισότητα», θα μας ταξιδέψει στις μουσικές της Σαχάρας και σε αραβικές μελωδίες, το Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011, στις 20.30 η ώρα.

Με τους «Al-Mousawat» θα συμπράξει ο γνωστός σαξοφωνίστας Ιλάν Μανουάχ.

Η συναυλία θα γίνει στο χώρο της Στρούγκας, στη Νέα Φιλαδέλφεια (Δεκελείας 116) με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της εφημερίδας των μεταναστών «Al-Hakeka» («Η Αλήθεια»), που εκδόθηκε μετά την απεργία πείνας των 300 μεταναστών.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Τετάρτη 8 Ιούνη: ΑΠΕΡΓΙΑ στον κλάδο του βιβλίου

2011-05-31T23:00:00.000+03:00

Διαβάστε το απεργιακό κάλεσμα στο blog του Συλλόγου

Πούτιν όπως Μέρκελ!

2011-05-31T21:04:00.004+03:00

(update 1/6) Τελικά το ΔΝΤ δεν το γλίτωσε ούτε η Λευκορωσία:

Η Λευκορωσία, μια πρώην σοβιετική δημοκρατία που αντιμετωπίζει σοβαρή οικονομική κρίση, ζήτησε χθες δάνειο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της χώρας. "Η κυβέρνηση και η εθνική τράπεζα της Λευκορωσίας απευθύνθηκαν στις 31 Μαΐου στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να ζητήσουν δάνειο", τονίζεται στην ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία θα διεξαχθούν συνομιλίες μεταξύ των αρχών της Λευκορωσίας και αξιωματούχων του ΔΝΤ καθώς αποστολή του διεθνούς οικονομικού οργανισμού θα βρίσκεται από σήμερα και ως τις 14 Μαΐου στο Μινσκ. Εκπρόσωπος του ΔΝΤ επιβεβαίωσε ότι η Λευκορωσία ζήτησε δάνειο.

Πηγή: Σοφοκλέους 10

Ένας εξαιρετικά διαδεδομένος αστικός μύθος του "αντιμνημονιακού πατριωτικού χώρου", με κύριους «διακινητές» διάφορους "παράγοντες" του πολυπληθούς εγχώριου Fan Club του Β. Πούτιν (μέλη και φίλοι της «Σπίθας» του Μεγάλου Μουσικοσυνθέτη, οπαδοί του διαπρύσιου εθναμύντορος Α. Σαμαρά, κ.α.) υποστηρίζει ότι πριν η Ελλάδα προβεί στο απονενοημένο διάβημα της προσφυγής στον «Μηχανισμό Στήριξης» ΕΕ-ΔΝΤ, οι ομόδοξοι αδελφοί μας, Ρώσοι, προσφέρθηκαν να «μας δανείσουν» με εξαιρετικά ευνοϊκούς (σχεδόν χαριστικούς) όρους αλλά ο ΓΑΠ το αρνήθηκε, αφού ως γνωστόν «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Τι συμβαίνει όμως με όσους "ανήκουν στην Ανατολή" και άρα δεν έχουν κανένα "κώλυμα" να δανειστούν απ’ τη Ρωσία; Το ακόλουθο ρεπορτάζ είναι, πιστεύω, αρκούντως διαφωτιστικό (δημοσιεύθηκε στις 27/5 στην ηλεκτρονική έκδοση της «Καθημερινής») - τα bold δικά μου:

Προς επιδείνωση οι σχέσεις Ρωσίας - Λευκορωσίας

Οι αναλυτές συμφωνούν ότι οι σχέσεις Μόσχας και Μινσκ θα περάσουν μεγάλη κρίση. Οικονομικής υφής η εστία τριβής ανάμεσα στους δύο γείτονες.

Ο πρόεδρος της Λευκορωσίας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, προϊδέασε σήμερα τον κύριο πιστωτή της χώρας του, τη Ρωσία, ότι «η κυβέρνηση του δεν προτίθεται να πουλήσει φθηνά κρατική περιουσία» προκειμένου να εξασφαλίσει τον άμεσο δανεισμό της, ενώ έκρινε ότι οι εκπρόσωποι των ρωσικών ΜΜΕ θα πρέπει να απελαθούν, αφού προκαλούν «τεχνητή υστερία» γύρω από το υποτιμημένο ρούβλι της Λευκορωσίας.

Πολιτικοί παρατηρητές σχολίασαν ότι οι προεδρικές δηλώσεις μπορεί να διακυβεύσουν την επιδίωξη του Μινσκ να διασφαλίσει ένα άμεσο δάνειο τριών δισ.δολαρίων ΗΠΑ από ένα αμοιβαίο κεφάλαιο, που είναι ρωσικών συμφερόντων, ακόμα και να βαθύνουν τη συναλλαγματική κρίση, που απειλεί τη λευκορωσική οικονομία.

Η μακροπρόθεσμη πιστοληπτική ικανότητα της Λευκορωσίας, πρόσφατα υποβαθμίστηκε από τον αμερικανικό οίκο αξιολόγησης Standard & Poor's, σε «Β».

Οι ίδιοι παρατηρητές φρονούν ότι μάταια η κυβέρνηση του προέδρου Λουκασένκο έχει αποπειραθεί να ξεπεράσει αυτό το σκηνικό κρίσης, ενώ επιμένουν ότι ο Λουκασένκο δεν ξεκαθάρισε, αν σταματούν προς το παρόν οι αποκρατικοποιήσεις, ή αν θα επιδιώξει οπωσδήποτε υψηλότερα τιμήματα εξαγορών.

Ο πρόεδρος Λουκασένκο πιστεύει ότι αξιωματούχοι στη Μόσχα έχουν κατά νουν να πουληθούν σε πολύ χαμηλές τιμές περιουσιακά στοιχεία της Λευκορωσίας, την ώρα που τα ρωσικά μμε ενορχηστρώνουν μία εκστρατεία «υστερικού πανικού» γύρω απ την Λευκορωσία, που ο πληθυσμός της είναι μικρότερος από 10 εκατομμύρια.

«Ξένοι πολιτικοί...δηλώνουν ότι ο Λουκασένκο αρχίζει να πουλά μερίδια εταιρειών, που είναι στη διαδικασία της εκκαθάρισης, μίλησαν ακόμα και για ένα τίμημα 7,5 δισ.δολαρίων ΗΠΑ"--πρόκειται για έναν ευθύ υπαινιγμό του Λουκασένκο για τον υπουργό Οικονομικών στη Μόσχα Αλεξέϊ Κουντρίν, ο οποίος έγινε στη διάρκεια ενός υπουργικού συμβουλίου προ ημερών.

«Θέλω να πληροφορήσω τον πρώτο στη σειρά να ενημερώσει και τους υπόλοιπους: φύγετε, δε θα γίνει πώληση ειδικά στις εκπτωτικές τιμές, που εισηγούνται μερικοί από εσάς, αναμένοντας να αρπάξουν περιουσιακά στοιχεία», δήλωσε στο κρατικό πρακτορείο BeITA ο πρόεδρος Λουκασένκο.

Ο Κουντρίν, στη Μόσχα, δήλωσε εμφατικά ότι «οι ιδιωτικοποιήσεις είναι μία κύρια πηγή ξένου συναλλάγματος, που το Μινσκ χρειάζεται, για να υποστηριχθεί το ισοζύγιο πληρωμών του και να λυθούν τα συναλλαγματικά προβλήματα του».

Όμως κι ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι «στο τελικό στάδιο» είναι η απόκτηση από τη ρωσική Gazprom του μεριδίου 50% της Λευκορωσίας στον αγωγό φυσικού αερίου στο έδαφός της, με τίμημα τα 2,5 δισ.δολάρια ΗΠΑ.

Ρωσικό ενδιαφέρον, σύμφωνα με τους αναλυτές, έχει εκδηλωθεί για το ορυχείο ποτάσας Belarus Kali, την ολική εξαγορά από τη Ρωσία της μικτής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας MTS, αλλά και για μονάδες βαριάς βιομηχανίας της Λευκορωσίας, όπως είναι οι κατασκευαστές μεγάλων φορτηγών οχημάτων, MAZ, BelAZ.

Με σκοπό να περισταλεί το πάρα πολύ μεγάλο εμπορικό έλλειμμα, η κυβέρνηση στο Μινσκ υποτίμησε αυτήν την εβδομάδα το ρούβλι της σε ποσοστό 36% έναντι του αμερικανικού δολαρίου. Συγχρόνως, όμως, εξαερώθηκαν όλες οι αυξήσεις στις αποδοχές, που ο Λουκασένκο ενέκρινε μόλις κέρδισε πέρυσι ξανά τις προεδρικές εκλογές.

«Διακυβεύεται αυτές τις ώρες η διαύγεια στις σχέσεις Μόσχας και Μίνσκ», συνόψισε ο αναλυτής του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου οικονομικού προσανατολισμού RBS, Τιμ Ας.

Από την πλευρά του, ο οικονομικός αναλυτής του οίκου Exotix, Γκάμπριελ Στερν, υποστήριξε ότι η κατάσταση στη Λευκορωσία, από την άποψη της έντασης των πληθωριστικών πιέσεων, «σύντομα μπορεί να παραλληλίζεται με τον σούπερ πληθωρισμό στη Ζιμπάμπουε, έστω κι αν οι αγορές έως τώρα δεν έχουν σωστά σταθμίσει μία τέτοια προοπτική».

ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ

Διαβάστε επίσης το σχετικό ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη (27/5): Ιδιωτικοποιήσεις ζητά η Ρωσία για να δώσει δάνειο

Εκδήλωση της κ.ο. Ανασύνταξη στην Πάτρα

2011-05-31T17:59:00.000+03:00

Εκδήλωση με θέμα:

«Η εργατική απάντηση στην καπιταλιστική κρίση

και το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης»

1η Ιούνη στις 7.00 μ.μ.

στο μέγαρο Λόγου κ' Τέχνης (πλ. Γεωργίου)

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

2011-05-29T15:53:00.000+03:00

Επιτροπή σωματείων, κινήσεων, συνελεύσεων

Tο νέο πακέτο «σοκ και δέους» κυβέρνησης-τρόικας-εργοδοσίας ήρθε να ομολογήσει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο την αποτυχία της κυβερνητικής προπαγάνδας περί «προσωρινών θυσιών για την έξοδο από την κρίση» και να αποκαλύψει τον πραγματικό στόχο της επίθεσης: την πλήρη αναίρεση των εργασιακών δικαιωμάτων και την οριστική διαγραφή του τελευταίου ίχνους του κοινωνικού κράτους.

Παράλληλα, ξεπουλά με φαστ-τρακ διαδικασίες σε ξένο και ντόπιο κεφάλαιο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας και μαζί με αυτήν, τα δικαιώματα των εργαζόμενων, βάζοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα βασικά κοινωνικά αγαθά όπως το φως και το νερό! Με μια πολιτική που έχει δημιουργήσει 1 εκατομμύριο ανέργους και τους αυξάνει συνεχώς, που εμπεδώνει την ανασφάλεια στις εργασιακές σχέσεις και απομυζά τα εισοδήματα των εργαζομένων, καταδικάζει πλατιά κοινωνικά στρώματα στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σ’ ένα απέραντο πειραματικό εργαστήρι, ώστε να εξαπλώσουν τις ίδιες πρακτικές σε βάρος της μισθωτής εργασίας σε όλη την Ευρώπη.

Η συνταγή τους απέτυχε. Οδηγεί στην καταστροφή. Στο Μνημόνιο διαρκείας να αντιτάξουμε τον αγώνα διαρκείας. Η ανατροπή της βαρβαρότητας είναι το δικό μας χρέος. Εργαζόμενοι, άνεργοι, αγρότες, φοιτητές, μαθητές, καλλιτέχνες, διανοούμενοι να ξεσηκωθούμε ενάντια στη νέα «χούντα» κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Με την αποφασιστικότητα και την αλληλεγγύη μας μπορούμε να νικήσουμε. Με απεργιακό μπλακ-άουτ μπορούμε να διώξουμε κυβέρνηση, Τρόικα και τους υποστηριχτές τους!

Παλεύουμε για να γίνει άμεσα Πανελλαδική-Πανεργατική Πολιτική Απεργία: με το εργατικό κίνημα στο προσκήνιο να επιβληθούν οι ανάγκες των εργαζόμενων πάνω από τις απαιτήσεις των αγορών. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και τις ΔΕΚΟ ενάντια στο ξεπούλημα. Καλούμε όλο το λαό, τους εργαζόμενους, τη νεολαία να κατακλύσουν το Σύνταγμα και όλες τις πλατείες της χώρας. Προχωράμε σε καταλήψεις, διαδηλώσεις, επισχέσεις εργασίας, πρακτικές ανυπακοής. Στηρίζουμε τη δράση «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» στα νοσοκομεία την 1η Ιούνη. Καλούμε σε Συνελεύσεις στα σωματεία, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές. Κάθε χώρος δουλειάς, κάθε πλατεία να γίνει κέντρο αγώνα και ανυπακοής.

- ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ το χρέος τους!

- ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, Η ΤΡΟΪΚΑ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.

- ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΗΣ Ε.Ε.-ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΣΥΜΦΩΝΟ.

- ΝΑ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ.

- ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΦΠΑ ΣΤΑ ΕΙΔΗ ΠΛΑΤΙΑΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Ο Υμνος της Διεθνούς

2011-05-29T12:52:00.000+03:00

από τον σημερινό "Ριζοσπάστη"

Εμπρός της Γης οι κολασμένοι

της πείνας σκλάβοι εμπρός - εμπρός

Το δίκιο από τον κρατήρα βγαίνει

σα βροντή σαν κεραυνός.

* * *

Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια

όλοι εμείς οι ταπεινοί της Γης

που ζούσαμε στην καταφρόνια

θα γίνουμε το παν εμείς.

* * *

Στον αγώνα ενωμένοι

κι ας μη λείψει κανείς

Ω! Νάτη, μας προσμένει

στον κόσμο η Διεθνής.

* * *

Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες

με πλάνα λόγια μας γελούν

της Γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες

μοναχοί τους, θα σωθούν...

* * *

Για να λείψουν τα δεσμά μας

για να πάψει πια η σκλαβιά

να νιώσουν πρέπει τη γροθιά μας

και της ψυχής μας τη φωτιά.

* * *

Τα λόγια αυτά έχουν τραγουδηθεί απ' όλους τους εργάτες του κόσμου. Ο Ύμνος της Διεθνούς έγινε σύμβολο για τους «κολασμένους της Γης». Ξεσήκωσε καρδιές. Ύψωσε τις γροθιές των προλετάριων. Όμως όσο γνωστό είναι αυτό το ποίημα, άλλο τόσο άγνωστη είναι η ιστορία του, πώς γεννήθηκε, ποιος το έγραψε και ποιος το μελοποίησε. Και αν αυτό αποκτά μιαν ιδιαίτερη αξία, είναι διότι γράφτηκε και μελοποιήθηκε από εργάτες. Ο Ευγένιος Ποτιέ είναι ο ποιητής, που συμπύκνωσε το όραμα για ένα νέο κόσμο - το σοσιαλιστικό κόσμο - σε αυτούς τους στίχους. Και ο Πιερ Ντεζετέ, ο συνθέτης που έκανε αυτές τις λέξεις να «χορέψουν». Ένα επαναστατικό ποίημα, σε μια επαναστατική μουσική.

Ποιοι ήταν, όμως, αυτοί οι δύο εργάτες - καλλιτέχνες; Κάτω από ποιες συνθήκες και με ποιες επιρροές γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι; Πότε και πώς έζησαν; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε τούτο το κείμενο. Η ιστορία, άλλωστε, του Υμνου της Διεθνούς των εργατών έχει ένα ξεχωριστό δικό της ενδιαφέρον, που δείχνει τα επίπεδα που μπορεί να φτάσει η προλεταριακή Τέχνη, όταν στοχεύει στην αφύπνιση των λαών, στην εξέγερση των εργαζομένων, με στόχο την εγκαθίδρυση της δικής τους εξουσίας.

Ο Ευγένιος Ποτιέ

Ο Ευγένιος Ποτιέ είναι
ο ποιητής, που
συμπύκνωσε το
όραμα για ένα νέο
κόσμο -το σοσιαλιστικό
κόσμο- σε αυτούς
τους στίχους

Ο Ευγένιος Ποτιέ γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1816 στο Παρίσι. Ηταν εργάτης από πολύ μικρή ηλικία, ζώντας έτσι και ο ίδιος τα βάσανα μιας ζωής που καθορίζεται από τις συνθήκες της εκμετάλλευσης του προλεταριάτου από το κεφάλαιο. Αυτή η πραγματικότητα αντανακλά στη συνείδησή του την αναγκαιότητα της πάλης των εργατών ενάντια στους εκμεταλλευτές τους, ενώ ταυτόχρονα γίνεται η πηγή της έμπνευσης της ποίησής του, η οποία επίσης υπηρετεί τους σκοπούς του αγώνα, όπως τους αντιλαμβανόταν τότε ο Ευγένιος Ποτιέ. Αυθόρμητα στην αρχή και μάλιστα κάτω από τις ιδέες των ουτοπικών σοσιαλιστών. Παίρνει μέρος στην επανάσταση του Ιούλη του 1830 στο Παρίσι. Τότε γράφει και τα πρώτα του ποιήματα. Το 1830 εκδόθηκε η συλλογή τραγουδιών του με τίτλο «Η νέα μούσα» και γίνεται γνωστός ως ποιητής της εργατιάς. Νωρίτερα, σε ηλικία 14 ετών, μάλιστα, συνθέτει το πρώτο του τραγούδι με τίτλο «Ζήτω η ελευθερία».

Ο Ευγένιος Ποτιέ συμμετέχει σε όλες τις εξεγέρσεις του - νεαρού τότε - προλεταριάτου της Γαλλίας. Βρίσκεται, λοιπόν, στα οδοφράγματα της επανάστασης του Φλεβάρη του 1848 και πολεμά μαζί με το παριζιάνικο προλεταριάτο για τη δημοκρατία μέχρι την ανατροπή της αυτοκρατορίας του Λουδοβίκου Φίλιππου. Αναδεικνύεται ως ένας από τους πρωτοπόρους της εργατικής τάξης. Συνδυάζει τη δουλειά, τον αγώνα και την ποίηση - όπως μόνο προλετάριοι ποιητές έχουν δείξει, και τότε αλλά και αργότερα με την Οκτωβριανή Επανάσταση, ότι μπορούν.

Ο ποιητής ζει την επανάσταση και την ήττα της εργατικής τάξης, συνεχίζοντας να γράφει ποιήματα για το δίκιο του αγώνα των προλετάριων. Ταυτόχρονα, κάνει τα δικά του βήματα σε ιδεολογικό - πολιτικό επίπεδο, συνειδητοποιώντας ακόμη περισσότερο τον τελικό σκοπό της ταξικής πάλης. Βέβαια, τότε, είναι και η εποχή που εμφανίζονται τα έργα των Μαρξ - Ενγκελς και το προλεταριάτο μπολιάζεται με τη δική του επαναστατική κοσμοθεωρία.

Η Κομμούνα

Η πιο σημαντική περίοδος στη ζωή και στο έργο του Ποτιέ άρχισε την εποχή της Παρισινής Κομμούνας, το 1871. Υπερασπίστηκε το Παρίσι, όταν το πολιορκούσαν τα γερμανικά στρατεύματα και ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της εθνοφρουράς. Εχει ήδη προσχωρήσει στην Α' Διεθνή, έχοντας περάσει από τις ιδέες του ουτοπικού σοσιαλισμού στην επαναστατική υλιστική κοσμοαντίληψη. Από ποιητής των καταπιεζόμενων και των φτωχών έγινε ποιητής του επαναστατημένου προλεταριάτου. Ηταν από τους οργανωτές της Κομμούνας, εκλεγμένο μέλος της και πολέμησε στα οδοφράγματα.

Ετσι, ο Ευγένιος Ποτιέ ζει όλες τις εξελίξεις από την ήττα των Γάλλων στο γαλλογερμανικό πόλεμο και τη συνθηκολόγηση της αστικής κυβέρνησης της Γαλλίας έως την ήττα της Κομμούνας.

Τέχνη και Κομμούνα

Στο σύντομο χρονικό διάστημα των 72 ημερών ύπαρξης της Κομμούνας, οι κομμουνάροι συνειδητοποίησαν ακόμα και σ' αυτά τα πρώτα βήματα ότι δεν μπορεί να έρθει το καινούριο, χωρίς οι επιστήμες, οι τέχνες και η λογοτεχνία να συνδεθούν με το λαό, εκφράζοντάς τον, χωρίς να εξυπηρετούν τις ιστορικές και κοινωνικές του ανάγκες, τους πραγματικούς στόχους του.

Κατανοούσαν την επίδραση που έχει το πολιτιστικό εποικοδόμημα στη συνείδηση του ανθρώπου, αλλά και τις δυνατότητες που ανοίγονται με τη λειτουργία αυτού του εποικοδομήματος προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων. Και μπορεί το διάστημα αυτό να μην ήταν αρκετό, για να εκφραστεί ολόκληρος ο πολιτισμός της, καθώς και τα περιθώρια να δοθεί ένα αποφασιστικό χτύπημα σε παραδοσιακές ξεπερασμένες αντιλήψεις για το ρόλο της Τέχνης στην κοινωνία, ωστόσο το διάστημα αυτό ήταν αρκετό για να αρχίσει να αναδύεται η νέα αντίληψη για την Τέχνη και αυτή η νέα αντίληψη πρακτικά εκφράστηκε με ειδικά άρθρα του Διατάγματος, με τη δημιουργία θεσμών και τη λήψη πρωτοβουλιών.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα τι έκανε η Κομμούνα για την Τέχνη και τη σύνδεσή της με το λαό:

Παρέδωσε στην Ενωση ζωγράφων, γλυπτών, αρχιτεκτόνων και άλλων εικαστικών καλλιτεχνών τον τεράστιο πλούτο των μουσείων και των γκαλερί του Παρισιού. Στη Διοίκηση της Ενωσης εκλέχτηκαν 47 άτομα, μεταξύ των οποίων οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της Γαλλίας, όπως ο Κουρμπέ, που ήταν και ο αντιπρόσωπός της, οι Κιρό, Ντομιέ, Μανέ, Μιλέ, Νταλ, Μπαλί (γιος), ο Ευγένιος Ποτιέ και άλλοι.

Κατάργησε την ανισοτιμία των κρατικών επιχορηγήσεων στα θέατρα και την εκμετάλλευση, μέχρι εξευτελισμού, των ηθοποιών από τους ιδιοκτήτες και τους διευθυντές, επιβάλλοντας διά νόμου το σύστημα των «ίσων δυνατοτήτων» για όλους, με λαϊκό έλεγχο.

Απελευθέρωσε από την οικονομική και κυβερνητική επιβολή του γούστου και των ενδιαφερόντων των κυρίαρχων τάξεων τους μουσικούς και τα τραγούδια τους, με αποτέλεσμα αυτοί να ξεχυθούν στους δρόμους, στις πλατείες, στις λέσχες και στα οδοφράγματα, ακόμα και σε κάποιες εκκλησίες, βάζοντας ωράριο εναλλακτικής λειτουργίας τους.

Ταυτόχρονα, ίδρυσε δεκάδες επαναστατικές λέσχες, σαν Λαϊκά Πανεπιστήμια, σ' όλο το Παρίσι, ακόμα και μέσα στις εκκλησίες. Το περιβάλλον τους διαμορφώνεται λαμπρό, διακοσμητικό, κόντρα στο καταθλιπτικό και αυστηρό κλίμα των κρατικών ιδρυμάτων. Το κόκκινο χρώμα επικρατεί παντού, αντιπροσωπεύοντας την αισθητική έννοια της ομορφιάς της Κομμούνας.

Ολα αυτά, έστω κι αν «χάθηκαν» στη ματωμένη βδομάδα, μας άφησαν κληρονομιά, κάτω από ποιες συνθήκες μπορεί η Τέχνη να αποδοθεί εξ ολοκλήρου στον αληθινό δημιουργό της, το λαό, σπάζοντας όλα τα φράγματα που την κρατάνε μακριά του.

Είναι όμως πολύτιμα και γιατί απέδειξαν ότι ο καλλιτέχνης γνωρίζει την αληθινή καταξίωση όταν συμμετέχει ολόπλευρα στο ιστορικό γίγνεσθαι, παίρνοντας ενεργό μέρος στο μετασχηματισμό της κοινωνίας, και μέσω του έργου του, και μέσω της συμμετοχής του σε επαναστατικούς θεσμούς και μέσα από τα οδοφράγματα, δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό.

Ωστόσο, πέρα από την ανάδειξη αυτής της ριζοσπαστικής στάσης που κράτησε η Κομμούνα απέναντι στην Τέχνη και του ρόλου που έπαιξαν οι επαναστάτες καλλιτέχνες σ' αυτήν, αναδεικνύεται και η ανάγκη να δοθεί απάντηση στην εκστρατεία αποσιώπησης, διαστρέβλωσης και αλλοτρίωσης του ρόλου που έπαιξαν γνωστές προσωπικότητες του Πνεύματος και της Τέχνης στα γεγονότα της Κομμούνας. Ρόλου που αντιμετωπίστηκε από πολλούς ιστορικούς σαν μαύρη κηλίδα στην προσωπική τους ιστορία.

Ετσι, τον Αρθούρο Ρεμπό τον παρουσιάζουν σαν τον «ρομαντικό και καταραμένο» ποιητή, το «παρακμιακό» ίνδαλμα της νεολαίας, που οφείλει τη γοητεία του στο μελαγχολικό των στίχων του και στην αινιγματική και τρικυμιώδη ζωή του.

Ο Πολ Βερλέν, ποιητής και μέντορας του Ρεμπό, που παίρνει και αυτός τη θέση του ανάμεσα στους «καταραμένους ποιητές», είναι ο κυκλοθυμικός, όλο συναισθηματικές εξάρσεις ποιητής που καταστράφηκε από έναν ανέλπιδο έρωτά του.

Οσο για την ιστορική αλήθεια, φαίνεται ότι γεγονότα που φωτίζουν βασικές πτυχές της ζωής και του έργου καλλιτεχνών, αλλά και της ίδιας της πάλης των τάξεων, παραλείπονται ή διαστρεβλώνονται, ώστε αφενός η προσωπικότητα να «εξωραΐζεται» και να μην προκαλεί επικίνδυνους ιδεολογικούς τριγμούς για την αστική τάξη και αφετέρου η εργατική τάξη να παρουσιάζεται ότι δε μετέχει στην πολιτιστική ανάπτυξη της ανθρωπότητας.

Η «Διεθνής»

Σ' αυτήν την τελευταία βδομάδα, κατ' άλλους τον Ιούνη του 1871, ο Ευγένιος Ποτιέ, όντας παράνομος στο Παρίσι, μετουσιώνει σε ποίημα την εργατική εξέγερση και την Κομμούνα που καθοδήγησε η Α' Διεθνής με τον Μαρξ, γράφει τους στίχους της «Διεθνούς» που έμελλε να γίνει ο Υμνος της παγκόσμιας εργατικής τάξης.

Μετά την ήττα της Κομμούνας και τη σφαγή του επαναστατημένου προλεταριάτου του Παρισιού, μετουσιώνει καλλιτεχνικά την ήττα συνεχίζοντας να γράφει ποίηση, που εκφράζει το στόχο και τη δράση της Κομμούνας, και καλεί στον αγώνα για το ταξικό όραμα του προλεταριάτου, την κομμουνιστική κοινωνία, «μιλώντας» απλά, καθαρά, στην καρδιά και στο νου του λαού, παρακινώντας για τη συνέχιση και ένταση της ταξικής πάλης για την επιβολή της ιστορικής ανάγκης ανατροπής της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

Μετά την ήττα της Κομμούνας, ο Ευγένιος Ποτιέ έφυγε από τη Γαλλία, αρχικά για τη Μεγάλη Βρετανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Εζησε εξόριστος έως το 1880, οπότε επέστρεψε στη Γαλλία, σε ηλικία 64 ετών, μισοπαράλυτος και φτωχός, μα πλούσιος από επαναστατικό - καλλιτεχνικό ταλέντο, που το αφιερώνει στους αγώνες, στο ηθικό και στη δικαίωση των οραμάτων της τάξης του. Συνέχισε τον ταξικό αγώνα και με την επιστροφή του στη Γαλλία εντάσσεται στο Εργατικό Κόμμα. Το 1884 δημοσίευσε τις συλλογές «Κοινωνικο-οικονομικοί στίχοι και σοσιαλιστικά επαναστατικά τραγούδια», «Ποιος είναι τρελός;». Το 1887 δημοσιεύει τη συλλογή «Επαναστατικά τραγούδια». Σε αυτές τις εκδόσεις συμπεριλαμβάνονται τα καλύτερα τραγούδια και ποιήματα.

Πέθανε μέσα στην αγάπη της εργατικής τάξης, του λαού, σε αναγνώριση της δράσης του, στις 8 Νοέμβρη του 1887.

Ο Ντεζετέ και η μελοποίηση της «Διεθνούς»

Πιερ Ντεζετέ.
Ο συνθέτης του Υμνου
της Διεθνούς

Το ποίημά του, ο Ποτιέ, ποτέ δεν το άκουσε να τραγουδιέται. Κι αυτό γιατί μελοποιήθηκε στη γαλλική πόλη Λίλλη (Lille), ένα χρόνο μετά το θάνατό του. Συνθέτης - όπως είδαμε - ήταν ο Πιερ Ντεζετέ.

Πρώτη φορά τραγουδήθηκε σε ένα καφενείο στην οδό Βινιέτ 21, από τη χορωδία των εργατών της Λίλλης με την ονομασία «Λύρα των εργαζομένων» στις 23 Ιούνη 1888, στη γιορτή των εφημεριδοπωλών. Η Λίλλη εκείνον τον καιρό ήταν το κέντρο των βιομηχανιών κλωστοϋφαντουργίας και ορυχείων και ακόμη η έδρα του Κόμματος των Γάλλων Εργατών, που ίδρυσε ο Ζιλ Γκεστ. Ετσι, ήταν ο πλέον κατάλληλος τόπος, για να ακουστεί για πρώτη φορά ο Υμνος της «Διεθνούς».

Ο Ντεζετέ γεννήθηκε στη βελγική Γάνδη το 1848 και πέθανε το 1932 στο Σεν Ντενί στο Παρίσι. Καταγόταν από εργατική οικογένεια, που αργότερα μετανάστευσε στη Γαλλία και κέρδιζε τη ζωή του κατασκευάζοντας έπιπλα. Από παιδί εργαζόταν σε διάφορες επιχειρήσεις στη Λίλλη, τραγουδούσε σε χορωδία, μελετούσε θεωρία της μουσικής και μάθαινε μουσικά όργανα.

Αργότερα, προσχώρησε στο επαναστατικό κίνημα και έγινε αρχηγός της «Λύρας των εργαζομένων». Η μουσική της «Διεθνούς» δημοσιεύτηκε μόνο με το επώνυμό του, χωρίς να αναφέρεται το όνομά του. Αργότερα οι σοσιαλιστές της δεξιάς, που αντιμάχονταν τον Ντεζετέ, εκμεταλλεύτηκαν την παράλειψη αυτή και πίεσαν τον αδελφό του Αντολφ (επίσης συνθέτη) να αμφισβητήσει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στο τραγούδι. Το 1922, έπειτα από μακρά διαδικασία, το εφετείο επικύρωσε τα δικαιώματα του Πιερ.

Η εργασία μελοποίησης της «Διεθνούς» ανατέθηκε στο Ντεζετέ, από ένα στέλεχος του Κόμματος των Γάλλων Εργαζομένων, τον Γουσταύο Ντελορί, που αργότερα έγινε και δήμαρχος της πόλης. Στον Ντελορί άρεσε το άγνωστο αυτό ποίημα του Ποτιέ και ήθελε να το κάνει ύμνο του κόμματος με την ευκαιρία των εργασιών της ίδρυσης της Δεύτερης Διεθνούς, η οποία τελικά έγινε στις 21 Ιούλη του 1889.

Αλλα τραγούδια του, από τα οποία μερικά παρέμειναν αδημοσίευτα είναι «Ο κομμουνιστής» (στίχοι Ποτιέ), «Εμπρός», «Εργάτες», «Δρεπάνι και σφυρί» και «Ο θρίαμβος της Ρωσικής Επανάστασης» (στίχοι του ίδιου). Από το 1902, ο Ντεζετέ ζούσε στο Σεν Ντενί. Το 1920, έγινε μέλος του ΚΚ Γαλλίας και το 1928 επισκέφτηκε την ΕΣΣΔ. Το 1962 δημοσιεύτηκε στη Μόσχα συλλογή διασκευασμένων τραγουδιών του από τον Β.Α. Μπέλυι.

Ο Ντεζετέ πήρε πολύ λίγους επαίνους για τη συνεισφορά του στη μουσική και ιστορική κληρονομιά της Γαλλίας. Μάλιστα, απολύθηκε από τη δουλειά του και μπήκε στο «μαυροπίνακα» της Ενωσης Εργοδοτών της χώρας του. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να υποτιμήσει την επίδραση που είχε η μουσική του.

Η «ζωή» του Υμνου

Οπως συμβαίνει με όλα τα καλλιτεχνικά έργα, έτσι και με τον «Υμνο της Διεθνούς», ο ύμνος, όταν έφυγε απ' τα χέρια των δημιουργών του, απέκτησε δική του «ζωή». Κι αυτή τη ζωή θα δούμε εδώ.

Το 1888, την ίδια χρονιά που μελοποιείται, ο Υμνος εκδίδεται σε ξεχωριστό φυλλάδιο σε 6.000 αντίτυπα και εκδότη τον Boldoduc. Από τις αρχές του 1890, η «Διεθνής» διαδόθηκε στους κύκλους των εργαζομένων στη Βόρεια Γαλλία και το Βέλγιο, ενώ μετά το 1ο Συνέδριο της Β΄ Διεθνούς στο Παρίσι, κυκλοφόρησε και πέρα από τα σύνορα Γαλλίας - Βελγίου και άρχισε να τραγουδιέται σαν διεθνής ύμνος του επαναστατικού αγώνα του προλεταριάτου.

Στα 1894, ο Γάλλος σοσιαλιστής Γκοσελέν, καταδικάστηκε σε φυλάκιση για τη δεύτερη έκδοση της μουσικής της «Διεθνούς». Αιτία ήταν η 5η στροφή που απηχούσε την αντιμιλιταριστική εκστρατεία της Α΄ Διεθνούς. Οι πρώτες μεταφράσεις του κειμένου του ποιήματος εμφανίστηκαν στα 1890 - 1900. Στην παγκόσμια, όμως, διάδοση της «Διεθνούς» και στη μετάφραση των στίχων της στις γλώσσες όλων των λαών του κόσμου, συνέβαλε και η Μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση. Η μουσική της «Διεθνούς» απέκτησε δεύτερη ιστορική ζωή σε νέα χορωδιακή έκδοση και με μελωδία ελαφρά αλλαγμένη στη Ρωσία, τα πρώτα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας.

Η συμβολή της Οχτωβριανής Επανάστασης στη διάδοση του Υμνου

Το κείμενο της μουσικής της «Διεθνούς» δημοσιεύτηκε στη ρωσική γλώσσα στο 1ο φύλλο της λενινιστικής «Ισκρα», το Δεκέμβρη του 1900. Στα 1902, ο Κοτς έγραψε και δημοσίευσε τους στίχους της «Διεθνούς» στα ρώσικα και η γραφή αυτή έγινε δεκτή απ' όλους. Την ίδια χρονιά, οι στίχοι τυπώθηκαν στο περιοδικό «Ζιζν» που εκδιδόταν στο Λονδίνο και τη Γενεύη. Το ρώσικο κείμενο, που είναι μετάφραση της 1ης, 2ης και 3ης στροφής, με την επίδραση των ιδεών του Λένιν απέκτησε πρωτότυπη μορφή, που ανταποκρινόταν στα αγωνιστικά προβλήματα του νέου σταδίου του ρωσικού επαναστατικού κινήματος. Στροφές της «Διεθνούς», εκτός από τις εφημερίδες και τα περιοδικά των μπολσεβίκων και τις συλλογές των επαναστατικών τραγουδιών, δημοσιεύτηκαν και σε περισσότερες από μισό εκατομμύριο προκηρύξεις και διακηρύξεις πριν από την Επανάσταση του Οκτώβρη.

Με βάση τους ρώσικους στίχους, η «Διεθνής» μεταφράστηκε σε όλες τις γλώσσες των λαών της ΕΣΣΔ και σε πολλές γλώσσες άλλων χωρών. Αρχίζοντας από το 4ο Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ρωσίας (1906), η «Διεθνής» έγινε κομματικός ύμνος της ρωσικής επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας. Στην έναρξη του 3ου Πανρωσικού Συνεδρίου των Σοβιέτ, στις 10 Γενάρη 1918, η «Διεθνής» εκτελέστηκε σαν κρατικός ύμνος του νεαρού Σοβιετικού Κράτους.

Παρέμεινε εθνικός Υμνος της ΕΣΣΔ, μέχρι το 1944, όταν και καθιερώθηκε ο νέος κρατικός Υμνος της Σοβιετικής Ενωσης. Τότε η «Διεθνής» - σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκων) - καθιερώθηκε ως Υμνος του Κόμματος. Παράλληλα, ήταν Υμνος και της Γ΄ Διεθνούς.

ΠΗΓΕΣ:

«Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια». Λήμματα «Διεθνής», «Πιέρ Ντεζετέ», «Ευγένιος Ποτιέ».

«Ρ» (Ενθετη Εκδοση: «7 Μέρες Μαζί»), Κυριακή 2 Νοέμβρη 2003, «Ευγένιος Ποτιέ - Ο ποιητής του Υμνου της Διεθνούς».

«Ρ» (Ενθετη Εκδοση: «7 Μέρες Μαζί»), Κυριακή 29 Απρίλη 2001, «Τέχνη και Παρισινή Κομμούνα».

«Ρ», Κυριακή 18 Μάρτη 2001, «Κομμούνα - Μικρό ιστορικό χρονικό».

«The Guardian» (εφημερίδα του ΚΚ Αυστραλίας), 3 Ιούνη 1998, «Η "Διεθνής" - ο ύμνος της εργατικής τάξης».

__________________________

Διαβάστε επίσης, στο σημερινό αφιέρωμα του "Ρ" για την Κομμούνα :

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν...

2011-05-28T12:26:00.002+03:00

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή

Άννα μην κλαις

στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί

Πολιτική αναταραχή στη Γεωργία

2011-05-27T15:07:00.006+03:00

Τις τελευταίες μέρες στην Γεωργία πραγματοποιούνται καθημερινά διαδηλώσεις ενάντια στην κεντροδεξιά και ακραιφνώς φιλοαμερικάνικη κυβέρνηση Σαακασβίλι. Η κυβέρνηση, όπως φαίνεται και στα βίντεο, απαντάει στις διαδηλώσεις με άγρια καταστολή. Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της πολιτικής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα από τον Γεωργιανό φίλο και συναγωνιστή Alexander, που τα τελευταία χρόνια ζει, σπουδάζει και εργάζεται στην Ελλάδα* :

Από την δεκαετία του '90, η Γεωργία αντιμετωπίζει τόσο κρίση της οικονομίας και υπανάπτυξη όσο και πολιτική κρίση. Από το 1991 έως το 1995 στην χωρά αυτή βασίλευε ανομία, χάος και εγκληματικότητα, η όποια επιβαλλόταν από τις αδελφότητες-πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες στην ουσία αναλάβανε το ρολό του στρατού, της αστυνομίας κ.τ.λ.

Μετέπειτα το κράτος ανέλαβε το ρολό του, ως προστάτης των κυριάρχων κοινωνικών στρωμάτων, με τον Σεβαρντνάτζε ο όποιος αποτελούσε εκφραστή της εκσυγχρονιστικής πτέρυγας του ΚΚΣΕ και προφανώς στην ουσία ήταν εκφραστής της φιλοδυτικής και φιλοευρωπαϊκής στάσης της γεωργιανής κοινωνίας. Ο μετριοπαθής φιλελευθερισμός, ο όποιος εκφράστηκε από τον Σεβαρντνάτζε δεν έχει σχέση με την πολιτική του σημερινού πρόεδρου, της Γεωργίας. Παρ’ όλη τη ρήξη του Σαακασβιλί και της «επανάστασης του ρόδου», στην ουσία αποτελούσε συνεχεία της πολίτικης του Σεβαρντατζέ, όμως με την αλλαγή της κυβέρνησης ο Σαακασβιλί άσκησε νεοφιλελεύθερη και αντιλαϊκή οικονομική πολιτική και όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις ενεπλάκη στον αδιανόητο πόλεμο με την Ρωσία, για την περιοχή της Οσσετίας.

Όσον αφορά τις πολιτικές κοινωνικής «προόδου» ή με αλλά λόγια τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, παρ' όλη την αντίθεση μου στο καθεστώς αυτό, πρέπει να πούμε ότι γίνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση π.χ. έχει ταχθεί υπέρ των δικαιωμάτων των gay και της νομιμοποίησης του χασίς, υποστήριξε τους νόμους για την συμβίωση κ.α. Επίσης είναι πολύ σημαντικό ότι πολύ συχνά οι πολιτικές του έρχονται σε ρήξη με την εκκλησία της Γεωργίας, με αποκορύφωμα τη μη συνταγματική αναγνώριση της Γεωργιανής ορθόδοξης εκκλησιάς και πολλά αλλά...

Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως η κοινωνία δεν επιτρέπει να εφαρμοστούν πολλοί προοδευτικοί νομοί και το καθεστώς Σαακασβιλί εγκλωβίζεται στις πολιτικές και στις προσπάθειες της εδραίωσης φιλελεύθερης δημοκρατίας, στις παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων και βεβαίως στην χρήση της νόμιμης βίας απεριόριστα.

Όσον αφορά την γεωργιανή αντιπολίτευση, είναι διασπασμένη σε χίλια κομμάτια και κυρίως όταν ωριμάζει ο κοινωνικός αυθορμητισμός το χειρίζονται πολύ αποδοτικά. Ιδεολογικά η γεωργιανή αντιπολίτευση έχει τα εξής χαρακτηρίστηκα: Τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης στο οικονομικό τομέα εκφράζουν στο περίπου την ιδέα της οικονομικής ισότητας και εναντιώνονται με τον οικονομικό σχεδιασμό του Σαακασβιλί και στην κοινωνική πολιτική πιέζουν να εφαρμοστούν αυτονόητες πολιτικές όπως δωρεάν υγεία και δωρεάν παιδία, αυτές τις πολιτικές τις οποίες, έχει ξεχάσει προ πόλου το καθεστώς της Γεωργίας.

Κύριος εκφραστής των οικονομιών και κοινωνικών δικαιωμάτων είναι το εργατικό-σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, το οποίο αποτελεί το πιο ριζοσπαστικό κόμμα στον πολιτικό χάρτη της Γεωργίας, όμως σαν τα αλλά κόμματα της αντιπολίτευσης είναι πιο συντηρητικό, από το νεοφιλελεύθερο καθεστώς της χώρας αυτής, δηλαδή οι προτάσεις της αντιπολίτευσης για την κοινωνία, θρησκεία και πολλά αλλά παρόμοια θέματα εκφράζουν το πιο συντηρητικό κοινωνικό φάσμα.

Άρα, έχουμε και λέμε, από μία μεριά, η Γεωργία απολαμβάνει το καθεστώς του φιλελευθερισμού, από το όποιο απουσιάζει η βασικότερη και πιο "καλή" έννοια αυτής της ιδεολογίας, η έννοια της ορθολογικής λογικής, από την άλλη η αντιπολίτευση είναι δεσμευμένη από το συντηρητικό κοινωνικό πλαίσιο και οικονομικά τάσσεται υπέρ κάποιου είδους κράτους Πρόνοιας, επίσης το πολίτικο πρόσωπο της αντιπολίτευσης, θα φάνει από το με ποιο τρόπο θα γίνει ρήξη με το καθεστώς, και ποιο ρεύμα της αντιπολίτευσης θα επικρατήσει.

* Κάποια από τα σημεία του κειμένου δεν με βρίσκουν σύμφωνο.

Διαβάστε επίσης:

Γεωργία: Συγκρούσεις με νεκρούς - Ριζοσπάστης
Η κυβέρνηση στη Γεωργία καταγγέλλει στρατό παραστρατιωτικών από την αντιπολίτευση - Καθημερινή
'Dozens Missing' After Break Up of Rally - Civil Georgia
Police: 105 Protesters Arrested - Civil Georgia
Στη Γεωργία συνεχίζονται οι συλλήψεις στελεχών της αντιπολίτευσης - Η Φωνή της Ρωσίας
Η εξουσία της Γεωργίας στέλνει στρατεύματα ειδικού προορισμού εναντίον της αντιπολίτευσης - Η Φωνή της Ρωσίας

Μερικές σκέψεις με αφορμή τις κινητοποιήσεις των "αγανακτισμένων".

2011-05-26T14:21:00.009+03:00

(update 26/5) Μερικές σκέψεις «κατόπιν εορτής» και χωρίς να έχω σαφή εικόνα καθότι δεν παρέστην:

Ως προς την μαζικότητα διαψεύστηκα, ήταν αρκετά μεγάλη αν και εντύπωση μου είναι πως τόσο οι συμμετέχοντες και οι φίλα προσκείμενοι στην εν λόγω πρωτοβουλία, όσο και μερίδα των αστικών ΜΜΕ παραφουσκώνουν τα νούμερα.
Οι συγκεντρώσεις έτυχαν μεγάλης κάλυψης και διαφήμισης από πολλές τηλεοπτικές εκπομπές (απ’ ό,τι διαβάζω μέχρι και από εκπομπές με “life style” θεματολογία!), κάτι που σε καμία περίπτωση δεν συνέβαινε με άλλες μαζικότερες και μαχητικότερες, αλλά «ντεμοντέ» εργατικές, λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις. Χαρακτηριστικότερη όλων η στάση του γνωστού για το ρόλο του όλο αυτό το διάστημα ΣΚΑΪ, ο οποίος σύσσωμος εκθειάζει το ακομμάτιστο και «υπερμοδάτο κίνημα».
Το γεγονός ότι από μερίδα των συγκεντρωμένων αποδοκιμάστηκε η πορεία των εργαζομένων στη ΔΕΗ (όπου δεν συμμετείχαν μόνο εργατοπατέρες) επειδή και καλά «καπέλωνε» ή επειδή οι ΔΕΗτζήδες "είναι βολεμένοι ΔΥ", δείχνει, κατά τη γνώμη μου, ότι κάποιοι εκ των συμμετεχόντων δεν νοιώθουν απλά «εκτός» του συνδικαλιστικού κινήματος (με τα χίλια δυο στραβά του) αλλά και εναντίον του. Για αυτήν την κατάσταση βέβαια, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης φέρουν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες.
Παρ’ όλα αυτά τα αρνητικά ή ελλειμματικά χαρακτηριστικά και πολλά ακόμα που έχουν οι συγκεκριμένες κινητοποιήσεις, τα κόμματα και οι οργανώσεις που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη θα πρέπει (χωρίς να υποτάσσονται και να αποθεώνουν το αυθόρμητο) να παρέμβουν και να επιχειρήσουν να δώσουν προοπτική στις κινητοποιήσεις - αν και πολλοί εκ των συμμετεχόντων δεν είναι και τόσο "δεκτικοί" σε κάτι τέτοιο. Για να γίνει αυτό όμως απαιτείται ξεκάθαρη πολιτική πρόταση και στόχευση. Η παρέμβαση της Αριστεράς, πέραν των άλλων λόγων, απαιτείται και για να μην οδηγηθεί (τελειωτικά) όλος αυτός ο κόσμος στην ενσωμάτωση την εκτόνωση ή ακόμα χειρότερα στην αγκαλιά διαφόρων ακροδεξιών, εθνικιστικών και ξενοφοβικών κινήσεων/ οργανώσεων, που επιχειρούν να ψαρέψουν στα αρκούντως θολά νερά της χθεσινής "λαοθάλασσας".
Μην ξεχνιόμαστε όμως: Ή ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ή ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ!

Διαβάστε επίσης:

Της πλατείας - Αριστερά και Πολιτική
Για τις ιδεολογικές συνεπαγωγές του ισπανικού μοντέλου - Radical Desire
Πρώτη (ψύχραιμη) εκτίμηση της συγκέντρωσης των "αγαναχτισμένων" στη Σαλονίκη 25/5 - γλόμπινγκ
Οι ”indignados” και το Σύνταγμα ως η φάρσα της πλατείας Ταχρίρ - ΠαραλληλοΓράφος
Λιμενικοί και πυροσβέστες έδιωξαν τους δασκάλους από το Σύνταγμα! - Athens IMC

__________________________

Την ώρα που κορυφώνεται η επίθεση των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών του εκπροσώπων ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, εντείνεται και η προσπάθεια των ιδεολογικών τους μηχανισμών να αποπροσανατολίσουν και να καναλιζάρουν την λαϊκή οργή και αγανάκτηση. Στόχος τους είναι αφ’ ενός να καταπνίξουν οποιαδήποτε προσπάθεια για μια ανεξάρτητη πολιτική της εργατικής τάξης και αφ’ ετέρου να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και διαμαρτυρία στα πλαίσια της νέας εθνικής ενότητας. Μιας εθνικής ενότητας σε «αντιμνημονιακή» βάση, όπου όλοι οι καλοί χωράνε και η αστική κυριαρχία μένει στο απυρόβλητο.

Αποτέλεσμα (ή/ και μέρος) αυτής της αστικής ιδεολογικής εκστρατείας αποπροσανατολισμού είναι και οι διάφορες εντέχνως απολίτικες, υπερταξικές διαδικτυακές (ή άλλου τύπου) πρωτοβουλίες, οι οποίες εμφανίζονται και εξαφανίζονται σαν διάττοντες αστέρες, από τότε που μπήκε στην ζωή μας, το περιβόητο μνημόνιο.

Εκτός των άλλων, τους τελευταίους μήνες αξιοπρόσεκτη (κυρίως διαδικτυακή, προς το παρόν) παρουσία και απήχηση έχει και ένα ρεύμα αντιλήψεων που συνδυάζει την αντίθεση στο μνημόνιο με ξενοφοβικές θέσεις, εθνικιστικές αντιλήψεις και συνωμοσιολογικές θεωρίες. Σε συνθήκες κρίσης τέτοιων διαστάσεων, παρά την φαιδρότητα και τον ανορθολογισμό αυτών των αντιλήψεων και των φορέων τους, άνθρωποι απελπισμένοι και πολιτικά ανώριμοι τις παίρνουν «στα σοβαρά». Ιδιαίτερα ανησυχητικό μάλιστα είναι το γεγονός ότι πολλοί εξ αυτών είναι νεαρής ηλικίας.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω κατά πόσο οι «ειρηνικές και αυθόρμητες» διαμαρτυρίες των «αγανακτισμένων» που προγραμματίζονται σήμερα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας σχετίζονται με το προαναφερθέν ιδεολογικό ρεύμα. Κάνοντας μια «γύρα» πάντως σε διάφορα εθνικιστικά ιστολόγια, διαπίστωσα πως μερίδα του «πατριωτικού χώρου» είναι (ή τουλάχιστον φιλοδοξεί να γίνει) μια εκ των συνιστωσών της νέας μοδάτης "αγωνιστικής πρωτοβουλίας".

Όπως και να 'χει πάντως, οι "αγανακτισμένοι" του Facebook δεν κομίζουν κάτι το νέο ή το ριζοσπαστικό και είναι σίγουρο πως ακόμα κι αν οι κινητοποιήσεις έχουν μια κάποια μαζικότητα (που δεν το βλέπω) γρήγορα θα "ξεφουσκώσουν". Μια "τζούρα" από Λένιν ίσως του πείσει.

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από τη μπροσούρα "Ο Αριστερισμός, παιδική αρρώστια Κομμουνισμού" και συγκεκριμένα από το κεφάλαιο IV :"Στην πάλη ενάντια σε ποιους εχθρούς μέσα στο εργατικό κίνημα αναπτύχθηκε, δυνάμωσε και ατσαλώθηκε ο μπολσεβικισμός;"

Πρώτα και κύρια στην πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, που το 1914 εξελίχθηκε οριστικά σε σοσιαλσοβινισμό και πέρασε οριστικά με το μέρος της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο. Αυτός ήταν, φυσικά, ο κυριότερος εχθρός του μπολσεβικισμού μέσα στο εργατικό κίνημα. Αυτός ο εχθρός παραμένει και τώρα ο κυριότερος εχθρός σε διεθνή κλίμακα. Στον εχθρό αυτό ο μπολσεβικισμός έδινε και δίνει την πιο μεγάλη προσοχή. Αυτή η πλευρά της δράσης των μπολσεβίκων τώρα πια είναι αρκετά καλά γνωστή και στο εξωτερικό.

Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον άλλο εχθρό του μπολσεβικισμού μέσα στο εργατικό κίνημα. Στο εξωτερικό δεν ξέρουν ακόμη καλά ότι ο μπολσεβικισμός μεγάλωσε, διαμορφώθηκε και ατσαλώθηκε μέσα σ’ έναν μακρόχρονο αγώνα ενάντια στη μικροαστική επαναστατικότητα, που μοιάζει με τον αναρχισμό ή κάτι δανείστηκε απ’ αυτόν και που σε καθετί το ουσιαστικό κάνει υποχωρήσεις από τους όρους και τις απαιτήσεις της συνεπούς προλεταριακής ταξικής πάλης. Για τους μαρξιστές θεωρητικά είναι πέρα για πέρα διαπιστωμένο –και η πείρα όλων των ευρωπαϊκών επαναστάσεων και επαναστατικών κινημάτων το έχει επιβεβαιώσει απόλυτα– ότι ο μικροϊδιοκτήτης, ο μικρονοικοκύρης (κοινωνικός τύπος, που σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αντιπροσωπεύεται πολύ πλατιά και μαζικά), που στον καπιταλισμό υφίσταται μια μόνιμη καταπίεση και πολύ συχνά δοκιμάζει μιαν αφάνταστα απότομη και γρήγορη χειροτέρευση της ζωής του και καταστροφή, περνά εύκολα σε άκρα επαναστατικότητα, δεν είναι όμως ικανός να δείξει αντοχή, οργανωτικό πνεύμα, πειθαρχία και σταθερότητα. Ο «μανιασμένος» από τις φρικωδίες του καπιταλισμού μικροαστός είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, που όπως και ο αναρχισμός χαρακτηρίζει όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Η αστάθεια μιας τέτιας επαναστατικότητας, η στειρότητά της, η ιδιότητά της να μετατρέπεται γρήγορα σε υποταγή, σε απάθεια, σε φαντασιοπληξία, ακόμη και σε «μανιασμένο» ενθουσιασμό για το ένα ή το άλλο αστικό ρεύμα της «μόδας» –όλα αυτά είναι πασίγνωστα. Η θεωρητική όμως αφηρημένη αναγνώριση αυτών των αληθειών δεν απαλλάσσει καθόλου τα επαναστατικά κόμματα από τα παλιά λάθη, που παρουσιάζονται πάντα από απρόβλεπτες αιτίες, με κάπως νέα μορφή, με ένα άγνωστο παλιότερα περίβλημα και περίγραμμα, μέσα σε πρωτότυπες –περισσότερο η λιγότερο πρωτότυπες– συνθήκες.

Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος. Και τα δυο αυτά εκτρώματα αλληλοσυμπληρώνονταν. Και αν στη Ρωσία, παρόλη την πιο μικροαστική σύνθεση του πληθυσμού της σε σύγκριση με τις ευρωπαϊκές χώρες, ο αναρχισμός είχε σχετικά ασήμαντη επιρροή στην περίοδο των δυο επαναστάσεων (1905 και 1917) και στον καιρό της προετοιμασίας τους, αυτό πρέπει αναμφισβήτητα να το θεωρήσουμε ενμέρει σαν υπηρεσία του μπολσεβικισμού, που διεξήγαγε πάντα τον πιο αμείλικτο και αδιάλλακτο αγώνα ενάντια στον οπορτουνισμό. Λέω: «ενμέρει», γιατί ακόμη πιο σπουδαίο ρόλο για το αδυνάτισμα του αναρχισμού στη Ρωσία έπαιξε το γεγονός ότι στο παρελθόν (1870-1880) ο αναρχισμός είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί εξαιρετικά πλούσια και να φανερώσει οριστικά ότι είναι λαθεμένος και ακατάλληλος σαν καθοδηγητική θεωρία για την επαναστατική τάξη.

Η ΠΡΩΤΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ (09/02/1999)

2011-05-26T14:18:00.000+03:00

Πρόσκληση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων σε ευρεία ανοιχτή σύσκεψη

2011-05-26T02:42:00.000+03:00

Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, καλεί σε ευρεία σύσκεψη σωματεία, ομοσπονδίες, επιτροπές κατοίκων, επιτροπές «Δεν πληρώνω», φοιτητικούς συλλόγους, μαθητικές κινήσεις, συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, καλλιτεχνικές ομάδες. Η ανοιχτή σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Μάιου, στις 6.00 μ.μ. στο κτίριο Γκίνη στο Πολυτεχνείο, με στόχο τη δημιουργία πλατιάς επιτροπής αγώνα για την ανατροπή των μέτρων, την οργάνωση του αγώνα ενάντια στα νέα μέτρα που έρχονται άμεσα.

syntonismos.blogspot.com

Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και η σχέση της με την εργατική εξουσία

2011-05-23T12:57:00.000+03:00

του Δημήτρη Κάβουρα

(δημοσιεύθηκε στο blog "Ανταίος")

Την Δευτέρα 18/4/2011, η Αλέκα Παπαρήγα παρουσίασε, στο συλλαλητήριο του ΚΚΕ στο Σύνταγμα, την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για έξοδο απ την κρίση προς όφελος του λαού, που συμπυκνώνεται στο σύνθημα, λαϊκή εξουσία και οικονομία. Η πρόταση αυτή του ΚΚΕ, αποτελεί συνέχεια, αλλά και τροποποίηση, της πρότασης που κατέθεσε πέρυσι και την οποία, στο πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ στις 15 Μάη, το οποίο ομολογουμένως ήταν πολύ μαζικό, η Αλέκα Παπαρήγα περιέγραψε σε γενικές γραμμές την πολιτική αυτή πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ.

Στο φύλλο 37 (Ιούνης του 2010) της Εργατικής Πολιτικής, ασκήσαμε, τότε, κριτική στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, επισημαίνοντας ότι:

«Καταθέτει όμως το ΚΚΕ μία πρόταση διεξόδου από την κρίση λόγω της παρούσας συγκυρίας; Ή καταθέτει μία πρόταση μη υλοποιήσιμη σήμερα και μόνο για τη ζύμωσή της ανάμεσα στους εργαζόμενους που δοκιμάζονται από την κρίση, προκειμένου να παλέψουν σ’ αυτή την κατεύθυνση στο μέλλον; Για λόγους που θα εξηγήσουμε παρακάτω, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι από τα δύο επιδιώκει. Αυτό που όμως ισχύει τελικά είναι ότι η πρόταση του ΚΚΕ δεν είναι ούτε για το σήμερα αλλά ούτε για το αύριο».

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε και τώρα. Θέλουμε, όμως, να επισημάνουμε κάποια καινούργια στοιχεία που περιλαμβάνει η πρόταση, πέρα απ’ τη χρησιμότητα και τη χρήση του βωξίτη ο οποίος «οικονομικά είναι εκμεταλλεύσιμος για την παραγωγή αλουμίνας» πράγμα που κάποιος μεταλλειολόγος θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα.

Παραθέτουμε εδώ τα σημεία εκείνα που θεωρούμε ως καινούργια στοιχεία της πρότασης του ΚΚΕ και θα περάσουμε στη συνέχεια στην κριτική τους.

Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ μας λέει λοιπόν, ως καινούργιο στοιχείο, ότι:

«ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ. ΕΠΙΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΕΝΑ ΜΕΣΟ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Η ΑΠΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΜΙΑ ΘΕΑΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΕΤΑΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΓΗΣ.

Οι εκλογές μπορούν να σπρώξουν τα πράγματα προς τα εμπρός αν κερδίσει έδαφος η πολιτική ρήξης και ανατροπής, αν ενισχυθεί η κοινωνική λαϊκή συμμαχία σε βάρος της εξουσίας του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, αν στηριχτεί η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.

Η ρήξη και η ανατροπή δεν θα γίνει σε μια μέρα, θα περάσει διάφορες «στιγμές» ανάλογα με την εξέλιξη του συσχετισμού δυνάμεων. Δεν μπορεί να καθορίσει κανείς από πριν πώς ο συσχετισμός δυνάμεων θα εκφράζεται στο κυβερνητικό επίπεδο, με αυτοδυναμία ή όχι, πολιτική αστάθεια ή όχι. ΝΑΙ μπορεί να αντιμετωπίσουμε περίοδο πολιτικής αστάθειας ώσπου να διαμορφωθούν συνθήκες ανατροπής. Ο λαός πρέπει να σπρώξει τα πράγματα προς τα εμπρός, να αξιοποιήσει κάθε δυσκολία στο σχηματισμό της μιας η την άλλης κυβέρνησης. Να μη φοβάται τίποτε που αδυνατίζει την εξουσία των μονοπωλίων κάτω από τη δική του παρέμβαση…».

Το ΚΚΕ αποφεύγει για μια ακόμα φορά να μιλήσει καθαρά για το ποιος ή ποιοι, με ποιο τρόπο θα πάρουν την εξουσία και την κυβέρνηση, μιας και απ’ ότι φαίνεται, αυτό δεν θα γίνει κοινοβουλευτικά, παρόλο που «οι εκλογές μπορούν να σπρώξουν τα πράγματα μπροστά». Αυτό όμως που είναι βέβαιο, είναι ότι στην κεντρική εξουσία δεν θα είναι τα εργατικά όργανα, αλλά, μια άλλη εξουσία στην οποία απλά θα «μετέχουν» οι αιρετοί και ανακλητοί εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Αυτό που βγαίνει ως συμπέρασμα είναι ότι: τα πράγματα είναι δύσκολα, θα δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο, είναι αναγκαιότητα η λαϊκή εξουσία-οικονομία, αλλά σήμερα δεν είναι εφικτή. Αυτό το συμπέρασμα συνάγεται απ’ την τοποθέτηση της Παπαρήγα, στην πανευρωπαϊκή συνάντηση κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στις Βρυξέλες, στις 11/4/2011, στην οποία είπε:

«Το ότι δεν είναι στην ημερήσια διάταξη η σοσιαλιστική κοινωνική επανάσταση, δεν σημαίνει ότι αντικειμενικά δεν τίθεται ζήτημα αναγκαιότητας του σοσιαλισμού από την πλευρά του εργατικού κινήματος, ως απάντηση του ξεπερασμένου καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης».

Αλλά και απ’ την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ όπως την περιέγραψε πέρυσι, στην οποία μας λέει ότι:

«Υπάρχουν ήδη σήμερα οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, που έχει βασικό χαρακτηριστικό της την απόφαση του λαού να μετατρέψει την ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε κοινωνική - λαϊκή. Όμως, υπολείπεται σε δύναμη και οργάνωση ο υποκειμενικός λαϊκός κοινωνικοπολιτικός παράγοντας που θα δρομολογήσει αυτήν την εξέλιξη, στην κατάλληλη στιγμή, όταν το αστικό πολιτικό σύστημα θα έχει υποστεί τέτοια και τόσα πλήγματα που δε θα μπορεί να κυριαρχεί, να εξουσιάζει όπως σήμερα».

Πράγμα που επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά, η Παπαρήγα, απαντώντας στο ερώτημα δημοσιογράφου:

«-- Είπατε ότι υπάρχουν αντικειμενικές προϋποθέσεις για τη λαϊκή εξουσία στη χώρα μας, δεν διευκρινίσατε όμως πώς θα γίνει η λαϊκή εξουσία πραγματικότητα;»«…Αντικειμενικά μπαίνει το ζήτημα αυτό, σαφώς δεν είναι στην ημερήσια διάταξη σήμερα η ριζική ανατροπή στη συνείδηση του λαού…».

Και παρακάτω:

«Τέλειωσε η περίοδος εκείνη που ο καπιταλισμός έκανε ορισμένες παραχωρήσεις. Τι παραχωρήσεις να σου κάνει; Αφού στα παίρνει όλα, να σου δώσει σε δέκα χρόνια τι; Πάλι θα είσαι πολύ πίσω απ' αυτό που είχες κατακτήσει 50 και 60 χρόνια, αυτή είναι η εξέλιξη. Δεν έχουμε αυταπάτες. Εμείς λέμε αντικειμενικά το ζήτημα αυτό πρέπει να κερδίσει έδαφος».

Αυτή ήταν η απάντηση της Παπαρήγα.

Και, για να επεκτείνει ακόμα περισσότερο αυτό τον ισχυρισμό, αναφέρθηκε, στην ανάπτυξη της πολιτικής πρότασης του ΚΚΕ, σε αυθόρμητες εκδηλώσεις του κόσμου απέναντι σε αστούς πολιτικούς και σε άλλους αγώνες που γίνονται, λέγοντας:

«Στρέφουμε τα πυρά μας και σε εκείνες τις δυνάμεις που νοθεύουν το λαϊκό ριζοσπαστισμό, εμποδίζουν την ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης. Εκείνες τις δυνάμεις που φοβούνται όπως ο διάβολος το λιβάνι το εργατικό κίνημα και την ταξική πάλη, που αναγορεύουν σε κίνημα την κουκούλα ή το γιαούρτι, ή θεωρούν ότι όλη η Ελλάδα πρέπει να γίνει μια Κερατέα».

Και η ειρωνεία της τύχης είναι ότι, αμέσως μετά την αποκήρυξη της Κερατέας απ την Παπαρήγα, (και το χάρισμά της σε άλλες δυνάμεις) την επόμενη μέρα, η Κερατέα νίκησε, έστω προσωρινά, έστω μερικά. Η κυβέρνηση υπαναχώρησε, οι εργασίες σταμάτησαν, οι αστυνομικές δυνάμεις αποχώρησαν.

Το συμπέρασμα των παραπάνω διατυπώσεων, διαπιστώσεων, συμπερασμάτων και θέσεων, είναι: «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Η επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη, η λαϊκή εξουσία-οικονομία επίσης, παραχωρήσεις-καταχτήσεις δεν μπορούν να υπάρξουν, τα γιαουρτώματα και οι αγώνες τύπου Κερατέας δεν πρέπει να μας αφορούν, άρα όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα τίθενται επί τάπητος: « να ζει κανείς ή να μη ζει;».

Η αδιέξοδη αυτή κατάληξη της πολιτικής του ΚΚΕ θα οδηγήσει σε περιθωριοποίηση την ίδια τη δική του παρέμβαση και την παρέμβαση του ΠΑΜΕ διότι κανένας, εκτός ελαχίστων που πρέπει να δικαιολογήσουν τον κομματικό ή συνδικαλιστικό μισθό, δεν πρόκειται να δώσει αποφασιστική μάχη έχοντας λήξει απ τα πριν ότι δεν γίνεται τίποτα!

Κυρίως όμως, αυτή η πολιτική και η παγιωμένη πρακτική των ξεχωριστών συγκεντρώσεων, οδηγεί το ίδιο το κίνημα σε συνολικό στραπάτσο και πλήρες αδιέξοδο, σε πλήρη αναπηρία.

Σχετικά με την πολιτική αστάθεια που επικαλείται το ΚΚΕ λέγοντας: «…ΝΑΙ μπορεί να αντιμετωπίσουμε περίοδο πολιτικής αστάθειας ώσπου να διαμορφωθούν συνθήκες ανατροπής. Ο λαός πρέπει να σπρώξει τα πράγματα προς τα εμπρός, να αξιοποιήσει κάθε δυσκολία στο σχηματισμό της μιας η την άλλης κυβέρνησης. Να μη φοβάται τίποτε που αδυνατίζει την εξουσία των μονοπωλίων κάτω από τη δική του παρέμβαση…». Πρέπει να πούμε ότι από τα παραπάνω φαίνεται πως, η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων θα καταρρεύσει σχεδόν από μόνη της μπροστά στην αδυναμία της να σχηματίσει κυβέρνηση. Μια αντίστοιχη κατάσταση, πολιτικής αστάθειας, υπήρξε το 1989-90 και οδήγησε, με την πλάτη που έβαλε ο Συνασπισμός (ΚΚΕ, ΕΑΡ κλπ), στο σχηματισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στη συνέχεια στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Άρα, η πολιτική αστάθεια από μόνη της δεν οδηγεί αναγκαστικά σε αντικαπιταλιστική διέξοδο, δεν οδηγεί στη λαϊκή ή, πολύ περισσότερο, στην εργατική εξουσία, ελλείψει μάλιστα πολιτικής πρότασης για έξοδο απ την παρούσα κρίση. Η αστική τάξη θα βρει λύση στο πρόβλημα της κυβέρνησης, αν παίζει μόνη της στο πολιτικό γήπεδο. Το παράδειγμα άλλωστε του Βελγίου είναι χαρακτηριστικό: Για πάνω από ένα χρόνο δεν συγκροτείται κυβέρνηση κι όμως το κράτος λειτουργεί κανονικά, πράγμα που συμβαίνει συχνά και στην Ιταλία.

Ο παράγοντας που μπορεί να παρέμβει αποφασιστικά και καταλυτικά σε τέτοιες εξελίξεις, εκτός απ' τους αγώνες που πρέπει να αναπτυχθούν, είναι η ταχτική που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «εργατική κυβέρνηση» και ένα αντίστοιχο πρόγραμμα που θα οξύνει την κρίση και θα αποτελεί την εργατική απάντηση στην κρίση.

Και, όπως λέμε στην απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης της κ.ο Ανασύνταξη:

«Το πρόγραμμα αυτό δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα επιδιώξεων για το απώτερο μέλλον, όπως έχει συνηθίσει η Αριστερά να καταγράφει σε προγραμματικά κείμενα, έχοντας κατά νου ότι δεν θα κληθεί άμεσα να τα υλοποιήσει, αλλά το χαρακτήρα προγράμματος εξουσίας. Που πάει να πει ότι το πολιτικό μέτωπο ή συμμαχία που υιοθετεί ένα τέτοιο πρόγραμμα, προτίθεται είτε να το υλοποιήσει ως κυβέρνηση – και αυτό το νόημα έχει ο στόχος της «εργατικής κυβέρνησης» - είτε να το θέσει ως σύνολο όρων προκειμένου να στηρίξει μια αστική κυβέρνηση, σε περίπτωση, για παράδειγμα, που προκύψει τέτοιο ζήτημα λόγω έλλειψης κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας, ώστε με αυτόν τον πολιτικό ελιγμό να αποκαλύψει τον ταξικό χαρακτήρα της όποιας κυβέρνησης προκύψει στα μάτια των εργαζομένων».

Μ' αυτή την ταχτική οι κομμουνιστές και οι σύμμαχοί τους θα περιορίσουν στο ελάχιστο τη δυνατότητα της αστικής τάξης να βρει λύση κατά πως τους βολεύει διότι θα έχουν απέναντί τους αντίπαλο με συγκεκριμένη ταχτική και στρατηγική. Δεν θα παίζουν μόνοι τους.

Αβίαστα προκύπτει, απ' τα παραπάνω, το συμπέρασμα ότι, ακόμα και η καλή πρόθεση που λέει «ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» αναιρείται πάραυτα, ελλείψει εναλλακτικής πολιτικής πρότασης, απ' τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, απαξίωσης του αυθόρμητου και των επί μέρους αγώνων, αλλά κυρίως, ελλείψει, συνολικά επαναστατικής ταχτικής και στρατηγικής.

Μια προσπάθεια προσέγγισης της επαναστατικής ταχτικής, στη βάση των επεξεργασιών του 4ου Συνεδρίου της 3ης Διεθνούς, γίνεται στο πρόγραμμα του ΚΚΕ, στο οποίο μας λένε:

«…Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος, όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτή η κυβέρνηση θα ταυτίζεται, ή θα τη χωρίζει τυπική απόσταση από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της…».

Η προσπάθεια αυτή, του ΚΚΕ, αναιρείται απ' το περιεχόμενο που δίνουν σ' αυτή την εξουσία, όπως περιγράφεται στο ίδιο το πρόγραμμα του ΚΚΕ, και όπως καταδείχνουμε και εμείς παρακάτω και εν κατακλείδι, δεν συνιστά «… την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της…».

Στο πρόγραμμα όμως του ΚΚΕ, προβλέπεται και μία ακόμα κυβερνητική εκδοχή:

«…Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα..»

και παρακάτω:

«…Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας…».

Είναι φανερό ότι η σημερινή ηγεσία, όλα τα παραπάνω, τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων και η κατάληξη, η νέα γραμμή, είναι αυτή που περιγράφεται σήμερα ως πολιτική πρόταση του ΚΚΕ. Μαζί με αυτά όμως πέταξε και τη δυνατότητα επανανακάλυψης των επεξεργασιών της 3ης Διεθνούς και την επαναστατική ταχτική της εργατικής κυβέρνησης.

Η πρόταση του ΚΚΕ παρακάτω, στα μέτρα που θα παρθούν απ’ τη λαϊκή εξουσία για την εξοικονόμηση χρημάτων, προβλέπει ότι, η λαϊκή εξουσία ανάμεσα στα άλλα, θα επιβάλει «Τη διαγραφή του δημόσιου χρέους το οποίο δε χρωστούν οι εργαζόμενοι και το οποίο ξεπέρασε πλέον τα 340 δις. ευρώ, ενώ αυξήθηκε κατά 41 δις. ευρώ μόνο το 2011».

Είναι θετική εξέλιξη η υιοθέτηση απ’ το ΚΚΕ του αιτήματος για διαγραφή του χρέους, πράγμα που αποτελεί φυσιολογική και αναμενόμενη εξέλιξη που προήρθε κάτω απ’ την πίεση της ίδιας της πραγματικότητας και την πολιτική πίεση που άσκησαν οι πολιτικές δυνάμεις που υιοθέτησαν, σχετικά έγκαιρα, αυτό το σύνθημα. Σ αυτή την εξέλιξη η κ.ο Ανασύνταξη διεκδικεί το μερίδιο που της αναλογεί ως η πρώτη οργάνωση που έθεσε, καθαρά και γραπτά, αυτό το ζήτημα απ’ τις αρχές ακόμα του 2009 και μάλιστα προέβλεψε την προωθητική του δύναμη και την αναγκαστική υιοθέτησή του απ’ το σύνολο της αριστεράς που έχει αναφορά στην εργατική τάξη.

Η υιοθέτηση όμως απ’ το ΚΚΕ αυτού του αιτήματος, όπως και άλλων παρόμοιων αιτημάτων, δεν αρκεί για να του δώσει την αυτοτελή δυναμική που του αντιστοιχεί, διότι δεν προβάλλεται ως αίτημα του σήμερα αλλά ως μια προγραμματική δέσμευση της λαϊκής εξουσίας η οποία, όταν έρθει στα πράγματα, θα προχωρήσει στη διαγραφή του χρέους. Όμως, η αξία, σήμερα, της άλλης πρότασης και εξουσίας, της εργατικής εξουσίας-της δικτατορίας του προλεταριάτου και της εργατικής πολιτικής, δεν είναι να διατυμπανίζονται ονομαστικά ως τέτοιες, αλλά να γίνονται αιτήματα και στόχοι πάλης της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ΣΗΜΕΡΑ! Να υιοθετηθούν απ' το εργατικό και λαϊκό κίνημα , να παλευτούν αποφασιστικά απ αυτό, να καλυφθούν πολιτικά απ τους φορείς που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη και ελλείψει, σήμερα, των εργατικών οργάνων που θα υλοποιήσουν αυτό το στόχο-αίτημα, να αναλάβουν, οι πολιτικές αυτές δυνάμεις, την υλοποίησή του ως εργατική κυβέρνηση, ως κυβέρνηση των εργατικών και λαϊκών οργάνων τα οποία πρέπει να αναδειχθούν και να αναλάβουν την πλήρη υλοποίηση και διεύρυνση ενός εργατικού προγράμματος συμπεριλαμβανομένου και του αιτήματος -στόχου της διαγραφής του χρέους (εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία).

Συνεχίζοντας η Αλέκα Παπαρήγα περιγράφει το πώς εννοεί το ΚΚΕ τον εργατικό έλεγχο και τη λειτουργία της λαϊκής εξουσίας. Μας λέει λοιπόν ότι:

«Ο εργατικός έλεγχος, η λαϊκή συμμετοχή θα είναι κατοχυρωμένη όχι μόνο νομικά και θεσμικά αλλά και με πρακτικά μέτρα όπως είναι η διεύρυνση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων, για να ασκούν αυτόν τον έλεγχο.Θα ξεκινά από τις παραγωγικές μονάδες με εκλεγμένους, ανακλητούς εκπροσώπους και θα επεκτείνεται στο σύνολο κάθε κλάδου, κάθε περιοχής.
Στα εκλεγμένα όργανα εξουσίας θα μετέχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων στις κρατικές παραγωγικές μονάδες, θα αντιπροσωπεύονται επίσης οι συνεταιρισμένοι εμπορευματοπαραγωγοί, οι φοιτητές και οι συνταξιούχοι και άλλοι που δεν μετέχουν σε κρατικές επιχειρήσεις. Ακόμη και στο ανώτατο όργανο εξουσίας για το σύνολο της χώρας, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι δε θα είναι μόνιμοι αλλά ανακλητοί. Οι εκλεγμένοι δεν θα έχουν ιδιαίτερες απολαβές και προνόμια».

Φτάνουμε τώρα στο δια ταύτα. Το ΚΚΕ μπαίνει στη διάρθρωση της λαϊκής εξουσίας, εξηγεί το πως εννοεί την λαϊκή εξουσία ή, μάλλον, το ρόλο της εργατικής τάξης, τη θέση της στη λαϊκή εξουσία. «… Στα εκλεγμένα όργανα εξουσίας θα μετέχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων…». ΘΑ ΜΕΤΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, δεν θα αποτελείται το κεντρικό και τα άλλα όργανα εξουσίας, (η κυβέρνηση, τα υπουργεία, η τοπική αυτοδιοίκηση κλπ) , απ’ τους εκλεγμένους και ανά πάσα στιγμή ανακλητούς απ τις συνελεύσεις που τους εξέλεξαν, εκπροσώπους των εργατών και των φτωχών αγροτών, αλλά, οι εργατικοί εκπρόσωποι, απλά θα «ΜΕΤΕΧΟΥΝ» στο κεντρικό όργανο και στα άλλα όργανα εξουσίας!!

Εδώ σίγουρα υπάρχει σοβαρό μπέρδεμα διότι, στην περσινή πολιτική πρόταση του ΚΚΕ προβλέπετε πως:

«Εκλέγεται από τα κάτω προς τα πάνω το ανώτατο όργανο εξουσίας με μη μόνιμους και ανακλητούς εκπροσώπους, που δεν πρέπει να ξεκόβονται από την παραγωγή. Όπου χρειάζεται γίνεται απόσπαση κατά τη διάρκεια της θητείας τους ανάλογα με τις συγκεκριμένες ανάγκες. Οι αντιπρόσωποι, όπως λένε σήμερα "βουλευτές", δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο οικονομικό προνόμιο από τη συμμετοχή τους στα όργανα εξουσίας. Από το ανώτατο όργανο ορίζονται η κυβέρνηση, οι επικεφαλής των διαφόρων εκτελεστικής αρμοδιότητας τομέων (υπουργεία, διευθύνσεις, επιτροπές, κλπ.)».

Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαμε να φανταστούμε, ίσως, μια «βουλή» που οι βουλευτές της θα εργάζονται στις προηγούμενες δουλειές τους και ταυτόχρονα θα νομοθετούν, θα ασκούν και νομοθετικό έλεγχο, θα ασκούν και εκτελεστικό έργο, παρόλο που. «Η Κομμούνα δεν επρόκειτο να είναι κοινοβουλευτικό, αλλά εργαζόμενο σώμα, εκτελεστικό και νομοθετικό ταυτόχρονα». (Κράτος και Επανάσταση).

Χρειαζόμαστε στα σίγουρα όμως μια διευκρίνιση για το ποιο σενάριο απ' τα δύο ισχύει για το ανώτερο αλλά και για τα άλλα όργανα και πιο θα είναι το ποσοστό συμμετοχής της εργατικής τάξης σ’ αυτά τα όργανα διότι, όπως είναι φανερό, τάξεις και στρώματα θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Θα υπάρχει η τάξη των αγροτών που διαθέτουν μέσα παραγωγής αλλά και άλλων μικρών και μεσαίων αστών που επίσης θα εξακολουθούν να διαθέτουν μέσα παραγωγής στα χέρια τους - εδώ υποθέτουμε ότι η μεγάλη αστική τάξη δεν θα υπάρχει εφόσον, σύμφωνα με το ΚΚΕ, προβλέπεται: «… να γίνουν λαϊκή περιουσία τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, στους κλάδους της μεταποίησης και γενικότερα της βιομηχανίας και του συγκεντρωμένου Εμπορίου. Να δημιουργηθούν ενιαίοι αποκλειστικά κρατικοί φορείς στους κλάδους στρατηγικής σημασίας, όπως της Ενέργειας, των Τηλεπικοινωνιών, των Κατασκευών, των Μεταφορών, της Εξόρυξης. Να κοινωνικοποιηθεί η γη, οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις στον αγροτικό τομέα, να δημιουργηθούν συνεταιρισμοί φτωχών και μεσαίων αγροτών, ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα της κατακερματισμένης χρήσης της γης…».

Επιπλέον, δεν διευκρινίζετε επαρκώς ποιο είναι το περιεχόμενο του εργατικού ελέγχου. Το ζήτημα του εργατικού ελέγχου, που απαιτεί εργατική εξουσία, δεν μπαίνει, απ το ΚΚΕ, σαν ένα επαναστατικό μέτρο αλλά στερείται περιεχομένου και αφήνει πολλά περιθώρια για πολλαπλές ερμηνείες. Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, μας λέει ότι:

«Η λαϊκή εξουσία θα στηριχθεί σε λαϊκούς θεσμούς που θα γεννήσει η πάλη και η πρωτοβουλία του εργατικού - λαϊκού κινήματος, θα αναδειχθούν, κατά συνέπεια, νέοι θεσμοί.
Βάση της λαϊκής εξουσίας θα είναι οι παραγωγικές μονάδες, οι τόποι εργασίας, στους οποίους θα ασκείται και ο εργατικός και κοινωνικός έλεγχος της διεύθυνσης. Mέσα από τις παραγωγικές κοινότητες θα εκλέγονται και θα ανακαλούνται όταν πρέπει οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα όργανα εξουσίας».

Και παρακάτω:

«Η λαϊκή εξουσία θεσμοθετεί και παίρνει πρακτικά μέτρα ώστε να εξασφαλίζεται η άσκηση του εργατικού και γενικότερα κοινωνικού ελέγχου, η ανεμπόδιστη άσκηση κριτικής σε αποφάσεις και χειρισμούς που εμποδίζουν την ανάπτυξη και ενίσχυση της λαϊκής οικονομίας. Είναι ζωτική ανάγκη να καταγγέλλονται πάσης φύσεως και προέλευσης αυθαιρεσίες, γραφειοκρατία ή άλλα αρνητικά φαινόμενα».

Για να είναι ο εργατικός έλεγχος επαναστατικό μέτρο και για να συμβάλει, ως αίτημα σήμερα, στη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης των μελλοντικών της καθηκόντων, πρέπει να διατυπώνεται σαφέστατα και να δείχνει-προβλέπει ότι, όλες οι αποφάσεις των αιρετών και ανακλητών εργατικών επιτροπών είναι υποχρεωτικές για τις διοικήσεις των επιχειρήσεων, (ιδιωτικών και κρατικών) για όλα τα ζητήματα, απ' τις επενδύσεις μέχρι την νέα τεχνολογία ως τις συνθήκες εργασίας. Πρέπει να προβλέπετε επίσης η κατάργηση κάθε μορφής απορρήτου και η δυνατότητα δημοσίευσης των αποτελεσμάτων του εργατικού ελέγχου.

Πρέπει δηλαδή «να είναι αίτημα που καταργεί το κουμάντο του καπιταλιστή και του γραφειοκράτη και να τονίζει το κουμάντο της εργατικής τάξης», όπως έγραφε ο σ. Μπατίκας. Αντί αυτού, ο εργατικός έλεγχος της λαϊκής εξουσίας του ΚΚΕ, περιορίζεται «στον έλεγχο της διεύθυνσης», και διασφαλίζεται η « άσκηση κριτικής σε αποφάσεις και χειρισμούς που εμποδίζουν την ανάπτυξη και ενίσχυση της λαϊκής οικονομίας».

Ο χαρακτήρας της κάθε εξουσίας κρίνετε απ' τη θέση που κατέχουν οι τάξεις σ’ αυτή και απ' τα ζητήματα που έρχεται να λύσει. Είδαμε παραπάνω το ρόλο που επιφυλάσσει η λαϊκή εξουσία για την εργατική τάξη. Το ρόλο του συμμετέχοντα στις αποφάσεις με ένα, απροσδιορίστου αρμοδιοτήτων αλλά σαφέστατα περιορισμένο, εργατικό έλεγχο.

Η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ , επιπλέον, δεν κάνει καμία νύξη για την επανάσταση και για το κράτος και αφήνει να εννοηθεί ότι η κατάληψη, η ανατροπή του κράτους θα γίνει απλά με την αντικατάσταση κάποιων και την τοποθέτηση, σε κάποιες θέσεις-κλειδιά, ανθρώπων της λαϊκής εξουσίας χωρίς συνολικό τσάκισμα, της αστικής κρατικής μηχανής και των οργάνων καταστολής, τη διάλυση του στρατού και της αστυνομίας και την αντικατάστασή τους απ’ την πολιτοφυλακή. Διαβάζουμε στο πρόγραμμα του ΚΚΕ: «… Πρέπει να ανατραπεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του. Να δημιουργηθεί μια νέα λαϊκή εξουσία, που δεν είναι άλλη από τη σοσιαλιστική…».

Διαβάζουμε στο «Κράτος και επανάσταση», « …Η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την «έτοιμη κρατική μηχανή και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψη της» σελίδα 37, και παρακάτω, στη σελίδα 41: .... «Το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας ήταν η κατάργηση του μόνιμου στρατού και η αντικατάσταση του με τον ένοπλο λαό» (Κράτος και Επανάσταση, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή 1984).

Καμία νύξη δεν γίνεται για την αναγκαία μεταβατική περίοδο, απ' τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, το κράτος της οποίας είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, η εργατική εξουσία που αποτελεί τη μοναδική πόρτα προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Ας δούμε όμως και πως όριζαν οι κλασικοί τη λαϊκή οικονομία, σε μια απ’ τις λίγες αναφορές τους με μια τέτοια έκφραση:

«Όλη η λαϊκή οικονομία, οργανωμένη όπως το ταχυδρομείο, έτσι που οι τεχνικοί, οι επιστάτες, οι λογιστές, καθώς και όλοι οι αξιωματούχοι να μην παίρνουν μισθό παραπάνω από το «μισθό εργάτη», κάτω από τον έλεγχο και την καθοδήγηση του ένοπλου προλεταριάτου - να ποιος είναι ο πιο άμεσος σκοπός μας. Να τι λογής κράτος, να πάνω σε ποιά οικονομική βάση μας χρειάζεται. Να τι θα μας δώσει την εκμηδένιση του κοινοβουλευτισμού και τη διατήρηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών, να τι θ' απαλλάξει τις εργαζόμενες τάξεις από την εκπόρνευση αυτών των θεσμών από μέρους της αστικής τάξης». ( Κράτος και Επανάσταση, σελ. 50)

Και ακόμα:

«… ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της πρώτης στη δεύτερη. Και σ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, και το κράτος αυτής της περιόδου δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου…» στο ίδιο σελ 86.

Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η λαϊκή εξουσία και οικονομία , δεν είναι η

η εργατική εξουσία-η δικτατορία του προλεταριάτου, είναι μια ακόμα καπιταλιστική εξουσία και μια μικροαστική δημοκρατία, το κράτος της οποίας παραμένει το ίδιο με πριν, δηλαδή αστικό κράτος.

Η λαϊκή εξουσία-οικονομία, τυγχάνει τουλάχιστον 2 ερμηνειών απ την ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά και παρακάτω. Οι ερμηνείες αυτές απλά επιτείνουν τη σύγχυση και καθόλου δεν ξεφεύγουν απ’ την ουσία. Αποτελούν απλά, παραλλαγές της.

Έτσι λοιπόν ο Στέφανος Κρητικός καλεί το λαό: «…Να οξύνει, δηλαδή, με τον αγώνα του την κρίση, να τσακίσει κάθε σενάριο μασκαρέματος του αστικού πολιτικού συστήματος, να το δυσκολέψει τόσο, ώστε να το ανατρέψει, ανατρέποντας την εξουσία του κεφαλαίου, κοινωνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής, αφαιρώντας την ιδιοκτησία τους από τους καπιταλιστές, για να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία και οικονομία, που η ανάπτυξη θα γίνεται σε όφελός του και χωρίς οικονομικές κρίσεις. Ζήτημα που επίσης συνδέεται με την αποδέσμευση από την ΕΕ». Εφ. «Ρ» Τετάρτη 27/4/2011.

Εδώ παραλείπεται, εκτός απ τη μεταβατική περίοδο και η λαϊκή εξουσία και οικονομία ως τέτοια. Όλα ταυτίζονται και θα γίνουν με μία πράξη.

Η δε Παπαρήγα, στη συνέντευξή της στις 13/4/2011, μας λέει ότι:«Η επικράτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας αποτελεί αναγκαιότητα για την ευημερία του λαού όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε κάθε καπιταλιστική χώρα, ανεξάρτητα από τη θέση της στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα».

Δεν μας ενδιαφέρει εδώ η συμφωνία που υπάρχει στο εσωτερικό του ΚΚΕ, να εξηγούν δηλαδή, η κάθε πλευρά, την λαϊκή εξουσία οι μεν ως τέτοια, οι δε ως εργατική εξουσία.

Και οι 2 απόψεις συμπίπτουν στο ότι η εξουσία τους, είτε ως εργατική είτε ως λαϊκή, έχει τι ίδιο περιεχόμενο και τα ίδια καθήκοντα. Ταυτίζεται δε και απ’ τις δύο πλευρές, με το σοσιαλισμό, είναι σοσιαλισμός.

Αυτό προκύπτει απ’ το ίδιο το πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο λέει:

«…Το ΚΚΕ σταθερά προσπαθεί να πείθει ότι δεν αρκεί να φύγουν τα αστικά κόμματα και οι σύμμαχοί τους από το τιμόνι της διακυβέρνησης. Πρέπει να ανατραπεί το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του. Να δημιουργηθεί μια νέα λαϊκή εξουσία, που δεν είναι άλλη από τη σοσιαλιστική…».

Εδώ έχουμε μια παραλλαγή του μικροαστικού σοσιαλισμού, του σοσιαλισμού του Κάουτσκι, ο οποίος, για το ΚΚΕ, συμπυκνώνεται στα εξής: κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής + κεντρικός σχεδιασμός +εργατική-λαϊκή εξουσία + συνεταιρισμοί= σοσιαλισμός.

Επαναλαμβάνουμε, για μια ακόμα φορά, ότι πρόκειται για τον απόλυτο ορισμό του σοσιαλισμού απ τον Κάουτσκι που συμπυκνώνεται στα εξής: εργατική εξουσία +κρατική ιδιοκτησία + συνεταιρισμός = Σοσιαλισμός.

Αυτή ακριβώς την Καουτσκική αντίληψη για το σοσιαλισμό υιοθέτησε, σε μια πορεία, η ηγεσία του ΚΚΣΕ, και ενώ μέχρι το 1925 έλεγε: « Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι αυτοσκοπός. Η δικτατορία είναι το μέσο, ο δρόμος προς το σοσιαλισμό. Και τι είναι σοσιαλισμός; Σοσιαλισμός είναι το πέρασμα απ την κοινωνία με δικτατορία του προλεταριάτου στην κοινωνία χωρίς κράτος» (Στάλιν, ερωτήσεις και απαντήσεις ομιλία στο Πανεπιστήμιο Σβερντλόφ. Το απόσπασμα είναι παρμένο απ' το άρθρο του Κώστα Μπατίκα "η νίκη της επανάστασης σε μια χώρα και η παγκόσμια ολοκλήρωσή της" που επαναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αριστερή Ανασύνταξη στο τεύχος 34-35). ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ, η Σοβιετική ηγεσία, ΣΤΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΜΕΣΑ της 10ΕΤΊΑΣ ΤΟΥ ’30. Με βάση αυτή την αντίληψη για το σοσιαλισμό οικοδομήθηκε, ότι οικοδομήθηκε, απ’ το τέλος ακόμα της δεκαετίας του ’20, στη Σοβιετική Ένωση (χωρίς να παραγνωρίζουμε την ορμή της επανάστασης και να μηδενίζουμε τα ηρωικά αυτά παραδείγματα και τις τεράστιες και παγκόσμιας σημασίας καταχτήσεις της εργατικής τάξης, κυρίως στη Σ.Ε).

Ακριβώς αυτή η αντίληψη και πρακτική ηττήθηκε και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος και όχι ο σοσιαλισμός του Μαρξ και του Εγκελς. Κατέρρευσε ο σοσιαλισμός του Κάουτσκι. Ακριβώς αυτό το σοσιαλισμό, του Κάουτσκι, το σοσιαλισμό που κατέρρευσε, υπερασπίζεται το ΚΚΕ, ακριβώς αυτό το σοσιαλισμό προτείνει εκ νέου. ΤΟ ΚΚΕ ταυτίζει τη λαϊκή εξουσία-οικονομία με την εργατική εξουσία-τη δικτατορία του προλεταριάτου και αυτή την εξουσία με το σοσιαλισμό. Ταυτίζει δηλαδή τη μεταβατική, απ τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, περίοδο, με το σοσιαλισμό. Αυτός ο σοσιαλισμός, ο σοσιαλισμός του Κάουτσκι, αν επικρατήσει, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια και στην καλύτερη περίπτωση, στην παλινόρθωση του καπιταλισμού και, χωρίς την ορμή της επανάστασης, την οποία αποφεύγει ακόμα και ως λέξη το ΚΚΕ, ο καπιταλισμός δεν θα εκλείψει καθόλου. Θα είναι διαρκώς παρόν στην λαϊκή εξουσία και οικονομία, απλά θα περάσει μια μικρή περιπέτεια.

Όπως γράψαμε και στο προηγούμενο άρθρο κριτικής στο ΚΚΕ:

«Εφόσον λοιπόν το πρόγραμμα αφορά στο μέλλον και εφόσον τα ζητήματα τίθενται σήμερα για ζύμωση, μη υπάρχοντος υποκειμενικού παράγοντα για την υλοποίησή του, όπως διατείνεται το ΚΚΕ, το πρόγραμμα της Παρισινής Κομμούνας και της νικηφόρας Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής επανάστασης είναι η βάση, ο οδηγός και το πρότυπο για τέτοιου είδους προγράμματα.»

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν συμβαίνει. Αντίθετα, κάτι αντίστοιχο μ’ αυτά που έγιναν στην πρώην Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του ’30 μας προτείνουν οι σύντροφοι του ΚΚΕ (τηρουμένων των αναλογιών) και οδήγησαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού.

Στη Σ.Ε της δεκαετίας του ‘30, ενώ υπήρχαν πλέον όλες οι προϋποθέσεις για να μπουν σε εφαρμογή ο αρχές συγκρότησης του Κράτους τύπου κομμούνας (αιρετότητα, ανακλητότητα, εναλλασσόμενη διοίκηση, πληρωμή με το μέσο μισθό του εργάτη, πλήρης δημοσιότητα, αποφασιστικός εργατικός έλεγχος με την έννοια ότι οι αποφάσεις των εργοστασιακών συμβουλίων είναι δεσμευτικές και υποχρεωτικές για τη διοίκηση) και να αποκατασταθεί έτσι η επαναστατική πορεία που είχε διαταραχθεί από την εγκατάλειψή κάποιων απ τα παραπάνω, στα πρώτα κιόλας χρόνια με τη νίκη του Οκτώβρη, μια εγκατάλειψη που επέβαλε η καθυστέρηση της χώρας και συνιστούσε μια αναγκαία υποχώρηση της επανάστασης για την ίδια τη σωτηρία της και όχι μια νομοτελειακή εξέλιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης, αυτοί προχώρησαν στην καταστροφή κάθε στοιχείου που θύμιζε Κράτος τύπου Κομμούνας, προχώρησαν στην αστική κοινοβουλευτικοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αυτό συνιστούσαν οι αλλαγές στο σύνταγμα του 1936, όπου έγινε «αναδιοργάνωση των σοβιέτ των εργατών, αγροτών και μαχητών του κόκκινου στρατού», τα οποία μετονομάστηκαν σε «σοβιέτ αντιπροσώπων των εργαζομένων». Οι εκλογές έγιναν «ισότιμες» και «άμεσες» και αντικαταστάθηκε η παραγωγική με την εδαφική αρχή. Στις εκλογές για όλα τα σοβιέτ, εκλογικές μονάδες έγιναν πλέον οι εκλογικές περιφέρειες και η αναλογία εκπροσώπησης καθορίστηκε με βάση τον αριθμό των κατοίκων. Τροποποιήθηκε επίσης ο κανονισμός διεξαγωγής των εκλογών, οι οποίες διεξάγονταν πλέον σε εκλογικά τμήματα και όχι στις Γενικές Συνελεύσεις των εργατών στα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς. Τα σοβιέτ των αντιπροσώπων των εργαζομένων ήταν τώρα σοβιέτ πόλεων, συνοικισμών και χωριών και όχι πλέον σοβιέτ των αντιπροσώπων των εργατών, των μαχητών του κόκκινου στρατού και των μικρών αγροτών. Επιπλέον, είχε παγιωθεί η μονοπρόσωπη διοίκηση.

Γίνεται φανερό ότι επρόκειτο για την πλήρη κοινοβουλευτικοποίηση των σοβιέτ. Αυτό ήταν το πραγματικό περιεχόμενο της μετατροπής της δικτατορίας του προλεταριάτου σε παλλαϊκό κράτος, όπως ονομάστηκε αργότερα το κράτος της Σοβιετικής Ένωσης.

Αυτό θα είναι, και μάλιστα επί τω χείριστο, το πραγματικό περιεχόμενο της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας η οποία φροντίζει μεν να εκλέγονται απ’ τους εργασιακούς χώρους οι εργατικοί αντιπρόσωποι, τους περιορίζει δε, σε ρόλο συμμετέχοντα και κρίνοντα και όχι αποφασίζοντα και εκτελούντα.

Η λαϊκή εξουσία δεν είναι καν δικτατορία του προλεταριάτου, δεν προϋποθέτει καν επανάσταση, δεν περιγράφει τον τύπο του κράτους που θα έχουμε και τα μέτρα που θα παρθούν άμεσα στην κατεύθυνση τσακίσματος του αστικού κράτους και επιβολής της εργατικής εξουσίας και την αντικατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, απ τη δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων, των Γενικών Συνελεύσεων, τη δημοκρατία των Σοβιέτ, την Εργατική Δημοκρατία.

Άρα, πρόκειται για μικροαστική εξουσία και δημοκρατία με πολλές δόσεις εργατισμού και λαϊκισμού οι οποίες δεν είναι ικανές να σκεπάσουν το πραγματικό περιεχόμενο, της, αστικού χαρακτήρα και ψευδεπίγραφης, λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.

Φυσικά οι σύντροφοι του ΚΚΕ μπορεί να αντιτείνουν ότι και αυτή η πρόταση είναι για το σήμερα και να μας παραπέμψουν στο συνολικό τους πρόγραμμα για περισσότερες διευκρινήσεις. Όπως γράφαμε και στο προηγούμενο άρθρο κριτικής:

«…Καμία διατυπωμένη πρόταση διεξόδου δεν έχει αξία, αν παραμένει ευχολόγιο ή σχέδιο επί χάρτου, σε στιγμές κρίσης, όπως η σημερινή. Από την άλλη πλευρά, ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, μία πρόταση της στιγμής από ένα εργατικό κόμμα δεν μπορεί να αποκόβεται από την στρατηγική του».

Απ' όλα όσα γράψαμε παραπάνω όμως, προκύπτει ότι, ούτε το πρόγραμμα του ΚΚΕ μπορεί να μας φωτίσει περισσότερο και το οποίο αποτελεί, εν τέλει, τη βάση ολόκληρης της μικροαστικής απάντησης που δίνει το ΚΚΕ στο ζήτημα της εξουσίας, της αλληλοαναιρούμενης πολιτικής του, του μείγματος ρεφορμισμού, οπορτουνισμού και σεχταρισμού που διαπερνάει συνολικά τη γραμμή του και ευθύνεται που πάνε κυριολεκτικά χαμένες αξιόλογες και μάχιμες δυνάμεις που βρίσκονται στις γραμμές του και στην επιρροή του.

Σχετικά με την κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και τη δυνατότητα, ή μη, καταχτήσεων, τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιέγραψε η Παπαρήγα.

Ο ρεφορμισμός, ο οποίος κυριαρχεί για πολλά χρόνια στο κίνημα, αποδεικνύεται πλέον αναποτελεσματικός, είτε στην συναινετική είτε στην αγωνιστική εκδοχή του, αδυνατεί όχι μόνο να επιτύχει αλλά και να περισώσει και τις στοιχειώδεις ακόμα κατακτήσεις των εργαζομένων. Έχει επίσης χάσει πλέον το ρόλο να καταθέτει προτάσεις, τύπου «κοινωνικού συμβολαίου», για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του συστήματος.

Η παραμικρή πλέον κατάκτηση αποτελεί ζήτημα επαναστατικής πάλης, θα επιτευχθεί δηλαδή με την πάλη που αμφισβητεί συνολικά την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την ξεπεσμένη και πλήρως εκφυλισμένη αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πάλη για κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής, στο όνομα της εργατικής τάξης και η δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων αποτελούν την απάντηση στην ανικανότητα του καπιταλισμού να καλύψει όλες τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων.

Οι κομουνιστές, με την ταχτική του ενιαίου μετώπου στο μαζικό εργατικό κίνημα, παλεύουν αποφασιστικά μέσα στο υπάρχον κίνημα για την αλλαγή των συσχετισμών. Παλεύουμε αποφασιστικά για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης, υπέρ της προλεταριακής αντίληψης, σε όλα τα επίπεδα. Για ένα σωματείο κατά κλάδο, μια Ομοσπονδία, ένα Εργατικό Κέντρο, μία ΓΣΕΕ, όλα «εκτός πάσης αστικής επιρροής».

Μέσα στην πάλη για υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων μας, στην πάλη για την ανάπτυξη αγώνων στη βάση των προβλημάτων ενάντια στον καπιταλισμό, συνδέουμε τη μεταρρύθμιση με την επανάσταση, την εργατική εξουσία, με πρακτικά αιτήματα του κινήματος. Αιτήματα, άλλα υλοποιήσιμα και άλλα όχι απ το σημερινό κοινωνικοπολιτικό σύστημα, που θα δείχνουν το δρόμο στην εργατική τάξη για την υλοποίηση-πραγμάτωση του ιστορικού της ρόλου.

Οι αγώνες σε αυτήν την κατεύθυνση μπορούν, εκτός των άλλων, να αναγκάσουν τους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους να κάνουν παραχωρήσεις προκειμένου να σώσουν την εξουσία και την ιδιοκτησία τους. Και αυτό θα γίνει όταν οι καπιταλιστές, νιώσουν στο σβέρκο τους την ανάσα ενός επαναστατικού κινήματος που θα απειλεί την ιδιοκτησία και την εξουσία τους.

Καταχτήσεις λοιπόν, μπορούν να υπάρξουν και σήμερα! Όχι όμως με την παλιά, τη ρεφορμιστική γραμμή, αλλά με τη νέα, την επαναστατική!

Στις σημερινές συνθήκες η τακτική των κομμουνιστών πρέπει να αναπτύσσεται με βάση ένα μεταβατικό πρόγραμμα το οποίο, ανάμεσα στα άλλα, πρέπει να προβλέπει:

Ανατροπή του αντεργατικού προγράμματος Σταθερότητας και του μνημονίου καθώς και των διαφόρων συμφώνων που υπογράφονται στην πορεία (σύμφωνο για το ευρώ κλπ).
Μονομερής διαγραφή του χρέους (εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία).
Έξοδος από την ΟΝΕ την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Κρατικοποίηση τραπεζών, μεγάλων επιχειρήσεων, οργανισμών κοινής ωφέλειας χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.
Κρατικοποίηση των επιχειρήσεων που κλείνουν ή πτωχεύουν με δήμευση των περιουσιών των ιδιοκτητών τους.
Διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών, ρύθμιση των χρεών των εργαζόμενων μικροαστών.
Χωρισμός κράτους – εκκλησίας. Δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Απαγόρευση των απολύσεων - Αυξήσεις στους μισθούς - Μείωση του χρόνου εργασίας - Δουλειά για όλους.

Η ταχτική των κομμουνιστών στο πολιτικό επίπεδο, σήμερα, συμπυκνώνεται στο σύνθημα «εργατική κυβέρνηση», και όπως λέμε στην απόφαση της 3ης Συνδιάσκεψης:

«…Η επιδιωκόμενη εργατική κυβέρνηση μέσα στις τρέχουσες συνθήκες μιας σχετικής κοινοβουλευτικής ομαλότητας, δε θα είναι ένα βήμα προς την επανάσταση αλλά το πρώτο βήμα της επανάστασης. Θα είναι ή η θεσμική έναρξη της επανάστασης από τις ηγεμονικές επαναστατικές πολιτικές δυνάμεις ή η θεσμική ήττα της επανάστασης και των επαναστατικών πολιτικών δυνάμεων από τις ρεφορμιστικές δυνάμεις και τη φίλιά τους αστική τάξη, οπότε θα πρέπει να ανατραπεί. Τα συνθήματα όμως του ενιαίου πολιτικού εργατικού μετώπου και της εργατικής κυβέρνησης, στο βαθμό που συσπειρώνουν την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους μικροαστούς και στο βαθμό που με τη δουλειά των επαναστατικών εργατικών δυνάμεων διασκορπίζουν τις ρεφορμιστικές αυταπάτες της εργατικής τάξης, μπορούν να εκμαιεύσουν το σχηματισμό μιας επαναστατικής εργατικής κυβέρνησης η οποία θ’ αποτελέσει αφετηρία της προλεταριακής επανάστασης, «μια σημαντική αφετηρία για την κατάκτηση της δικτατορίας του προλεταριάτου», όπως επισημαίνει και η σχετική απόφαση του 4ου συνεδρίου της 3ης Διεθνούς…».

Είμαστε όλοι εναερίτες;

2011-05-22T13:53:00.000+03:00

της ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗ

εφ. "ΠΡΙΝ"

Στα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα της εβδομάδας που πέρασε συγκαταλέγονται ο 20χρονος Αφγανός και ο 27χρονος συμπατριώτης του που ομολόγησαν ότι αυτοί, μαζί με έναν Πακιστανό, δολοφόνησαν τον 44χρονο Μανώλη Καντάρη στην καρδιά της Αθήνας. Δυο αράδες κατέλαβαν στα ΜΜΕ τα 8χρονα δίδυμα αγοράκια από το Αφγανιστάν, που θαλασσοπνίγηκαν τα χαράματα της Τετάρτης, 15 μέτρα από την ακτή της Πρέβεζας. Λίγες αράδες παραπάνω γράφτηκαν για το βαρύ τραυματισμό ενός 30χρονου, άγνωστων μέχρι στιγμής λοιπών στοιχείων, που έπαθε ηλεκτροπληξία ενώ ήταν σκαρφαλωμένος σε πυλώνα της ΔΕΗ στην Κρήτη. Ο «άτυχος» εργάτης φέρει εγκαύματα στο 55% του σώματός του, το μυικό του σύστημα καταστράφηκε ενώ κινδυνεύουν ζωτικά του όργανα.

Διαβάσαμε ότι ο 30χρονος εργαζόταν σαν εναεαρίτης, ενώ είχε προσληφθεί ως οδηγός, τη στιγμή που για να χαρακτηριστεί κάποιος εργατοτεχνίτης χρειάζονται πολλές ώρες μαθητείας. Δεν ήταν ένας από τους «κοπρίτες» ή τους «προνομιούχους» υπαλλήλους της ΔΕΗ αλλά εργαζόταν «για» τη ΔΕΗ μέσω εργολάβου.

Άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα του «λιγότερου κράτους» που ευαγγελίζονται κυβέρνηση και νεοφιλελεύθεροι. Λιγότερη προστασία στο χώρο εργασίας, λιγότερες κλίνες σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (δεν βρέθηκε θέση γι’ αυτόν στο δημόσιο νοσοκομείο του Ηρακλείου), ανυπαρξία ΜΕΘ Εγκαυμάτων σε ολόκληρη την Κρήτη, όμως οι εργαζόμενοι –και αυτοί που αναζητούν εργασία- πρέπει να είναι περισσότερο ευέλικτοι, περισσότερο αναλώσιμοι. Πρέπει να καίγονται και να απολύονται ευκολότερα.

Παραμονές Χριστουγέννων του 2010 σκοτώθηκε από πτώση ο 44χρονος Εμάντ Αζίζ, ενώ καθάριζε τα τζάμια ενός κτιρίου του υπουργείου Εργασίας. Εργαζόταν και αυτός σε εργολαβικό συνεργείο, όπως ο 30χρονος της ΔΕΗ. Κανείς όμως δεν τον θυμάται με το όνομά του ή με την ηλικία του: Είναι απλώς «ο Αιγύπτιος». Στον αέρα δούλευε ο Κρητικός, στον αέρα και ο Αιγύπτιος, στον αέρα βρίσκονται και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι.

«Πόσο φτηνή είναι η ανθρώπινη ζωή!» είπαν πολλοί σαν έμαθαν ότι οι δύο Αφγανοί είχαν πουλήσει 120 ευρώ στο Μοναστηράκι τη βιντεοκάμερα του θύματός τους. Φτηνή όμως αποδείχτηκε η ζωή και η εργασία του 44χρονου Αιγύπτιου, αλλά και του 30χρονου Κρητικού, ακόμα πιο φτηνή η ζωή των δύο 8χρονων που έχουν μόνο ηλικία και όχι όνομα.

ΣΥΝΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

2011-05-18T12:52:00.001+03:00

Τα αιματοβαμμένα ΜΑΤ επιτίθενται με σκοπό να δολοφονήσουν εναντίον εργαζομένων διαδηλωτών. Επιχειρούν ρατσιστικά πογκρόμ μαζί με τις φονικές ορδές των Χρυσαυγιτών, με πολιτική κάλυψη της ίδιας της κυβέρνησης και του εκλεγμένου με το ΠΑΣΟΚ δημάρχου Καμίνη. Το υπουργικό Συμβούλιο πλέον θεσμοθετεί τις απάνθρωπες «επιχειρήσεις σκούπας» εναντίον μεταναστών σε εβδομαδιαία βάση μετατρέποντας τις δυνάμεις ασφαλείας σε Τάγματα Εφόδου στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ψηφίζει νόμο ενάντια στις διαδηλώσεις. Παράλληλα «τρέχουν» οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί χειραγώγησης και καταστολής της ελεύθερης έκφρασης και ενημέρωσης στο ίντερνετ, με τις μηνύσεις να ακολουθούν κάθε δημοσιογραφική αποκάλυψη και κάθε έκφραση της σάτιρας διαμορφώνοντας καθεστώς πρωτόγνωρης Λογοκρισίας.

Ταυτόχρονα, στο εξωτερικό οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συμβάλλουν τα μέγιστα στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη και ενισχύουν ακόμη περισσότερο την στρατηγική συμμαχία με το Κράτος Τρομοκράτη της περιοχής, το Ισραήλ.

Έχει ιδιαίτερη σημασία να σημειωθεί ότι η σύσφιξη των σχέσεων ελληνικής και ισραηλινής κυβέρνησης συντελείται σε μια εποχή που το Ισραήλ νοιώθει το φόβο της ανατροπής των κατοχικών δεδομένων που έχει δημιουργήσει στην περιοχή, περιτριγυρισμένο από τις συγκλονιστικές εξελίξεις που συμβαίνουν στον αραβικό του περίγυρο, αλλά και βιώνοντας ως απειλή την παύση του εμφυλίου και την συμφιλίωση των Παλαιστινίων.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δίνει το χέρι στον τρομοκρατημένο τρομοκράτη, στηρίζει πολιτικά το κράτος του Ισραήλ, αναπτύσσει την στρατιωτική συνεργασία και μάλιστα όπως θα δούμε συμμετέχει στις πολεμικές προετοιμασίες του εναντίον του Ιράν. Ταυτόχρονα, στέλνει μήνυμα στο τουρκικό κράτος, το βασικό ανταγωνιστή του στην περιοχή, για την ποιότητα των συμμαχιών του, αλλά και μέσω των ασκήσεων, αποκαλύπτει την πολιτική του απόφαση για επίθεση στα βάθη της Τουρκίας αν χρειαστεί! Τέλος, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις προετοιμάζονται συστηματικά να συμμετάσχουν στις νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Οι κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις, ο συνυπολογισμός πολιτικού και οικονομικού κόστους μπορεί να σταμάτησαν την αποστολή ελληνικών μαχητικών F16 να βομβαρδίσουν το λαό της Λιβύης, αλλά η απόφαση της κυβέρνησης είναι ειλημμένη.

Στο πλαίσιο επομένως αυτής της συνεργασίας, προβλέπεται αναβαθμισμένο πρόγραμμα κοινών αεροπορικών ασκήσεων των Πολεµικών Αεροποριών των δύο χωρών, με την αποστολή στο Ισραήλ μοίρας ελληνικών αεροσκαφών. Τα προγράµµατα συνεκπαίδευσης – στην Ελλάδα και το Ισραήλ – είναι από τα βασικά θέµατα στην ατζέντα των συνοµιλιών που έχει στο Τελ Αβίβ ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας αντιπτέραρχος Β. Κλόκοζας κατά την εξαήµερη επίσηµη επίσκεψή του, που άρχισε το Σάββατο. Επίσης, η αεροπορική άσκηση των Ισραηλινών που επρόκειτο να γίνει τον Μάιο µε μεταστάθμευση αεροσκαφών στη Σούδα μετατίθεται για αργότερα λόγω της εµπλοκής της βάσης στις επιχειρήσεις στη Λιβύη – ενδεχομένως µάλιστα να γίνει και αλλαγή της έδρας.

Η ελληνοϊσραηλινή στρατιωτική συνεργασία επεκτείνεται και στον Στρατό Ξηράς. Άσκηση µε ελικόπτερα –Αεροπορίας και Στρατού – σχεδιάζεται να γίνει στην περιοχή της Θεσσαλίας. Τέλος, πηγές αναφέρουν ότι έχει σχεδιαστεί και «δυναµικό» πρόγραµµα µε κοινούς εναέριους ανεφοδιασµούς και συνεργασίες µαχητικών στην Ανατολική Μεσόγειο, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο την πρόθεση του Ισραήλ να βομβαρδίσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Η σύμπραξη όμως αυτή αφορά και τους εξοπλισμούς, με συνεργασία σε αγορές ή συµπαραγωγές όπλων, ενώ ήδη ισραηλινή εταιρεία είναι µεταξύ αυτών που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συµµετοχή στη µερική αποκρατικοποίηση των Ελληνικών Αµυντικών Συστηµάτων (ΕΑΣ –πρώην ΠΥΡΚΑΛ/ΕΒΟ), προτείνοντας μάλιστα την παραγωγή και βομβών διασποράς!

Το ελληνικό ενδιαφέρον για το ισραηλινό πολεμικό οπλοστάσιο επικεντρώνεται στην απόκτηση µε διακρατική συµφωνία του συστήματος καθοδήγησης SPICE το οποίο τοποθετείται (σε µορφή kit) σε βόµβες γενικής χρήσης, που υπάρχουν ήδη στο ελληνικό οπλοστάσιο, µε αποτέλεσµα την αύξηση τόσο της ακρίβειας προσβολής στόχων εδάφους όσο και του βεληνεκούς τους (πάνω από 30 µίλια).

Επίσης, πληροφορίες θέλουν τον Έλληνα Α/ΓΕΑ Β.Κλόκοζα να παρακολουθεί το υπερσύγχρονο ισραηλινό αντιπυραυλικό σύστημα ARROW.

Καλούμε τους φαντάρους και το μόνιμο προσωπικό να Αρνηθούν κάθε συμμετοχή σε ασκήσεις των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και των αντίστοιχων Ισραηλινών.

Η πάλη για την ειρήνη και την ευημερία των λαών έχει απαράβατο όρο την κλιμάκωση του αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης του εργασιακού μεσαίωνα, της κρατικής τρομοκρατίας και του πολεμικού τυχοδιωκτισμού.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

diktiospartakos.blogspot.com

Καταγγελία ΑΡΠΗ για ΔΩΔΩΝΗ

2011-05-16T22:32:00.000+03:00

Η τρομοκρατία απέναντι στους εργαζόμενους, τους αγρότες και το λαό συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Ενώ παραμένουν νωπές οι μνήμες από τη δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στην πορεία της 11ης Μάη και τα κρούσματα της τρομοκρατίας συνεχίζονται. Το Σάββατο το πρωί αστυνομικές δυνάμεις μπήκαν στο εργοστάσιο της ΔΩΔΩΝΗΣ για να σταματήσουν την κατάληψη στην οποία είχαν προχωρήσει οι κτηνοτρόφοι της περιοχής. Η διοίκηση της επιχείρησης παρά τις δεσμεύσεις της απέναντί τους αρνείται πεισματικά να δώσει αυξήσεις στις τιμές του γάλακτος.

Οι αυξήσεις, από την άλλη, στις ζωοτροφές όλο το προηγούμενο διάστημα έχουν φέρει τους κτηνοτρόφους σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση αδυνατώντας να βγάλουν τα έξοδα της παραγωγής. Γίνεται όλο και περισσότερο φανερό ότι αυτή η διοίκηση με τη συνεπικουρία της κυβέρνησης προσπαθεί με κάθε τρόπο τη διάλυση της γαλακτοβιομηχανίας προκειμένου να παραδοθεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Στα πλαίσια αυτά και οι τιμές του γάλακτος για τους παραγωγούς δεν αυξάνονται ώστε το κόστος αυτός να μη μεταφερθεί στον ιδιώτη που σχεδιάζεται να πάρει την γαλακτοβιομηχανία.

Η ΔΩΔΩΝΗ αποτέλεσε όλο αυτό το διάστημα στήριγμα για το λαό της περιοχής μας και την τοπική οικονομία. Ήταν αυτή που έχει κρατήσει ακόμα ζωντανή την κτηνοτροφία στην περιοχή μας. Το ασύγκριτης ποιότητας γάλα της έχει θρέψει και μεγαλώσει ολόκληρη την περιοχή. Αποτελεί κόσμημα για την περιοχή όσο και αν όλα τα προηγούμενα χρόνια σειρά διοικήσεων έχουν προσπαθήσει να τη χρεοκοπήσουν. Όλοι εμείς που τόσα χρόνια την έχουμε στηρίξει, δεν είμαστε διατεθειμένοι να την παραδώσουμε σε κανένα ξένο ή ντόπιο κεφάλαιο. Θα συνεχίσουμε να είμαστε δίπλα της και να αγωνιζόμαστε στο πλευρό των κτηνοτρόφων και των εργαζομένων του εργοστασίου.

Παλεύουμε για την επέκταση της συνεταιριστικής οργάνωσης της παραγωγής με πραγματικά ζωντανούς και δημοκρατικούς συνεταιρισμούς. Για την παράδοση και λειτουργία του εργοστασίου στους φυσικούς της ιδιοκτήτες, δηλαδή τους παραγωγούς και τους εργαζόμενους του εργοστασίου. Στην εποχή των ιδιωτικοποιήσεων και του ξεπουλήματος της κρατικής περιουσίας ας αποτελέσει η ΔΩΔΩΝΗ το παράδειγμα που θα κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι εργαζόμενοι και οι κτηνοτρόφοι τόσες μέρες που το εργοστάσιο ήταν κατειλημμένο απέδειξαν ότι δε χρειάζονται κανέναν πάνω από το κεφάλι τους για να το λειτουργήσουν και να συνεχίσουν την παραγωγή.

Αυξήσεις στις τιμές του γάλακτος για τους παραγωγούς τώρα.
Κάτω τα χέρια από τη ΔΩΔΩΝΗ. Όχι στην ιδιωτικοποίηση της γαλακτοβιομηχανία.
Να παραιτηθεί άμεσα η διοίκηση του εργοστασίου. Καμία ειρήνη με όλους αυτούς που θέλουν τη διάλυσή της.
Να παραχωρηθεί το εργοστάσιο στους παραγωγικούς συνεταιρισμούς και τους εργαζόμενους.

ΑΡιστερή Παρέμβαση στην Ήπειρο

drasy-norasy.blogspot.com

63 χρόνια από τη Νάκμπα: η κατοχή συνεχίζεται, η αντίσταση επιμένει

2011-05-15T13:57:00.000+03:00

από το blog του "Συλλόγου Ιντιφάντα"

Στις 15 Μάη συμπληρώνονται εξήντα τρία χρόνια από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, τη μεγάλη Καταστροφή (Νάκμπα) των Παλαιστινίων. Εξήντα τρία χρόνια από την απώλεια του 78% της ιστορικής Παλαιστίνης από τους Παλαιστίνιους (που το ’48 ήταν το 55% του πληθυσμού), εξήντα τρία χρόνια από τον ξεριζωμό εφτακοσίων πενήντα χιλιάδων Παλαιστινίων από τα σπίτια τους, εξήντα τρία χρόνια από την ίδρυση ενός ρατσιστικού και πολεμόκαπηλου κράτους, που επιδίδεται σε συστηματικές διακρίσεις σε βάρος των παλαιστινιακής καταγωγής πολιτών του και ασκεί διαρκή τρομοκρατία σε βάρος όλων των γειτονικών κρατών (με αποκορύφωμα τη στρατιωτική κατάληψη το ’67 της Δυτικής Όχθης, της Αν. Ιερουσαλήμ, της Γάζας και των υψίπεδων του Γκολάν).

Η φετινή επέτειος της Νάκμπα σημαδεύεται από αντιφατικές πολιτικές εξελίξεις. Από τη μια μεριά, το Ισραήλ συνεχίζει την ουσιαστική κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, τις δολοφονικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε βάρος των Παλαιστινίων, τα βασανιστήρια, την κράτηση χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων, το στραγγαλισμό της Γάζας, τον εποικισμό της Δ. Όχθης και της Αν. Ιερουσαλήμ. Από την άλλη, οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο δημιουργούν ένα καινούργιο πολιτικό δεδομένο. Οι δικτατορίες που κατέρρευσαν ή καταρρέουν, δεν αποτελούσαν μόνο ακραία αυταρχικά καθεστώτα, αλλά έπαιζαν ενεργό ρόλο (είτε με την πράξη είτε με την απραξία τους) στη διαιώνιση τους status quo στη Μέση Ανατολή, κι επομένως στην παγίωση της κατοχής της παλαιστινιακών εδαφών. Ο νέος άνεμος που φυσάει στον αραβικό κόσμο μπορεί να αποδειχτεί ευνοϊκός για την παλαιστινιακή υπόθεση.

Επιπλέον, η συμφωνία που υπογράφτηκε στο Κάιρο μεταξύ των παλαιστινιακών πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να βοηθήσει τον απελευθερωτικό αγώνα στο βαθμό που εξασφαλίσει: α) τη συγκέντρωση των δυνάμεων στην αντίσταση και όχι στους εμφύλιους ανταγωνισμούς, β) τη μαζική ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα σε αγωνιστική κατεύθυνση, γ) τον πλήρη σεβασμό των δημοκρατικών ελευθεριών σε Γάζα και Δυτική Όχθη, δ) την ανυποχώρητη προσήλωση στα θεμελιώδη δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Εξήντα τρία χρόνια μετά τη Νάκμπα, η Παλαιστίνη παραμένει το μέτρο όχι μόνο της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, αλλά της διεθνιστικής αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς μας.

Αθήνα 13/5/11

Σύλλογος Ιντιφάντα

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ - ΚΙΝΗΣΕΙΣ - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΑΓΩΓΕΣ

2011-05-14T18:13:00.001+03:00

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ - ΚΙΝΗΣΕΙΣ - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ

Α/βάθμιας και Β/βάθιας εκπαίδευσης

Καταγγέλλουμε την τρομοκρατική και αναίτια προσαγωγή συντρόφων μας που έγινε μία μέρα μετά τη δολοφονική επίθεση των μηχανισμών καταστολής στις 11 του Μάη -στη διαδήλωση των εργαζόμενων ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Επίθεση που είχε ως τραγικό αποτέλεσμα ένας εργαζόμενος να δίνει μάχη για τη ζωή του και δεκάδες άλλοι να είναι βαριά τραυματισμένοι.

Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 12 Μαΐου γύρω στις 10 το βράδυ ομάδα αστυνομικών έκανε εξακρίβωση στοιχείων σε τέσσερα άτομα ένας εκ των οποίων ήταν ο Γιάννης Μαρούτας, δάσκαλος και πρόεδρος του συλλόγου Άνω Λιοσίων - Ζεφυρίου - Φυλής κι ένας καθηγητής, ο Δημήτρης Δημητούλης, καθηγητής στο Περιστέρι. Η εξακρίβωση στοιχείων έγινε μπροστά στο σπίτι του Γιάννη Μαρούτα. Στη συνέχεια τους έγινε προσαγωγή - παρ’ ότι όλοι είχαν ταυτότητες τις οποίες και επέδειξαν- και τους μετέφεραν στο 16ο Α.Τ. τμήμα Άνω Πατησίων.

Εκεί, ειδοποιημένος από τους συναδέλφους, παραβρέθηκε και μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ στον οποίο έγινε επίσης προσαγωγή επειδή διαμαρτυρήθηκε (!!) για τις τρομοκρατικού τύπου προσαγωγές των τεσσάρων.

Κάποια στιγμή ανακοινώθηκε στους πέντε προσαχθέντες ότι θα μεταφερθούν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών (ΓΑΔΑ). Όμως, μετά από διαμαρτυρίες των συναδέλφων, της δικηγόρου, των συντρόφων που στο μεταξύ συγκεντρώνονταν έξω απ’ το Α.Τ. αλλά και μελών της ΟΛΜΕ και της ΑΔΕΔΥ ματαιώθηκε η μεταφορά τους και αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι γύρω στη 1πμ.

Οι προσαγωγές των συντρόφων μας δεν είναι καθόλου τυχαίες. Αποτελούν συνέχεια της στοχοποίησης αγωνιστών που επιχειρεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, των «προληπτικών» προσαγωγών 8 εκπαιδευτικών που έγιναν τη μέρα της μαθητικής παρέλασης στην Αθήνα και εντάσσονται στο κλίμα βίας και τρομοκρατίας που έχει εξαπολύσει ενάντια στον κόσμο που αντιστέκεται στη βάρβαρη πολιτική της.

Δηλώνουμε σε κάθε κατεύθυνση: Δεν τρομοκρατούμαστε. Συνεχίζουμε τον αγώνα μας :

για τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών
για δημόσια δωρεάν Παιδεία
για τα εργατικά δικαιώματα
για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ

Η κρατική τρομοκρατία δε θα περάσει

paremvasis.gr

Φεύγει από τον ΣΚΑΪ η "Ελληνοφρένεια"

2011-05-14T17:33:00.001+03:00

Ο Θύμιος Καλαμούκης, ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης και τα άλλα παιδιά της θρυλικής "Ελληνοφρένειας" φεύγουν από το ΣΚΑΪ και "αφήνουν πίσω τους συντρίμμια..." αφού η εκπομπή τους είναι μακράν η δημοφιλέστερη όχι απλώς του σταθμού αλλά και του ελληνικού ραδιοφώνου εν γένει.

Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί, σε ποιο σταθμό θα "μετακομίσουν" οι συντελεστές της εκπομπής. Ας ελπίσουμε πάντως ότι θα βρεθεί σύντομα η κατάλληλη ραδιοφωνική στέγη, όπου θα "επιτρέπεται" να βάζουνε και κανα τραγουδάκι γιατί είχε παραγίνει το κακό με τo μποϊκοτάζ του Αλαφούζου στην ΑΕΠΙ.

Κρατικής τρομοκρατίας συνέχεια: ΜΑΤ και εισαγγελέας στη Δωδώνη, κρατούνται οι κτηνοτρόφοι

2011-05-14T13:27:00.004+03:00

(update 14/5, 3:22 μμ) Οι κτηνοτρόφοι αφέθησαν ελεύθεροι, η κατάληψη συνεχίζεται.

Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης Παπανδρέου συνεχίζεται. Αυτήν την φορά στο στόχαστρο των εκτελεστικών οργάνων της τρομοκρατικής της εκστρατείας, βρέθηκαν οι αγωνιζόμενοι ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της "Δωδώνης", κτηνοτρόφοι της Ηπείρου. Ακολουθεί το ρεπορτάζ της ιστοσελίδας epirusPost.gr .

Στα άκρα οδηγείται η σύγκρουση μεταξύ της Διοίκησης της Δωδώνης και των κτηνοτρόφων, οι οποίοι εξακολουθούσαν να κρατούν υπό κατάληψη το διοικητικό κτίριο.

Η απόφαση μάλιστα να ζητηθεί η επέμβαση της αστυνομίας και του εισαγγελέα για την απομάκρυνσή τους , μπορεί να σταθεί η αφετηρία για νέες κινητοποιήσεις και σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μία ενέργεια που κλιμακώνει την ένταση.

Η λειτουργία του εργοστασίου δεν παρεμποδίζονταν από την παρουσία των κτηνοτρόφων όλες αυτές τις μέρες. Ουσιαστικά είχε απομακρυνθεί το διοικητικό συμβούλιο της επιχείρησης από τα γραφεία. Αιφνιδιαστικά σήμερα το πρωί, στο χώρο της γαλακτοβιομηχανίας εμφανίστηκαν δύο διμοιρίες των ΜΑΤ και με εντολή του εισαγγελέα προχώρησαν στην προσαγωγή των κτηνοτρόφων στο Αστυνομικό Τμήμα.

Να σημειωθεί ότι εκείνη την ώρα στο χώρο του διοικητηρίου ήταν μόλις πέντε άτομα!

Η ενέργεια αυτή, αποτέλεσμα των κινήσεων της διοίκησης της γαλακτοβιομηχανίας, έχει πυροδοτήσει το κλίμα και μεταξύ των εργαζομένων της επιχείρησης οι οποίοι αναμένεται να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στους κτηνοτρόφους που κρατούνται.

Περισσότερα για το θέμα στο IMC ATHENS