ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΠΕΜΠΤΗ 2/07/09 ΣΤΙΣ 7:00 Μ.Μ. ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΕΧΘΡΟ

Οι τελευταίες πολιτικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης – με την πλήρη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ - έχουν κοινό παρανομαστή την ταυτόχρονη επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες Ελλήνων και μεταναστών. Στην ίδια «ατζέντα», η ποινικοποίηση της κάλυψης των χαρακτηριστικών στις διαδηλώσεις, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, το φακέλωμα των καρτοκινητών και η ίδρυση στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες.

Η συλλογική κοινωνικοπολιτική δράση των εργαζομένων και της νεολαίας ωθείται στην παρανομία, για να επιτευχθεί το «άλμα» στην εκμετάλλευση και καταπίεση που επιχειρούν από κοινού ελληνικό κράτος και κεφάλαιο. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες μετανάστες κρίνονται μη αξιοποιήσιμοι, συνεπώς θα πρέπει να φυλακισθούν καθώς η αναγνώριση σ' αυτούς των στοιχειωδών έστω ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν αποφέρει πολιτικοοικονομικά κέρδη, αποτελεί συνεπώς περιττό έξοδο. Οι Ναζί «συγκέντρωναν» εργάτες για να τους εκμεταλλευτούν, ενώ οι συντηρητικές, αυταρχικές κυβερνήσεις σε όλη την επικράτεια
της Ε.Ε. «συγκεντρώνουν» όσους δε μπορούν άμεσα να εκμεταλλευτούν…


Φυλακή λοιπόν για τους μετανάστες, φυλακή και για τους έλληνες αγωνιστές.
Αναδρομικές διώξεις αγωνιστών φοιτητών στην Ξάνθη για τα Δεκεμβριανά του 2008 και ποινικοποίηση της κοινωνικοπολιτικής δράσης. «Εθνικός κίνδυνος» οι μετανάστες, «κοινωνικός κίνδυνος» οι αγωνιστές, οι οποίοι πρέπει «να εξουδετερωθούν» κατά το σκεπτικό των δικαστικών βουλευμάτων. Εν δυνάμει τρομοκράτες οι μουσουλμάνοι μετανάστες σύμφωνα με την έκθεση της CIA που υιοθετούν οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, τρομοκράτες οι 16χρονοι μαθητές-αγωνιστές των κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη που διώκονται με το Τρομονόμο με τις στημένες κατηγορίες της αστυνομίας.

«Ζήσε λοιπόν το όνειρο στην Ελλάδα». 11 εγκαταλειμμένα στρατόπεδα του ελληνικού στρατού εκτός του οικιστικού ιστού, θα λειτουργήσουν ως στρατόπεδα συγκέντρωσης των συλληφθέντων μεταναστών. Στα στρατόπεδα θα κρατούνται ως και 12 μήνες πρόσφυγες-όμηροι του ελληνικού κράτους, μέχρι να διευθετηθεί το πέταγμά τους – σαν περιττό σκουπίδι – έξω από τα σύνορα της εικονικής ευημερίας της Ελλάδας-εταίρου της ΕΕ. Θα κρατούνται σε στρατόπεδα που έχουν εγκαταλειφθεί, που από παντού ξεπηδούν μνήμες των δεκάδων φαντάρων και στελεχών που αυτοκτόνησαν ή έχασαν τη ζωή τους σε ατύχημα λόγω προβληματικών υποδομών, γεμάτα αμίαντο, χωρίς πόσιμο νερό, που για χρόνια χρησιμοποιούνται ως πεδία ασκήσεων από τον ελληνικό στρατό.

Όλως «τυχαίως», οι εθνικότητες των κυριότερων μεταναστευτικών ρευμάτων, αναδεικνύουν τα σημεία του πλανήτη στα οποία η ισχυρή Ελλάδα, παρεμβαίνει οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά. Αυτή τη στιγμή, στα πλαίσια του ευρωστρατού, του ΝΑΤΟ ή του Ο.Η.Ε., ελληνικά στρατεύματα «αμύνονται» σε δεκαπέντε χώρες του πλανήτη!

Η συμμετοχή στους πολέμους της Νέας Τάξης για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και τον έλεγχο πηγών και ζωνών ενέργειας συνεχίζεται με την ενεργή συμμετοχή στη Νατοϊκή αντιτρομοκρατική σταυροφορία στο Αφγανιστάν και στον Περσικό, στην αυτοτελή στρατιωτική επεμβατική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Σουδάν και στη Σομαλία, στις «ειρηνευτικές» επιχειρήσεις στα Βαλκάνια και Καύκασο του Πούτιν. Οι εγχώριοι και ευρωπαϊκοί τρομονόμοι εναντίον του εσωτερικού εχθρού βρίσκουν την συνέχεια τους στην αντιμετώπιση των «Εκτάκτων Αναγκών» όπως ονομάζονται οι σχεδιαζόμενες επιχειρήσεις καταστολής των εξεγέρσεων από ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ στα κράτη που κινδυνεύουν από την οικονομική κρίση με κατάρρευση.

Πίσω από κάθε μεταναστευτικό ρεύμα βρίσκεται είτε ένας βίαιος δικτάτορας που στηρίζουν οι δυτικές κυβερνήσεις για να κλείνουν συμβόλαια οι πολυεθνικές τους, είτε ένας εμφύλιος που οι δυνάμεις του νέου ιμπεριαλιστικού πλέγματος ή απλώς πολυεθνικές εταιρίες τροφοδοτούν, ανταγωνιζόμενες σκληρά μεταξύ τους για το μερίδιο της λείας. Βρίσκεται μια στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ ή ΟΗΕ ή ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ ή Ρωσικού στρατού για να υπερασπίσει γεωστρατηγικά και πολιτικά συμφέροντα. Βρίσκεται η οικονομική κρίση και η ανάγκη του κεφαλαίου να χρησιμοποιήσει τους μετανάστες ως πολιορκητικό κριό για την επιβολή της εργασιακής ανασφάλειας, της «ευελιξίας» και της ανελέητης εκμετάλλευσης και καταπίεσης για το σύνολο των εργαζομένων στο δυτικό κόσμο των αναδιαρθρώσεων. Εξάλλου τους μετανάστες είχε και έχει ανάγκη το ευρωπαϊκό και ελληνικό κεφάλαιο: αυτoί έχτισαν τη μεταπολεμική Ευρώπη, αυτοί ίδρωσαν και σκοτώθηκαν για την «Ισχυρή Ελλάδα». Χιλιάδες απ' αυτούς στηρίζουν τα ασφαλιστικά ταμεία πληρώνοντας οι ίδιοι τις εισφορές (που κλέβουν οι εργοδότες), φροντίζουν παιδιά και ηλικιωμένους για να μπορούν οι Έλληνες εργαζόμενοι να δουλεύουν δέκα ώρες καθημερινά για την ευημερία των εταιριών. Σήμερα, οι μετανάστες που «περισσεύουν» πρέπει να φυλακισθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ενώ οι υπόλοιποι να δουλεύουν ακόμη φθηνότερα, όπως φθηνότερα «πρέπει» να δουλεύουν και οι έλληνες εργαζόμενοι για τροφοδοτήσουν τα κέρδη των εταιριών και την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Δισεκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό της οικονομικής κρίσης, διοχετεύονται στην κούρσα εξοπλισμών που απαιτείται για τη διεθνή στρατιωτική, επεμβατική δραστηριότητα της Ελλάδας. Δισεκατομμύρια που αφαιρούνται από την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση των εργαζομένων. Ανάλογα ποσά με αυτά που χορηγούνται ως επιδοτήσεις στις κάθε λογής εταιρίες. Ακόμη και αυτές που μετά την «απομάκρυνση από το ταμείο», απέλυσαν τους εργαζόμενους και μετεγκαταστάθηκαν σε χώρες των Βαλκανίων. Νύχτα μετέφεραν τα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας οι Έλληνες εργοστασιάρχες στη Βουλγαρία-Αλβανία-ΠΓΔΜ, αναγκάζοντας τους Έλληνες εργάτες και εργάτριες να μεταναστεύουν κάθε πρωινό για να εργαστούν εκεί με το μισό μισθό και χωρίς ασφάλιση, για να επιστρέψουν το βράδυ στην «πατρίδα τους».

Στο Δουβλίνο, οι κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε ρόλο αστυνομικής φύλαξης των ευρωπαϊκών συνόρων, τον οποίο υλοποιεί σήμερα η Ν.Δ., κλείνοντας τα λιμάνια της Πάτρας και της Ηγουμενίτσας. Έτσι γέμισε ο Άγιος Παντελεήμονας, η Ομόνοια, η Αχαΐα και τα νησιά του Αιγαίου με απελπισμένους συνανθρώπους μας «ελεύθερους πολιορκημένους» της ευρωπαϊκής κτηνωδίας.

Κοινό λοιπόν τα παρόν και μέλλον της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης για τους μετανάστες. Είτε είναι Έλληνες, Αφρικανοί, Ασιάτες, είτε είναι μουσουλμάνοι και χριστιανοί. Η.Π.Α. και Ε.Ε. ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το μεγαλύτερο μερίδιο από τα κέρδη, σπέρνοντας ταυτόχρονα βόμβες, τοξικά απόβλητα, φτώχεια και απελπισία. Κι όταν χιλιάδες ανθρώπων που διώχθηκαν από τον τόπο τους, φθάνουν στη δική μας χώρα, ονομάζονται «λαθρομετανάστες». Είναι αυτοί παράνομοι και όχι τα ξένα σ' αυτούς στρατεύματα που τους βομβάρδισαν, ούτε οι εταιρίες που τους υποδούλωσαν, ούτε οι άλλες που κατέστρεψαν με τοξικά απόβλητα τις αφρικανικές ακτές ματαιώνοντας κάθε δυνατότητα αλιείας, ούτε όσες δημιούργησαν εμφυλίους για την απόκτηση μεγαλύτερης έκτασης εδαφών γεμάτων διαμάντια…

Την αγωνιζόμενοι Κούνεβα πήγαν να σκοτώσουν οι εργοδότες και την υπόθεση έβαλαν στο αρχείο οι δικαστές. Η κοινωνικοπολιτική δράση δεν είναι πλέον νόμιμη ούτε για τους έλληνες ούτε για τους μετανάστες και η αστική δημοκρατία δηλώνει ανελαστική σε κάθε αμφισβήτηση της.

Ελληνικό κράτος, κυβέρνηση, αστυνομία και δικαστικός μηχανισμός, διαμορφώνουν τη σύγχρονη νομιμότητα στοχεύοντας την εξουδετέρωση του εσωτερικού εχθρού. Ενός εσωτερικού εχθρού, που περιλαμβάνει Έλληνες και μετανάστες, εργαζόμενους και άνεργους, νέους ή γέρους και μικρά παιδιά, όποιον δεν θέλει ή δεν μπορεί να είναι αξιοποιήσιμος.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΟΙ ΚΑΘΕ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ.
ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ.

• Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Πλήρη ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες. Να «ανοίξουν» τα συνδικάτα γι' αυτό το σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης.
• Όχι στην ποινικοποίηση της συλλογικής αντίστασης και δράσης.. Πάλη ενάντια στην αστυνομοκρατία, την τρομοκρατία της «αντιτρομοκρατίας». Όχι στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
• Όχι στην ποινικοποίηση της κάλυψης των χαρακτηριστικών των διαδηλωτών.Έξω η αστυνομία από τις διαδηλώσεις. Απαγόρευση της χρήσης χημικών. Να διαλυθούν τα ΜΑΤ και όλες οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις. Όχι στις κάμερες, το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την γενικευμένη επιτήρηση. Κατάργηση τώρα όλων των τρομονόμων.
• Καταδίκη και αντίσταση στην τρομοκρατία της εργοδοσίας απέναντι στη συλλογική δράση και στην ποινικοποίηση των αγώνων.Απείθεια στις αποφάσεις που βγάζουν «παράνομες» τις απεργίες. Ελεύθερη πολιτικοσυνδικαλιστική δράση σε όλους τους χώρους δουλειάς. Διάλυση όλου του χαφιέδικου μηχανισμού παρακολούθησης των εργαζομένων.
• Κατάργηση όλων των αντιμεταναστευτικών συμβάσεων (Σένγκεν – Δουβλίνο – οδηγία της ντροπής κλπ) Ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων από και προς όλες τις χώρες του κόσμου.
• Πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές τρομοκρατικές πολεμικές επεμβάσεις και την καπιταλιστική διεθνοποίηση που σήμερα είναι βασικές αιτίες για την κοινωνική και περιβαλλοντική καταστροφή σε ευρύτερες περιοχές με αποτέλεσμα να υπάρχουν αλλεπάλληλα κύματα προσφύγων.
  

diktiospartakos.blogspot.com

Ρατσιστική κτηνωδία στη Ν. Μανωλάδα.

ρεπορτάζ της εφημερίδας "Πατρίς"

Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν τις εικόνες που εκτυλίχθηκαν χθες στη Νέα Μανωλάδα.

Εικόνες ωμής βίας με θύματα ανθρώπους που θέλησαν να ζήσουν στην Ηλεία το όνειρο, που είδαν τη Νέα Μανωλάδα ως ‘Γη της Επαγγελίας’ και όμως έμελε να βρουν απάνθρωπη τιμωρία.

Οι αγρότες της περιοχής πήραν το νόμο στα χέρια τους και αποφάσισαν να τιμωρήσουν με το δικό τους, απάνθρωπο τρόπο, οικονομικούς μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην περιοχή.

Τους γρονθοκόπησαν, στη συνέχεια τους έδεσαν από δίκυκλο και τους έσυραν σαν ζώα στο κέντρο του χωριού για παραδειγματισμό, επειδή το τελευταίο δεκαήμερο φέρεται να είχαν αφαιρέσει αιγοπρόβατα από το αγρόκτημα τους. Οι κλοπές ωστόσο ουδέποτε είχαν δηλωθεί στις αστυνομικές αρχές... Η άμεση επέμβαση των ανδρών του Α.Τ. Βάρδας, που ενημερώθηκε για το τραγικό περιστατικό, ήταν αυτή που λύτρωσε τους μετανάστες...

Το χρονικό

Σύμφωνα με όσα φέρεται ότι υποστήριξαν οι δύο Έλληνες ‘τιμωροί’, ηλικίας 31 και 24 ετών, στους Αστυνομικούς, το τελευταίο δεκαήμερο είχαν σημειωθεί επανειλημμένες ζωοκλοπές εις βάρος τους.

Το γεγονός τους είχε θορυβήσει και χωρίς να έχουν καταγγείλει στην Αστυνομία τα περιστατικά, αποφάσισαν το βράδυ της Τετάρτης να «παραφυλάξουν» στο στάβλο τους προκειμένου να «συλλάβουν» επ’ αυτοφώρω τους δράστες των κλοπών.

Πράγματι μισή ώρα μετά τις εννιά φέρεται να αντιλήφθησαν την παρουσία τριών οικονομικών μεταναστών από το Μπαγκλαντές που τους είχαν αφαιρέσει τρία αρνιά.

Μόλις επιχείρησαν να τους προσεγγίσουν, οι τελευταίοι παράτησαν τα κλοπιμαία και τράπηκαν σε φυγή... Οι δύο αγρότες αντί να ενημερώσουν όπως όφειλαν την Αστυνομία για το περιστατικό προτίμησαν να περιμένουν μέχρι να ξημερώσει και να πάρουν το νόμο στα χέρια τους...

Λίγο μετά τη μία χθες το μεσημέρι οι αγρότες πήγαν στην περιοχή στην οποία υπέθεταν ότι θα διαμένουν οι δράστες, προσπαθώντας ανεπιτυχώς να τους εντοπίσουν. Αυτό ωστόσο δεν τους εμπόδισε να συνεχίσουν την ... έρευνά τους. Κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες έδεσαν με σκοινί έναν οικονομικό μετανάστη που βρήκαν στο σημείο και δεν προέκυπτε να είχε σχέση με την ζωοκλοπή και τον ανάγκασαν να τους οδηγήσει στους φερόμενους ως δράστες.

Μόλις κατάφεραν να εντοπίσουν τους νεαρούς άφησαν ελεύθερο το άτομο που τους οδήγησε σε αυτούς και ξεκίνησαν τα βασανιστήρια... Ειδικότερα, αφού τους έδεσαν μεταξύ τους, φέρεται να αφαίρεσαν από την τσέπη του ενός το κινητό του τηλέφωνο και άρχισαν να τους κτυπούν με γροθιές και με κλωτσιές αλλά και με μία ξύλινη γκλίτσα. Ωστόσο το μαρτύριο για τους μετανάστες δεν σταμάτησε εκεί…

Στη συνέχεια, έδεσαν το σκοινί με το οποίο τους είχαν «αιχμαλωτίσει» από το πίσω μέρος δίκυκλης μοτοσικλέτας στην οποία επιβιβάσθηκαν στη συνέχεια. Για περισσότερα από τετρακόσια μέτρα τους έσερναν σαν τα ζώα μέσα στο χωριό της Νέας Μανωλάδας με τους περιοίκους να αντικρίζουν το βάρβαρο αυτό θέαμα. Η εικόνα των μεταναστών να «σέρνονται» πίσω από το δίκυκλο σόκαρε την κοινωνία του μικρού διαμερίσματος με τους κατοίκους να ενημερώνουν την Αστυνομία...

Η σύλληψη

Μόλις οι άνδρες του Αστυνομικού Τμήματος Βάρδας ενημερώθηκαν για το απίστευτο, κινητοποιήθηκαν αμέσως και έφθασαν στο σημείο. Ήταν αυτοί που σταμάτησαν τους δύο αγρότες και έλυσαν από τα αυτοσχέδια δεσμά τους μετανάστες βάζοντας τέλος στις εφιαλτικές στιγμές που έζησαν.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν και τα τέσσερα άτομα, τους δύο Έλληνες με την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, παράνομης βίας, εξύβρισης και κλοπής και τους δύο μετανάστες με την κατηγορία της ζωοκλοπής. Οι συλληφθέντες αναμένεται να οδηγηθούν νωρίς σήμερα το πρωί στην Εισαγγελέα Αμαλιάδας.

Να ανακληθεί η απόλυση του συνδικαλιστή Κώστα Μπεκιάρη!

Όχι στην εργοδοτική τρομοκρατία!

από την "Προλεταριακή Σημαία"

Δύο ολόκληρα χρόνια, από τις 15 Μαρτίου του 2007, περίμενε η διοίκηση της εκτυπωτικής εταιρείας «Φωτόλιο & Τύπικον» να βρει την κατάλληλη ευκαιρία να απολύσει τον εργαζόμενο Κώστα Μπεκιάρη. Δύο χρόνια από τότε που ο εργαζόμενος-συνδικαλιστής «τόλμησε» να καταθέσει στο δικαστήριο υπέρ συναδέλφου του ο οποίος είχε απολυθεί από τη συγκεκριμένη εταιρεία και διεκδικούσε απλήρωτες υπερωρίες.

Δεν μπορούσαν να χωνέψουν τα αφεντικά της επιχείρησης το γεγονός ότι εργαζόμενος αμφισβητεί τις αποφάσεις τους, συγκρούεται με αυτές και υπερασπίζεται έναν άλλο συνάδελφό του. Δεν μπορούσαν να χωνέψουν το ότι στην επιχείρηση «τους» οι εργαζόμενοι έχουν λόγο και δικαιώματα. Πόσω μάλλον όταν αυτό λερώνει την καλογυαλισμένη βιτρίνα της επιχείρησης.

Ο πόλεμος εναντίον του ξεκίνησε πριν από τη δίκη, όταν ο Κ. Μπεκιάρης ανακοίνωσε στην εργοδοσία ότι στην επικείμενη δίκη θα καταθέσει υπέρ του συναδέλφου του. Την αμέσως επόμενη ημέρα η εργοδοσία κάλεσε σε συγκέντρωση όλους τους εργαζόμενους στην οποία περίσσεψαν η υποκρισία, η κινδυνολογία και η προσπάθεια τρομοκράτησης των εργαζομένων. Ούτε λίγο ούτε πολύ η εταιρεία προσπάθησε να πείσει τους εργαζόμενους ότι η εταιρεία κινδύνευε να κλείσει εάν κέρδιζε τη δίκη ο απολυμένος συνάδελφός τους (!!!), ότι οι ίδιοι θα καλούνταν να πληρώσουν πρόστιμα στο ΙΚΑ και άλλα τέτοια φαιδρά! Μάλιστα, έφτασε στο σημείο να εκβιάσει τους εργαζόμενους, απαιτώντας την παρουσία στο δικαστήριο όσων ήταν με το μέρος της εταιρείας (με το μεροκάματο πληρωμένο και δικά της οχήματα).
Ωστόσο, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν πτόησε τον Κ. Μπεκιάρη να καταθέσει υπέρ του συναδέλφου του ο οποίος δικαιώθηκε τόσο πρωτόδικα όσο και από το εφετείο στο οποίο προσέφυγε η εταιρεία.

Δεν τον πτόησε ούτε το εχθρικό κλίμα που επικρατούσε από την πλευρά της εργοδοσίας στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν. Ένα κλίμα το οποίο επιχειρούνταν να περάσει και στους εργαζόμενους ώστε να απομονωθεί ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες της εταιρείας, η επιχείρηση αυτή έπεσε στο κενό, καθώς τόσο η δράση και στάση του Κ. Μπεκιάρη όσο και η αντεργατική πολιτική που ξετυλιγόταν αργά αλλά σταθερά από την πλευρά της επιχείρησης έκαναν ξεκάθαρο το ποιος είναι με τους εργαζόμενους και ποιος εναντίον τους.

Την ευκαιρία για την απόλυση την έδωσε -ποιος άλλος;- η κρίση. Στις 29 Μάη η διοίκηση της εταιρείας, με πρόσχημα τη μείωση της παραγωγής, απέλυσε τρεις εργαζόμενους, μεταξύ των οποίων και ο Κ. Μπεκιάρης. Ωστόσο, όπως ομολόγησε και ο εργοδότης που του ανακοίνωσε την απόλυση, η πραγματική αιτία είναι η στάση του στη συγκεκριμένη δίκη. (Μάλιστα, η απόλυση έγινε μόλις μία εβδομάδα μετά την απόφαση του εφετείου!)

Χωρίς αμφιβολία η ανάδειξη του ζητήματος και η υπεράσπιση του απολυμένου συνδικαλιστή έχει μεγάλη σημασία. Η έκφραση της ταξικής αλληλεγγύης που για τους εργοδότες αποτελεί αιτία απόλυσης, για τους εργαζόμενους αποτελεί καθήκον. Απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και στο καθεστώς καθημερινής τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, ο φόβος, η σιωπή και η υποταγή δεν αποτελούν απάντηση, αποτελούν το «πράσινο φως» για μεγαλύτερη ένταση της εκμετάλλευσης και της τρομοκρατίας.

Η προσπάθεια του κεφάλαιου και της εργοδοσίας να μετατρέψουν την κρίση σε «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ», στην οποία θα ξεπλύνουν κάθε τους αυθαιρεσία, μπορεί και πρέπει να πέσει στο κενό!

Χαιρετιστήριο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής στο συνέδριο της CGT (Ισπανία)

Χαιρετιστήριο του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής στο 16ο συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CGT) Ισπανίας, που πραγματοποιήθηκε στις 4-5-6-7 Ιούνη στη Μάλαγα. Το χαιρετιστήριο μοιράστηκε, μαζί με άλλα κείμενα του Συλλόγου, στους εκατοντάδες συνέδρους και ξένους αντιπροσώπους. Ένα μέρος απ’ αυτό διαβάστηκε, από το βήμα του συνεδρίου, από μέλος της αντιπροσωπείας του Συλλόγου που πήγε στη Μάλαγα.

Αγαπητοί συνάδελφοι, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής χαιρετίζει το Συνέδριό σας.
Αποδεχτήκαμε την πρόσκληση της CGT και ήρθαμε στο συνέδριο στη Μάλαγα για δύο λόγους:

- Πρώτον, για να μεταφέρουμε στους αγωνιστές της CGT τις εμπειρίες μας από τις προσπάθειες συνδικαλιστικής οργάνωσης και από τους αγώνες που έχουμε στο δικό μας κλάδο και στη δική μας χώρα. Για να ακούσουμε ταυτόχρονα τις δικές σας εμπειρίες, τις εμπειρίες των συνδικάτων και των ομοσπονδιών της CGT, τις εμπειρίες του ισπανικού εργατικού κινήματος.
- Και δεύτερον, για να προωθήσουμε την ιδέα της εργατικής αλληλεγγύης και αδελφοσύνης, την ιδέα της ενότητας των εργατικών κινημάτων απ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης. Και ιδιαίτερα εκείνων των ρευμάτων μέσα στο εργατικό κίνημα που προωθούν τον ταξικό μαχητικό συνδικαλισμό.

Συνάδελφοι,
Τα αφεντικά και οι κυβερνώντες βρήκαν μια καινούργια καραμέλα για να μας στριμώξουν, μιλάνε για «την κρίση που μας απειλεί». Για ποια κρίση όμως μιλούν;; Εμείς οι εργαζόμενοι, χρόνια τώρα, σε κρίση βρισκόμαστε. Τόσα χρόνια, τα αφεντικά δε μοιράστηκαν μαζί μας τα κέρδη τους. Τώρα, δε θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.

Σε αυτό που λένε κρίση, εμείς βλέπουμε την προσπάθειά τους να πετσοκόψουν ακόμη περισσότερο τα εργατικά δικαιώματα (συμπίεση μισθών, εντατικοποίηση της εργασίας, απολύσεις ώστε να κάνουν τη δουλειά τους με όσο το δυνατόν λιγότερο προσωπικό).

Οι εργοδότες μας ζητάνε να υποταχθούμε στο ρεαλισμό του κέρδους και της αγοράς. Εμείς τους απαντάμε, πόσο ρεαλιστικό είναι να προσπαθεί σήμερα ένας άνθρωπος να ζήσει με 700 ευρώ (τόσο είναι ο κατώτερος μισθός); Πόσο ρεαλιστικό είναι να μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για κοινωνικές δαπάνες, τη στιγμή που χαρίστηκαν 28 δις. στις τράπεζες για να αποφύγουν την κατάρρευση; Τι ρεαλισμός είναι αυτός σύμφωνα με τον οποίο ο/η εργαζόμενος/-η πρέπει να ζει με το φόβο της απόλυσης;

Εμείς επιμένουμε: τα δικαιώματά μας πρώτα από όλα, πάνω από όλα. Αντιστεκόμαστε στις αντεργατικές πολιτικές των εργοδοτών, των κυβερνήσεων, της Ε.Ε. Παλεύουμε για νέες κατακτήσεις. Στις διαδηλώσεις φωνάζουμε ένα χαρακτηριστικό σύνθημα: «Τα αφεντικά μιλάνε για κέρδη και ζημιές – Εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές».

- Την τελευταία περίοδο, το Συνδικάτο μας έδωσε μάχη σε χώρους δουλειάς κόντρα στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία. Αντιπάλεψε απολύσεις. Παρενέβη ώστε να τηρείται η κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και να αμείβονται οι συνάδελφοι όπως πρέπει και όχι λιγότερο.

- Αυτές τις μέρες υπογράφεται η πανεθνική Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας για το 2009. Τα όσα οι εργοδότες αποδέχονται και υπογράφουν αποτελούν για μας μια επιτυχία. Δεν πρόκειται για κάτι τεράστιο σε επίπεδο αυξήσεων, αλλά είναι ένα ακόμη λιθαράκι στο οικοδόμημα της Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης. Προσθέτονται σε αυτά που έχουμε κατοχυρώσει από τις προηγούμενες χρονιές.

- Παλέψαμε μαζί με άλλα συνδικάτα ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις που τα τελευταία χρόνια πυκνώνουν. Στις 12 Ιούνη συνεχίζεται το Εφετείο για το συνάδελφο Δημήτρη Πουλόπουλο, στέλεχος του συνδικάτου μας που διώχτηκε ποινικά και καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 10μηνη φυλάκιση με 3ετή αναστολή. Το «έγκλημά» του ήταν ότι στάθηκε αλληλέγγυος, μαζί με συναδέλφους από διάφορους κλάδους, σε απολυμένο καθηγητή από ιδιωτικό Κέντρο Εκμάθησης Ξένων Γλωσσών. Πιστεύουμε ότι ο συνάδελφός μας θα απαλλαγεί από το Εφετείο και αυτό θα είναι νίκη όλου του εργατικού κινήματος. ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ.

- Συμμετείχαμε με όλες μας τις δυνάμεις στη νεολαιίστικη εξέγερση που ξέσπασε με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή από την αστυνομία. Η δολοφονία που έγινε στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα από τα γραφεία του σωματείου μας αποτέλεσε «τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». Η οργή, κατά κύριο λόγο, της νεολαίας και δευτερευόντως των εργαζομένων βγήκε στους δρόμους. Διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, καταλήψεις δημόσιων κτιρίων (δημαρχεία, πολιτιστικά κέντρα κλπ).

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία τις καυτές μέρες του Δεκέμβρη στήριξε την κυβέρνηση και την αστυνομία και όχι τη νεολαία. Τέσσερις μέρες μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, στις 10/12/08 είχε προκηρυχθεί γενική απεργία. Τις τέσσερις αυτές μέρες, σε όλες τις πόλεις γίνονταν διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Την παραμονή της απεργίας, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τη ΓΣΕΕ να αναστείλει το απεργιακό συλλαλητήριο για να αποφευχθούν νέα «έκτροπα» στο κέντρο της Αθήνας. Η ΓΣΕΕ έτρεξε να υπακούσει. Μετά από λίγες μέρες το κτίριο της ΓΣΕΕ καταλήφθηκε από εργαζόμενους και για 3 μέρες γίνονταν εκεί μέσα ανοιχτές εκδηλώσεις και συνελεύσεις.

Το ΠΑME, το συνδικαλιστικό ρεύμα που επιρρεάζεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα, την ημέρα της απεργίας έκανε πορεία μακριά από τους υπόλοιπους διαδηλωτές σε μη κεντρικούς δρόμους (ουσιαστικά και αυτό υπάκουσε στην κυβέρνηση). Το ΠΑME και το ΚΚΕ υπονόμευε συνεχώς το κίνημα της νεολαίας, χαρακτήριζε τη νεολαία που συγκρούονταν «προβοκάτορες» και ότι «σκοτεινά κέντρα να βρίσκονται πίσω τους». Η κυβέρνηση και η αστυνομία έδωσε πολλές φορές συγχαρητήρια στο ΠΑME και στο ΚΚΕ για την «υπεύθυνη στάση τους».

Κάποια πρωτοβάθμια σωματεία πήραμε την πρωτοβουλία και οργανώσαμε απεργιακή διαδήλωση στις 10/12/08, σπάζοντας στον δρόμο την τρομοκρατία και τις απαγορεύσεις της κυβέρνησης και της αστυνομίας.

- Συμμετείχαμε από την πρώτη στιγμή στο κίνημα που αναπτύχθηκε για να καταδικαστεί η δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο που δέχθηκε η καθαρίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, εξαιτίας της συνδικαλιστικής της δράσης. Σήμερα, λειτουργεί ένας πανελλαδικός συντονισμός 93 πρωτοβάθμιων σωματείων που παίρνει πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα (διαδηλώσεις, εκδηλώσεις, συγκέντρωση χρημάτων, έκδοση ενημερωτικού υλικού, στήριξη του σωματείου των καθαριστριών κλπ). Υπάρχει παράλληλα, ένα πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης από Επιτροπές και Κινήσεις, που καθημερινά οργανώνει παρεμβάσεις. Έγιναν πολλές καταλήψεις σε κτίρια τοπικών εργατικών κέντρων, σε όλη τη χώρα, για να καταγγελθεί η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που δε στηρίζει τον αγώνα των καθαριστριών και δεν εκφράζει αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Αξίζει να αναφέρουμε ότι, το ΠΑME έχει αδιαφορήσει για την υπόθεση αυτή. Τo ΠΑME εκφράζει την αλληλεγγύη του μόνο στα μέλη του.

Όπως έχει διαμηνύσει και η συναδέλφισσα Κωνσταντίνα από το δωμάτιο του νοσοκομείου, «η καλύτερη αλληλεγγύη σε μένα, είναι να καταργηθεί το δουλεμπόριο και η επισφαλής εργασία». Αυτός είναι ο κύριος στόχος του κινήματος αλληλεγγύης: Να πάψουν να υπάρχουν οι δουλεμπορικές εργολαβικές εταιρείες – σταθερή και πλήρης δουλειά για όλους!

Συνάδελφοι,
Το συνδικάτο μας έχει σαν αρχή του την κοινή δράση με όλα τα ρεύματα του εργατικού κινήματος. Επιδιώκει όμως τη συγκρότηση ενός ρεύματος ταξικού μαχητικού συνδικαλισμού. Γι’ αυτό κινείται δραστήρια για τη συνεύρεση και τις κοινές πρωτοβουλίες με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις που βρίσκονται σε μια αντίστοιχη κατεύθυνση.
Αυτό προωθούμε στα πλαίσια του ελληνικού εργατικού κινήματος, αυτό προωθούμε, όσο οι μικρές μας δυνάμεις το επιτρέπουν, και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Θεωρούμε πολύ σημαντικές τις επαφές με τη CGT (και τις ελευθεριακές εργατικές συνομοσπονδίες από άλλες χώρες π.χ. Γαλλία, Σουηδία κ.ά.). Θεωρούμε σημαντικό να έρθουμε σε επαφή με τα γαλλικά SUD, τα ιταλικά COBAS και κάθε άλλο συνδικάτο που έχει έναν αγωνιστικό και ριζοσπαστικό προσανατολισμό.

Τελειώνοντας να σας ευχαριστήσουμε και πάλι για την πρόσκληση.
Από την Μάλαγα, την πόλη με τη μεγάλη παράδοση εργατικών και αντιφασιστικών αγώνων, ας βροντοφωνάξουμε: «ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ – ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ».

Μάης 2009

ΕΕΚ: Με νέα δύναμη συνεχίζουμε τον αγώνα

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ
ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΕΕΚ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ

Μετά τις Ευρωεκλογές 2009: με νέα δύναμη συνεχίζουμε τον αγώνα

• Για να ανατραπεί η αντιλαϊκή κυβέρνηση μειοψηφίας Καραμανλή και κάθε επίδοξος καπιταλιστής διάδοχός της
• Για να φράξουμε τον δρόμο στην μαύρη πανούκλα της άκρας Δεξιάς και των φασιστών!
• Για την ενότητα της εργατικής τάξης κι όλων των κατατρεγμένων, ντόπιων και μεταναστών!
• Για να πληρώσουν οι καπιταλιστές την κρίση του συστήματος τους -για μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση!
• Για την εργατική εξουσία, τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, για τον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό χωρίς αφεντικά και μιζαδόρους, χωρίς γραφειοκράτες και μπάτσους, χωρίς σύνορα και στρατοκράτες !
  

1. Ένα πρώτο βασικό συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα από τις κάλπες των Ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου 2009: ο βασιλιάς είναι γυμνός! Η δεξιά κυβέρνηση του κουρασμένου πρωθυπουργού της Ραφήνας και των Βατοπεδινών καταδικάζεται από την μεγάλη πλειοψηφία του λαού κι εγκαταλείπεται από ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους της!

Το ΕΕΚ-Τροτσκιστές, θέλει να τονίσει, μπροστά σε όλο το εργατικό και λαϊκό κίνημα, πρώτα-πρώτα την επείγουσα ανάγκη που πηγάζει από αυτό το αναντίρρητο γεγονός: Αυτή η άθλια κυβέρνηση μειοψηφίας, η κυβέρνηση των δολοφόνων που έχει από τον Δεκέμβρη στα χέρια της το αίμα του Αλέξη, η κυβέρνηση των ληστών του κοινωνικού πλούτου, έχει το θράσος μετά την ήττα της να μας απειλεί κιόλας ότι θα πάρει αμέσως άγρια αντιλαϊκά μέτρα, εφαρμόζοντας τις εντολές των Βρυξελλών και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Έχει το θράσος, πιθηκίζοντας το πρωτοξάδελφό της, το ΛΑ.Ο.Σ του Καρατζαφέρη και επιχειρώντας να αποπροσανατολίσει τον λαό, να εφαρμόσει τώρα το σχέδιο Μαρκογιαννάκη που σκάρωσε πριν τις εκλογές, για πάταξη των λεγόμενων «κουκουλοφόρων», για διωγμούς κι επιχειρήσεις «σκούπας», για εγκλεισμούς των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε να οικοδομήσει ένα αστυνομικό κράτος που με πρόσχημα την «ασφάλεια» και τη «λαθρομετανάστευση» θα κλιμακώσει την κρατική καταστολή ενάντια σε κάθε κοινωνική αντίσταση ντόπιων και μεταναστών. Η μειοψηφική κυβέρνηση της κρατικής τρομοκρατίας δεν μπορεί να παραμείνει ούτε μέρα στην εξουσία. Πρέπει να ανατραπεί από τα κάτω κι από αριστερά, από το εργατικό και λαϊκό κίνημα, με μαζικές κινητοποιήσεις και απεργιακή δράση χωρίς να περιμένουμε τις εκλογές που ζητάει ο Γιωργάκης Παπανδρέου, ονειρευόμενος ήδη πώς θα στρογγυλοκαθίσει στο θρόνο του Κωστάκη Καραμανλή.

2. Αλληλένδετο με το πρώτο είναι και το δεύτερο συμπέρασμα: τις τεράστιες απώλειες της Νέας Δημοκρατίας δεν μπόρεσε να τις καρπωθεί στο μεγαλύτερο μέρος τους το ΠΑΣΟΚ, το οποίο, παρόλο που κέρδισε την πρωτιά μετά την καθίζηση της Δεξιάς, όχι μόνο δεν έδειξε μια δυναμική ικανή να του εξασφαλίσει την αυτοδυναμία σε εθνικές εκλογές αλλά κι έχασε το ίδιο εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους.

Τα δύο αστικά κόμματα εξουσίας πληρώνουν βαρύ τίμημα από την γενικευμένη απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος, όπως αυτό διαμορφώθηκε στη Μεταπολίτευση, και που εκφράστηκε πρώτα απ’ όλα με την πρωτοφανή στα ελληνικά χρονικά, πολυκομματική στην προέλευσή της, μαζική αποχή, συγκρίσιμη με την αποχή και στις άλλες χώρες της ΕΕ..

Στην Ελλάδα αλλά και στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, έγινε φανερή στον καθρέφτη των εκλογών η κλιμάκωση, μέσα στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, μιας βαθειάς καθεστωτικής κρίσης, κρίσης του τρόπου διακυβέρνησης, μιας εντεινόμενης αδυναμίας της άρχουσας τάξης να κυβερνάει με τα παραδοσιακά μέσα που είχε μέχρι τώρα στη διάθεσή της.

Η άνοδος της Ακροδεξιάς είναι παθολογικό σύμπτωμα της βαριάς αρρώστιας του καθεστώτος, σημάδι της αποσύνθεσής του. Το ΛΑ.Ο.Σ κερδίζει από μια εσωτερική αναδιάταξη των δυνάμεων στο εσωτερικό της «πολυκατοικίας» της Δεξιάς, κερδίζοντας κυρίως από τα στρώματα που στήριζαν, στο παρελθόν, την λεγόμενη «λαϊκή» Δεξιά και βλέπουν να εγκαταλείπονται από την κρατική μέριμνα της ΝΔ. Η δυσφορία τους θα μπορούσε κάτω από άλλες συνθήκες να διοχετευτεί και προς τα αριστερά εάν η ίδια η επίσημη Αριστερά δεν είχε ενσωματωθεί στο πολιτικό καρτέλ του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος.

3. Η καθεστωτική Αριστερά και Κεντροαριστερά, ακριβώς επειδή αποτελεί ενσωματωμένο μέρος του ισχύοντος καθεστώτος και του πολιτικού συστήματος υφίσταται και μάλιστα πολλαπλάσια τις συνέπειες της κρίσης του. Ο ίδιος ο λαός βλέπει έμπρακτα τις σχέσεις αυτής της Αριστεράς με το αστικό καθεστώς.

Στην Ελλάδα η Λυδία λίθος για όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς στάθηκε ο Δεκέμβρης, αφήνοντας έμμεσα κι αρνητικά το αποτύπωμά του καις τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου.

Πώς να μην χάσει το ΚΚΕ πάνω από 150.000 ψηφοφόρους, μέσα στην χειρότερη κρίση του καπιταλισμού, όταν αποδεικνύεται έμπρακτα, πιο πρόσφατα, στην εξέγερση του Δεκέμβρη, δύναμη στήριξης του καθεστώτος κατά των εξεγερμένων «κουκουλοφόρων», και μάλιστα «υπεύθυνη» δύναμη στήριξης και «σωφροσύνης» αναγνωρισμένη από το ίδιο το καθεστώς, την δεξιά κυβέρνηση, και τον Καρατζαφέρη της Ακροδεξιάς; Ποια αριστερή ρητορεία μπορεί να σβήσει το ανεξίτηλο στίγμα του δημοσιεύματος στον «Ριζοσπάστη» στα τέλη του Δεκέμβρη 2008 όπου έβγαινε λάδι ο ίδιος ο φονιάς Κορκονέας; Πιο νέο δρόμο ενάντια και πέρα από τον καπιταλισμό μπορεί να δείξει το ΚΚΕ όταν νεκρανασταίνει και δοξολογεί τον Στάλιν και τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του κινήματος; Τώρα κρύβει τα μάτια σαν στρουθοκάμηλος στην απώλεια σημαντικού μέρους της εκλογικής του βάσης, ικανοποιημένο στη μιζέρια του, που ξεπέρασε τον… ΣΥΡΙΖΑ και παρέμεινε στη τρίτη θέση στην ιεραρχία του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος.

Από την άλλη, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε με την διγλωσσία του, ιδιαίτερα στη διάρκεια του Δεκέμβρη, ότι δεν λειτουργεί σαν αντισυστημική δύναμη αλλά φιλοδοξεί να πάρει τη θέση που άφησε το ΚΚΕ και να γίνει, προπαντός στις κρίσιμες στιγμές, ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο καθεστώς και τις δυνάμεις που εξεγείρονται ενάντια στο καθεστώς και το αστικό κράτος. Εσωτερικά πολυδιασπασμένος, ευάλωτος στις πιέσεις από τα δεξιά, νομιμόφρων στην αστική δημοκρατία, είδε τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό του να οδηγούν σε φυγή δυνάμεων δεξιά κι αριστερά. Μεθυσμένος και στη συνέχεια πανικόβλητος από τις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συνέλεξε τους καρπούς του οπορτουνισμού του: την διάψευση των εκλογικών του προσδοκιών και την καταβύθιση σε μια νέα κρίση.

Δεν μπορεί να υπάρξει μια άλλη Αριστερά, επαναστατική, κομμουνιστική και διεθνιστική που θα ανοίγει προοπτικές στο παρόν και το μέλλον, διασώζοντας ό,τι πολύτιμο υπάρχει στην κληρονομιά της Οκτωβριανής Επανάστασης και των άλλων σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ου αιώνα, εάν δεν ιδωθεί ξεκάθαρα και μαρξιστικά ότι το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνουν, για πολλοστή φορά, απλώς «λάθη», δεν δείχνουν απλώς κάποια «στρατηγική ανεπάρκεια», όπως λένε ορισμένοι σύντροφοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, περιμένοντας ίσως να καλύψουν την «ανεπάρκεια» με την δική τους επάρκεια, υλοποιώντας και την ενωτική πρόταση Γλέζου για «κοινό ψηφοδέλτιο και κοινή δράση ΚΚΕ-ΣΥΝ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ»...

Σίγουρα υπάρχουν αγνοί κομμουνιστές και αγωνιστές στο ΚΚΕ αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά κανακεύοντας τις αυταπάτες τους, γίνεται κάποιος συνυπεύθυνος για τον εγκλωβισμό τους στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ενσωμάτωσης.

Η αποτυχία και των δύο κομμάτων της επίσημης κοινοβουλευτικής Αριστεράς στην Ελλάδα δεν πρέπει να χρεωθεί στην «ανωριμότητα» και την «καθυστέρηση» της ίδιας της εργατικής τάξης και του λαού. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι η ερμηνεία που έδωσε στο διαδικτυακό κανάλι του Στέλιου Κούλογλου ο πανεπιστημιακός καθηγητής Γιώργος Ρούσης, πρώην υποστηρικτής του ΚΚΕ και στις τελευταίες ευρωεκλογές υποστηρικτής του ΑΝΤΑΡΣΥΑ :

«Γενικότερα, το γεγονός ότι η αριστερά δεν κατάφερε να πείσει και να προσελκύσει, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, οφείλεται, κατά τον Γ. Ρούση, ‘στο ίδιο το σύστημα που αποξενώνει-αποβλακώνει τους ανθρώπους, στην κυριαρχία της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας και στην ανεπάρκεια της επαναστατικής αριστεράς’ και προσθέτει ότι ‘το σύστημα παράγει μαλάκες’». (8-6-09, tvxs.gr)

Σίγουρα κάτι τέτοιο έχει τόση σχέση με τον μαρξισμό όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

4. Όσοι αριστεροί επενδύουν τις ελπίδες τους και φετιχοποιούν τις εκλογικές διαδικασίες μέσα στον καπιταλισμό, βουλιάζουν στη κρίση μετά την διάψευση των προσδοκιών κι αρχίζουν να μέμφονται την ίδια την πραγματικότητα. Το ΕΕΚ ποτέ δεν υποστήριξε ότι οι εκλογές μπορούν «να κλονίσουν τους πολιτικο-κοινωνικούς συσχετισμούς»: μπορούν μόνο να δώσουν μια απομονωμένη (και στρεβλή) εικόνα μιας μεταβατικής στιγμής της ταξικής πάλης που διαμορφώνει κι αναδιαμορφώνει πολιτικοκοινωνικούς συσχετισμούς. Ήταν, μήπως αυτοί οι «δυσμενείς συσχετισμοί» που προκάλεσαν την εξέγερση του Δεκέμβρη; Ή, μήπως τώρα έκλεισε ή κινδυνεύει να κλείσει το ρήγμα που άνοιξε ο Δεκέμβρης επειδή οι λαϊκές μάζες δεν ψήφισαν μαζικά ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κι ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Διάφοροι ιμπρεσιονιστές, ιδιαίτερα στην Αριστερά, βλέπουν στα αποτελέσματα των τελευταίων Ευρωεκλογών μια πλημμυρίδα της Δεξιάς και της ακροδεξιάς να κατακλύζει όλη την Ευρώπη. Μια κι η έκρηξη της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού δεν εκφράστηκε με μια μαζική υπερψήφιση της σοσιαλδημοκρατικής και σταλινογενούς Αριστεράς, βλέπουν μια επιστροφή στη δεκαετία του ’30, όταν το παγκόσμιο κραχ και η Μεγάλη Ύφεση έφεραν στην εξουσία τον Χίτλερ και τους φασίστες.

Δεν υπάρχει, όμως, Αιώνια Επιστροφή κι επανάληψη του Ίδιου στην Ιστορία. Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, οι διεθνείς σχέσεις ανάμεσα σε κράτη και οι κοινωνικές σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις, η θέση κι ο ρόλος του Κράτους-Έθνους κι έτσι του οικονομικού εθνικισμού είναι εντελώς διαφορετικά στις αρχές του 21ου αιώνα. Η εργατική τάξη στις μητροπόλεις δεν έχει υποστεί ακόμα καμιά ιστορική συντριβή σαν εκείνες που γνώρισε η Γερμανία και η Ιταλία της δεκαετίας του ’20 και του ’30. Πρέπει με μια σύγχρονη μαρξιστική ανάλυση της παγκόσμιας κρίσης να δούμε τη νέα και διαρκώς μεταβαλλόμενη πολιτική κατάσταση στη χώρα, στην Ευρώπη, στον κόσμο, μαζί και τα αποτελέσματα των εκλογών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Η ιστορική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία όντως καταποντίστηκε στις 7 Ιουνίου. Στη Γερμανία, το SPD που συγκυβερνά με την Δεξιά «πέτυχε» τα χειρότερα αποτελέσματα από το τέλος του 2ου παγκόσμιου πολέμου. Στη Βρετανία το Εργατικό Κόμμα του Μπράουν που πριν μερικούς μήνες τον παρουσιάζανε σαν σωτήρα του συστήματος από την παγκόσμια κρίση, βούλιαξε άδοξα στην τρίτη θέση, μετά από ένα ξενοφοβικό «αντιευρωπαϊκό» κόμμα. Στη Γαλλία, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κατρακύλησε στο 16%, πλάι-πλάι με το εκτοξευμένο στα ύψη κόμμα των Πρασίνων του φιλοϊμπεριαλιστή Κον Μπεντίτ και του «αντιπαγκοσμιοποιητή» Μποβέ. Στην Ιταλία, η κεντροαριστερά κι οι «αριστεροί» σύμμαχοί της στην κυβέρνηση Πρόντι φρόντισαν ήδη από τα πριν να διαλύσουν την ιταλική Αριστερά.

Σοσιαλδημοκράτες και μεταλλαγμένοι, μετά το 1989, σταλινικοί στην Ευρώπη φρόντισαν να κάνουν δυσδιάκριτη έως εντελώς αόρατη την όποια διαφορά Αριστεράς και Δεξιάς στα μάτια και την ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. Αυτοί πρωταρχικά ευθύνονται για το γεγονός ότι η Δεξιά συγκράτησε τις δυνάμεις της ή είχε μικρές απώλειες στις Ευρωεκλογές 2009, καθώς και για το γεγονός ότι η γενικευμένη λαϊκή δυσφορία διοχετεύτηκε εν μέρει στους «υπεράνω Δεξιάς και Αριστεράς», αλλά εντός των πλαισίων του καπιταλισμού «υπερταξικούς» Οικολόγους, κι ακόμα χειρότερα, στους διάφορους σχηματισμούς της ξενοφοβικής αντι-μεταναστευτικής ευρωπαϊκής άκρας Δεξιάς.

Η αντι-μεταναστευτική υστερία, προϊόν της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της κρίσης της, χρησιμοποιείται από την αστική τάξη για να διασπάσει και να χειραγωγήσει τις μάζες. Οι ρεφορμιστές είτε είναι συνένοχοι είτε ανήμποροι να αντιμετωπίσουν την πίεση, αντίθετα τώρα -και στην Ελλάδα- ολοένα είναι και πιο διατεθειμένοι να συζητήσουν για περισσότερους αστυνομικο-στρατιωτικούς ελέγχους στη μετανάστευση κι ανακαλύπτουν τις «αρετές» και την «ειλικρίνεια» φτηνών δημαγωγών σαν τον Καρατζαφέρη.

Αν κάτι δείχνουν οι Ευρωεκλογές 2009, αντίθετα, είναι ότι ο ρεφορμισμός ούτε θέλει ούτε μπορεί να διεξάγει μια πάλη ενάντια την αντιδραστική Δεξιά και την ακροδεξιά, την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, γιατί στις σημερινές συνθήκες, αυτή δεν είναι πάλη απλώς για δικαιώματα ή για την προάσπιση της αστικής δημοκρατίας αλλά ταξική πάλη για μια επαναστατική διέξοδο από την παγκοσμιοποιημένη ζούγκλα του κεφαλαίου και των Μητροπόλεών του.

Η εκλογική κατάρρευση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δείχνει ότι δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για επιστροφή στο κεϋνσιανό κράτος πρόνοιας ούτε για άλλες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Γι’ αυτό κι όσοι ασαφοποιούν την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ρεφορμισμό και την επανάσταση, εκλογικεύοντας τον δικό τους σκεπτικισμό κι αμφιταλάντευση, σπέρνουν σκεπτικισμό κι αμφιταλάντευση και δεν αποκομίζουν ούτε καν τα εκλογικά οφέλη που περιμένανε. Στις Ευρωεκλογές 2009 και ο ευρωπαϊκός κεντρισμός γνώρισε οδυνηρές διαψεύσεις με απογοητευτικά αποτελέσματα.

Με βασική εξαίρεση της Πορτογαλία και το ρεφορμιστικό Μπλόκο της Αριστεράς, η Ευρωπαϊκή Αντικαπιταλιστική Αριστερά και τα «πλατιά αντικαπιταλιστικά αριστερά σχήματά» της λαχανιάζουν. Η αριστερή σοσιαλδημοκρατική Αριστερά -Die Linke της Γερμανίας πήρε κάτω από τις δημοσκοπικές ενδείξεις ένα 7% και προπαντός στη Γαλλία το πολυδιαφημισμένο NPA -Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα του Μπεζανσενό- έπεσε πολύ κάτω από τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, σε ένα 4,88%, βλέποντας να το προσπερνάει ακόμα και το Μέτωπο της Αριστεράς, η συμμαχία του Γαλλικού ΚΚ με τους αριστερούς σοσιαλδημοκράτες του Μελανσόν κι ένα κομμάτι του ίδιου του ΝΡΑ...

5. Το εγχείρημα να φτιαχτεί και στην Ελλάδα μια «πλατιά αριστερή αντικαπιταλιστική συμμαχία» με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν ευδοκίμησε και πολύ. Οι 22.000 ψήφοι στις Ευρωεκλογές του 2009 είναι λιγότεροι από το άθροισμα των 24.000 ψήφων του ΜΕΡΑ και της Αντικαπιταλιστικής Συμμαχίας του ΣΕΚ στις Ευρωεκλογές του 2004. Όσο κι αν κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία και την τακτική στρατηγική, σίγουρα αυτό το «πρώτο βήμα» δεν είναι και πολύ «ενθαρρυντικό». Διαψεύδει εκείνους που αναμένανε ένα πολυπόθητο εκλογικό άνοιγμα 30.000 ψήφων, πέρα από το άθροισμα των ψήφων του ΜΕΡΑ και του ΕΝΑΝΤΙΑ.

Αναζητώντας μάταια αυτό το εκλογικό άνοιγμα δώσανε ένα καταστροφικό πλήγμα στο ΜΕΡΑ, ενσωματώνοντάς το ουσιαστικά στο ΕΝΑΝΤΙΑ και αφήνοντάς το έρμαιο στα «καπελώματα» του αριστερού σοσιαλδημοκρατικού ΣΕΚ. Κι όλα αυτά, παρά τις προειδοποιήσεις του ΕΕΚ, μόνο και μόνο για ένα «πουκάμισο αδειανό»…

Το ΕΕΚ κατέβηκε ανεξάρτητο, για πρώτη φορά μετά 20 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων συμμετείχε στις εκλογές μαζί με το ΝΑΡ σε μετωπικά σχήματα (Λαϊκή Αντιπολίτευση, Μαχόμενη Αριστερά, ΜΕΡΑ), με ένα επαναστατικό μεταβατικό πρόγραμμα με στρατηγικό στόχο την εργατική εξουσία, την επαναστατική διάλυση της ΕΕ και τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Κατεβήκαμε μόνοι, χωρίς υλικά μέσα και μηχανισμούς, αποκλεισμένοι από τα ΜΜΕ, με «κομμένους» τους διεθνείς συντρόφους μας από τον Άρειο Πάγο, οπλισμένοι μόνο με τον κομμουνιστικό ενθουσιασμό των μελών μας, των υποστηρικτών μας και προπαντός της Οργάνωσης Επαναστατικής Νεολαίας και μιας πολύτιμης μερίδας της γενιάς του Δεκέμβρη. Τους ευχαριστούμε θερμά όλους και όλες: δείξανε κι αποδείξανε πώς παλεύουν οι Τροτσκιστές, οι ασυμβίβαστοι επαναστάτες κομμουνιστές διεθνιστές.

Πήραμε ένα 0,12 %, 6.048 ψήφους, τους μισούς από όσους πήρε όλο το ΜΕΡΑ στις εκλογές του 2007 (11.000) και στις ευρωεκλογές του 2004 (13.000). Δεν κομπάζουμε γι’ αυτό, έστω κι αν ήταν το καλύτερο ποσοστό που πήρανε οι Τροτσκιστές στη Μεταπολίτευση.

Δεν αλλάζουμε τη πορεία που έχουμε χαράξει: Θα διευρύνουμε τους διαύλους που ανοίξαμε στα πιο καταπιεσμένα στρώματα των εργαζομένων και των κατατρεγμένων, στη γενιά του Δεκέμβρη, προπαντός στην ταξική πρωτοπορία του προλεταριάτου για την οργάνωση των πιο καταπιεσμένων και επισφαλών κοινωνικών στρωμάτων της εργατικής τάξης. Για την αναδιάταξη της στρατηγικής των συνδικάτων για να αντιμετωπιστούν οι απολύσεις, οι διαθεσιμότητες, οι χρεοκοπίες. Χρειαζόμαστε ένα επιθετικό πρόγραμμα πάλης και όχι αμυντικές διακηρύξεις και διαρκείς συμβιβασμούς με τους εργατοπατέρες του υποταγμένου συνδικαλισμού. Παλεύουμε για την ταξική ενότητα και το Ενιαίο Μέτωπο των εργατών. Παλεύουμε για να έρθει όλη η εξουσία στα χέρια των εργατών

Η εργατική τάξη χρειάζεται το μοναδικό της όπλο, την οργάνωση και το Πρόγραμμα. Χρειάζεται την ταξική συνδικαλιστική οργάνωση και τα όργανα αυτο-οργάνωσής της, τις Επιτροπές Δράσης, αύριο τα Συμβούλια. Η εργατική τάξη κι η πρωτοπορία της χρειάζονται το δικό τους εργατικό επαναστατικό κόμμα και την επαναστατική Διεθνή.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ!

Το ΠΓ της ΚΕ του ΕΕΚ
9/6/09
eek.gr

Ανακοίνωση του Γραφείου της Π.Ε. του ΝΑΡ για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.

Η κοινωνική διαμαρτυρία και αντίθεση προς την αντεργατική επίθεση, την οποία υλοποίησαν και τα δύο κόμματα του αστικού δικομματισμού τα προηγούμενα χρόνια, η μεγάλη δυσαρέσκεια απέναντι σε βασικούς πυλώνες της κυρίαρχης πολιτικής και οι αγώνες της προηγούμενης περιόδου δεν βρήκαν διέξοδο σε αριστερή κατεύθυνση στις εκλογές της 7ης Ιούνη. Η εκλογική αναμέτρηση πραγματοποιήθηκε, ενώ η καπιταλιστική κρίση έχει ήδη ξεσπάσει και τοποθετεί κρίσιμα διλήμματα προς όλους. Μέσα σε ένα κλίμα φθοράς και απαξίωσης της κυβέρνησης Καραμανλή και ως ένα βαθμό συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά και ενίσχυσης της δυσφορίας και της αντίθεσης για την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παρά τη σαφέστατη καταδίκη της κυβέρνησης της ΝΔ, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν κλονίζει τους συντηρητικούς κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς πολύ περισσότερο που ενισχύεται η ακροδεξιά, όπως συμβαίνει και στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Μεγάλο μέρος της δυσαρέσκειας στράφηκε (και ως ένα βαθμό οδηγήθηκε) προς την πολιτικά ανώδυνη αποχή, τους ενσωματώσιμους οικολόγους και διάφορα σχήματα ευκαιρίας της αστικής πολιτικής (Πανμακεδονικό Μέτωπο, Δράση κλπ).

Η ρεφορμιστική Αριστερά παραμένει στάσιμη εκλογικά και αποδεικνύεται αδύνατη να εκφράσει την κοινωνική διαμαρτυρία. Συνολικά, το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να ανακτήσει τη σταθερότητά του για να βγει το κεφάλαιο από την κρίση σε βάρος των παραγωγών του πλούτου, με τη διαμόρφωση αξιόπιστης κυβερνητικής λύσης, το κλείσιμο των ρωγμών που προκάλεσαν οι αγώνες της διετίας 2006-07, η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη και την ήττα του ρεύματος αριστερής διαφοροποίησης και αναζήτησης. Αν και με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών φάνηκε ότι πραγματοποιεί βήματα στην κατεύθυνση αυτή, οι ρωγμές δεν έχουν κλείσει, η δυσαρέσκεια δεν έχει ενσωματωθεί, βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής, όπου ένα τμήμα της λαϊκής και εργατικής δυναμικής «ψάχνεται» για εναλλακτική διέξοδο.

Ιδιαίτερη ένδειξη αυτού του «μετεωρισμού» αποτελεί η έκρηξη της αποχής, στην οποία κυρίαρχο στοιχείο είναι η «ατομική λύση», το «δεν γίνεται τίποτα», η καθοδηγούμενη τάση παθητικοποίησης και πολιτικής περιθωριοποίησης των μαζών. Ταυτόχρονα, όμως, αν και σε μικρότερο βαθμό, ενυπάρχει και η βαθύτερη δυσαρέσκεια για το πολιτικό σύστημα, η αμφισβήτηση των επιλογών και των δομών της ΕΕ, η αδυναμία των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ να στρατεύσουν και να εμπνεύσουν, η κριτική προς την ρεφορμιστική Αριστερά, αλλά και οι αντιφάσεις –ανεπάρκειες της επαναστατικής Αριστεράς.

Κρίσιμο στοιχείο είναι η αδυναμία του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, στη χώρα μας και στην Ευρώπη, να δώσουν απάντηση στην καπιταλιστική κρίση προς όφελος των εργατικών συμφερόντων, να αποκρούσουν – ανατρέψουν στην πράξη την επίθεση κεφαλαίου – ΕΕ, να ανοίξουν μια προοπτική πέρα από την αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος. Στις νέες συνθήκες αναδεικνύεται με οξύτατο τρόπο η αναγκαιότητα να μην περάσει και να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση. Στο πεδίο αυτό ανοίγει πιο έντονα το ζήτημα «με ποια Αριστερά, με ποιο εργατικό κίνημα» και προβάλουν νέες μεγάλες προκλήσεις για την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά.

Η Ν.Δ. παρουσίασε σημαντική μείωση της επιρροής της, έχασε 950.000 ψήφους από τις ευρωεκλογές και 1.345.000 ψήφους από τις βουλευτικές. Πρόκειται για βαριά αποδοκιμασία της πολιτικής της. Χάνει την πρωτοκαθεδρία στο αστικό πολιτικό σύστημα και για να την ανακτήσει θα επιχειρήσει να προωθήσει με επιθετικό τρόπο (σε συντονισμό με τις κατευθύνσεις της ΕΕ), μια ομοβροντία αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» στην εργασία, τους μισθούς, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, την παιδεία, το περιβάλλον. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι θα προσπαθήσει να υλοποιήσει την ατζέντα του ακροδεξιού ΛΑΟΣ στα θέματα της «ασφάλειας» και της μετανάστευσης. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει μπροστά της μια μαζική μαχητική εργατική αντιπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως νικητής σε ποσοστά, συσπείρωσε τη βάση του λόγω της κυβερνητικής φθοράς της ΝΔ, αλλά μειώθηκε η δύναμη του κατά εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους (πήρε 850.000 λιγότερες ψήφους από τις βουλευτικές). Από τη νέα του θέση «προβάρει το κουστούμι» καλού κυβερνητικού διαχειριστή και θα πιέσει την εκλογική βάση της Αριστεράς. Καμιά αυταπάτη δεν μπορεί να υπάρχει για το ΠΑΣΟΚ και την ουσιαστικά ταυτόσημη με τη ΝΔ πολιτική του. Ως αστικά μεταλλαγμένο κόμμα - αδυνατεί να εφαρμόσει άλλη πολιτική και να συνδεθεί με ριζοσπαστικές διεργασίες στη νεολαία και τους εργαζόμενους. Η αναξιοπιστία του συνδέεται με τη γενικότερη κρίση της αστικής πλέον σοσιαλδημοκρατίας, όπως καταγράφεται και στην Ευρώπη. Υπάρχει δυνατότητα, κάτω από την πίεση και της κρίσης, τμήματα λαϊκών, εργατικών και νεολαιίστικων μαζών να συνεισφέρουν τόσο στο κίνημα όσο και σε μια ευρύτερη αριστερή - ανατρεπτική δυναμική, στο βαθμό που απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και τα ιδεολογήματά του.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η άνοδος του ΛΑΟΣ και των φασιστικών τάσεων. Η εξέλιξη αυτή στηρίχτηκε, σε ψήφους κατά κύριο λόγο από εργατικές-λαϊκές περιοχές και αντιπροσωπεύει μια ευρύτερη και βαθύτερη επίδραση των εθνικιστικών, ρατσιστικών, ξενοφοβικών, ακροδεξιών αντιλήψεων, που διαχέονται και στους άλλους αστικούς πολιτικούς σχηματισμούς. Το φαινόμενο αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί και ο ΛΑΟΣ, ως ακροδεξιό στήριγμα του αστικού συνασπισμού, πρέπει να αντιμετωπιστεί πολιτικά και ιδεολογικά μέσα στη νεολαία και τους εργαζόμενους. Υπογραμμίζεται η ανάγκη για προώθηση της ενότητας της εργατικής τάξης, ντόπιας και ξένης, παλιότερης και νεότερης, διαφορετικών εργασιακών σχέσεων για να σπάσει η επίθεση, να μην περάσει η αντιμεταναστευτική υστερία και η γραμμή του εμφυλίου μέσα στην τάξη.

Η πτώση του ΚΚΕ κατά 1%, σε σχέση με τις ευρωεκλογές, και η απώλεια 150 χιλιάδων ψηφοφόρων, η υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ κάτω και από το ποσοστό των εθνικών εκλογών και η απώλεια δεκάδων χιλιάδων ψήφων, φανερώνει την αδυναμία της ρεφορμιστικής Αριστεράς να εκφράσει μαζικά την καταδίκη της πολιτικής ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως μια ψήφο ουσιαστικής αντιπολίτευσης και Αριστεράς. Η δυνατότητα, μετασχηματισμού της τάσης διαμαρτυρίας σε ανατρεπτική - αντικαπιταλιστική δυναμική υπονομεύεται από τη στρατηγική ανεπάρκεια των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, την αδυναμία, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, να συμβάλλουν σε μια αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, τον άγονο ενδοαριστερό εμφύλιο αντί για την αναγκαία κοινή δράση για την απόκρουση της επίθεσης, τον ρηχό «αντιδικομματισμό» και κοινοβουλευτισμό της εκλογικής - πολιτικής τους παρέμβασης. Η υπέρβαση της σημερινής καθηλωτικής κατάστασης στην Αριστερά δεν μπορεί να έρθει μέσα από την ενίσχυση κάποιου από τους δύο πόλους της, ούτε από τη δορυφοροποίηση γύρω της.

Σήμερα το επιτακτικά ζητούμενο είναι μια στρατηγική απάντηση στον καπιταλισμό και την κρίση του, με ένα κοινωνικό -πολιτικό ρεύμα εργατικής αντιπολίτευσης και ανατροπής της επίθεσης, και μια άλλη μετωπική αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά.

Σε αυτή την κατεύθυνση συνέβαλε και συμβάλλει το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (22.000 ψήφοι, 0,43%) αποτυπώνει ένα πρώτο σταθερό, μικρό αλλά ενθαρρυντικό βήμα για τη συνέχεια και την αναβάθμιση του νέου εγχειρήματος, εκφράζει τη θετική ανταπόκριση και την αποφασιστικότητα ενός δυναμικού να προχωρήσει στην κατεύθυνση της μετωπικής συγκρότησης που αποκτά πλέον προβάδισμα στο «χώρο», βρίσκεται όμως αρκετά κάτω από τις αυξημένες απαιτήσεις για την οικοδόμηση ενός πόλου- μετώπου της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Δεν εκφράζει όλο τον πλούτο της συμβολής των δυνάμεων αυτών στις πολιτικές και κινηματικές μάχες του προηγούμενου διαστήματος. Αποτυπώνει τις αντιφάσεις και ανεπάρκειες του εγχειρήματος και όλων των συνιστωσών του στην πολιτική κατεύθυνση και την ανάπτυξη μαζικών και σταθερών πολιτικών δεσμών με τους εργαζόμενους και τους νέους και ιδιαίτερα εκείνων που τείνουν να αποστοιχηθούν από την ρεφορμιστική Αριστερά. Στην προώθηση, επίσης, της γραμμής της μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης και της άλλης Αριστεράς, της επανεξόρμησης των σύγχρονων απελευθερωτικών ιδεών και της κομουνιστικής επαναθεμελίωσης.

Μέσα από την πολιτική και δημοκρατική συγκρότηση όλου αυτού του δυναμικού (από τα «κάτω» μέχρι τα «πάνω») στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη λογική του πόλου, την σταθερή παρέμβαση για την ανάπτυξη κοινωνικού- πολιτικού κινήματος ανατροπής και το άνοιγμα του διαλόγου, της αναζήτησης και της κοινής δράσης για τα μεγάλα προβλήματα των εργαζομένων και τα αναπάντητα ερωτήματα της Αριστεράς για τη νέα κομμουνιστική προοπτική, θα επιδρά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τόσο στο ευρύτερο ρεύμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας όσο και στο αριστερό δυναμικό που προβληματίζεται για το ποια Αριστερά έχουμε ανάγκη στην εποχή μας.

Αρνητικό ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα έπαιξε η διαφοροποίηση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων από το ενωτικό κεκτημένο. Παρόλα αυτά η ψήφος και στα άλλα ψηφοδέλτια της «εκτός των τειχών» Αριστεράς καταγράφει –με αντιφατικό τρόπο- ένα δυναμικό που αναζητά μια άλλη Αριστερά, σε επαναστατική και κομμουνιστική κατεύθυνση. Το ΝΑΡ καλεί όλες τις δυνάμεις και τους αγωνιστές να συμβάλλουν στο μετωπικό εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για βήματα στην κατεύθυνση του πόλου της επαναστατικής Αριστεράς.
Σήμερα είναι ανάγκη όλο το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς να συζητήσει, μέσα από συνελεύσεις, για την πολιτική κατάσταση, να πάρει αποφάσεις για την ανάπτυξη της πάλης και την ποιοτική αναβάθμιση του εγχειρήματος, απευθυνόμενο θαρρετά σε αγωνιστές και δυνάμεις από όλη την Αριστερά και το κίνημα.

Στην εκλογική μάχη έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους οι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΝΑΡ και της νΚΑ. Η μάχη αυτή αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη για όλους μας.
Αντιμετωπίζουμε, το εκλογικό αποτέλεσμα με κριτικό και αυτοκριτικό πνεύμα και κυρίως με συνείδηση των αυξημένων απαιτήσεων και ευθυνών που δημιουργεί η επόμενη μέρα. Στη βάση αυτή θα προχωρήσουμε σε μια συλλογική, συντροφική, δημοκρατική συζήτηση για την πιο βαθιά μελέτη των αποτελεσμάτων και τη διαμόρφωση συμπερασμάτων που θα συμβάλλουν στην προώθηση της προγραμματικής – πολιτικής και οργανωτικής αναβάθμισης του ΝΑΡ και του ρεύματος της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Θα συμβάλουμε δημιουργικά ώστε να ανοίξει ο διάλογος στον ευρύτερο κόσμο του κινήματος και της αναζήτησης μιας άλλης Αριστεράς και ενός νέου εργατικού κινήματος.

Αθήνα, 9 Ιούνη 2009
Το Γραφείο της Πολιτικής Επιτροπής του Νέου Αριστερού Ρεύματος- ΝΑΡ
www.narnet.gr

Απόφαση της Π.Ε. της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ για τις ευρωεκλογές.

Οι εκλογές της 7ης Ιουνίου για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, διεξάγονται σε περίοδο κρίσης, σε περίοδο που τα προβλήματα της εργατικής τάξης οξύνονται.

Η εργατική τάξη γνωρίζει από την πείρα της ότι ο ρόλος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου στην Ε.Ε. είναι περιορισμένος και δεν ασκεί νομοθετική εξουσία όπως το κοινοβούλιο στα εθνικά κράτη. Το ευρωκοινοβούλιο έχει δικαίωμα έκφρασης γνώμης σε προτάσεις νόμου, χωρίς να δεσμεύει το συμβούλιο των κρατών – μελών, καθώς και δικαίωμα συμπλήρωσης νομοθετημάτων για την οικονομική – νομισματική ενοποίηση σε συμφωνία με το συμβούλιο των κρατών – μελών. Επίσης έχει δικαίωμα αρνησικυρίας σε κάποια θέματα (π.χ. διεύρυνση) και δυνατότητα συναπόφασης με το συμβούλιο των κρατών – μελών κάποια πεδία της πολιτικής όπως ο προϋπολογισμός της Ε.Ε. Στην ουσία, οι σημαντικές αποφάσεις έχουν πάντα τη σφραγίδα της κομισιόν ή του συμβουλίου των υπουργών. Αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για την απαξίωση των ευρωεκλογών σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και για την αναμενόμενη θεαματική αύξηση της αποχής και στην Ελλάδα στις επερχόμενες εκλογές (όπου παίζει ρόλο και η γενικότερη φθορά του πολιτικού συστήματος).

Στην Ελλάδα, σχεδόν πάντα οι ευρωεκλογές αντιμετωπίζονταν σαν μια μάχη καταγραφής των εκλογικών συσχετισμών με αξία χρήσης στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση. Τα ζητήματα της Ε.Ε., ο ρόλος της και οι συνέπειες από την πολιτική της ήταν πάντα υποβαθμισμένα και αναδεικνύονταν κυρίως από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Ειδικά μάλιστα, όταν οι εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο αναμενόταν να τις ακολουθήσουν εθνικές εκλογές σε σύντομο διάστημα (όπως συμβαίνει και σήμερα), αυτά τα θέματα σχεδόν εξαφανίζονται από την ατζέντα της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Έτσι και σε αυτές τις εκλογές, το αποτέλεσμα θα παράγει ένα πολιτικό μήνυμα που θα επιχειρηθεί να αξιοποιηθεί από τις αστικές πολιτικές δυνάμεις:

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιδιώκει ένα αποτέλεσμα που να μπορέσει να το παρουσιάσει σαν συναίνεση στην πολιτική της, εξαπολύοντας νέο κύμα φόρων και αντεργατικών μεταρρυθμίσεων την επαύριο των εκλογών, ενώ το ΠΑΣΟΚ αναζητά το προβάδισμα για να πείσει την αστική τάξη ότι διατηρεί την ικανότητα να εγκλωβίζει τη λαϊκή διαμαρτυρία και να προβάλλει σαν η επόμενη κυβέρνηση. Το ΛΑΟΣ προσπαθεί να κερδίσει την ψήφο διαμαρτυρίας χαϊδεύοντας ξενοφοβικές φωνές και ρατσιστικές αντιλήψεις. Οι Οικολόγοι – Πράσινοι - η πιο δεξιά εκδοχή της οικολογίας με ακραίες φιλοκαπιταλιστικές και φιλόΕ.Ε. θέσεις – στοχεύουν στην εδραίωσή τους στο πολιτικό σκηνικό σαν ένα καθαρόαιμο αστικό κόμμα διαμαρτυρίας.

Στη μάχη αυτή οι κομμουνιστές πρέπει να αξιοποιήσουν τη συζήτηση που ανοίγεται στους εργαζόμενους, εξηγώντας το ρόλο της Ε.Ε., παλεύοντας για τη φθορά της αστικής αντίληψης και των δυνάμεων που την εκπροσωπούν. Πρέπει να εκπροσωπήσουν τα εργατικά συμφέροντα, προπαγανδίζοντας την επαναστατική κατεύθυνση που συμπυκνώνεται στα συνθήματα:

-Διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

-Έξοδος της Ελλάδας από την Ε.Ε.

-Σοσιαλιστική προλεταριακή επανάσταση για την ανατροπή του καπιταλισμού, για τη δικτατορία του προλεταριάτου στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο ολόκληρο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια ένωση των ιμπεριαλιστών, ένωση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και των αστικών τάξεων των χωρών της Ευρώπης, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους έναντι των άλλων ιμπεριαλιστικών ενώσεων ανταγωνιστών τους και για τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των λαών της ηπείρου.

Η Ε.Ε. είναι ένας συνασπισμός καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης που εκφράζει και υλοποιεί υπό την ηγεμονία του χρηματιστικού μονοπωλιακού κεφαλαίου και μέσα από τις διαδικασίες οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης, τη στρατηγική για την ενδυνάμωσή του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, στις σύγχρονες συνθήκες διεθνοποίησης της παραγωγής και όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση αποτελεί μία εκδήλωση της σύγχρονης βαθμίδας διεθνοποίησης του κεφαλαίου, κατά την οποία γίνεται ζωτική ανάγκη του καπιταλισμού η συνεχής διεύρυνση των ελεγχόμενων αγορών και η περιφρούρησή τους από ανταγωνιστές, μέσα σε έναν οξυμένο ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών κέντρων για τον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς.

Οι καπιταλιστές μέσα από τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης επιδιώκουν:

1.Να διαμορφώσουν, να διευρύνουν και να περιφρουρήσουν από τα ανταγωνιστικά προϊόντα και κεφάλαια μια ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, ως βάση για παραπέρα συγκέντρωση και συγκεντροποίηση και να ενισχύσουν έτσι τη θέση τους στην παγκόσμια οικονομία.

2.Να βαθύνει η καπιταλιστική εκμετάλλευση άμεσα με αναδιαρθρώσεις της παραγωγής, των εργασιακών σχέσεων, της οικονομικής δομής και του κράτους, στοχεύοντας στην αύξηση της σχετικής και της απόλυτης υπεραξίας και έμμεσα εντείνοντας την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία τους πάνω στις εργαζόμενες μάζες.

3.Να ενισχύσουν τη δύναμή τους σε σφαίρες επιρροής και να αυξήσουν τα κέρδη τους.

4.Επιπλέον, οι ισχυρές χώρες, όπως η Γαλλία και η – ηττημένη του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου – Γερμανία, επιδιώκουν την αναβάθμισή τους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα με το προχώρημα της ενοποίησης, ενώ οι πιο αδύναμες ή νεοδημιουργηθείσες αστικές τάξεις προσβλέπουν στην στερέωση της ταξικής τους κυριαρχίας, μέσω της συμμετοχής τους στις διαδικασίες της Ε.Ε.

Αυτό που ενώνει τους καπιταλιστές στην Ε.Ε. είναι το κοινό ταξικό τους συμφέρον, η κοινή στρατηγική του ευρωπαϊκού κεφαλαίου για την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης και τη διασφάλιση της κυριαρχίας τους απέναντι στην εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα.

Απέναντι σε αυτήν την ένωση των καπιταλιστών, η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι της Ευρώπης πρέπει να συνειδητοποιήσουν το δικό τους ταξικό συμφέρον που τους ενώνει και επιβάλει την οργάνωση του αγώνα για την απόκρουση και την κατάργηση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Η Ε.Ε, δεν μπορεί να αλλάξει από τα μέσα, δεν μπορεί με τη συσσώρευση μεταρρυθμίσεων να μετατραπεί σε οργανισμό φιλικό για τα εργατικά συμφέροντα όπως προπαγανδίζουν οι ρεφορμιστές που μιλάνε για «Ευρώπη των εργαζομένων». Η Ε.Ε. πρέπει να διαλυθεί. Η διάλυσή της θα επιτευχθεί με τη θέληση και την πάλη των λαών και ο πιο πρόσφορος τρόπος είναι κατ’ αρχήν η πάλη για την έξοδο κάθε χώρας μέλους της. Δίπλα στο σύνθημα «ΔΙΑΛΥΣΗ της Ε.Ε.» πρέπει να μπαίνει το σύνθημα «Έξω η Ελλάδα από την Ε.Ε.». Κι αυτό γιατί, λόγω της ανισόμετρης ανάπτυξης των εθνικών συνιστωσών της Ε.Ε., καθίσταται αδύνατη η γενική ταύτιση των συμφερόντων όλων των τμημάτων της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, η χρονική σύμπτωση κρίσεων και επαναστατικών καταστάσεων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε.

Γνωρίζουμε ωστόσο, ότι από τη σκοπιά των πραγματικών συμφερόντων της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων, μια έξοδος από την Ε.Ε., αν δε θιχτούν τα οικονομικοκοινωνικά θεμέλια του καθεστώτος, αν ο ελληνικός καπιταλισμός παραμείνει άθικτος, δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση την εθνική ανεξαρτησία και τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων, όπως φαίνεται να πιστεύουν πολλοί στην ελληνική Αριστερά.

Η ανεργία, η φτώχεια, η κοινωνική ανισότητα δεν είναι αποτέλεσμα μοναδικά της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ, τη μετέπειτα Ε.Ε. Είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού, παρ’ όλο που η συμμετοχή στην Ε.Ε. μπορεί να επιδεινώνει αυτές τις εκδηλώσεις.

Η χειροτέρευση των εργασιακών σχέσεων, η ελαχιστοποίηση της κοινωνικής πολιτικής του αστικού κράτους, η αποδόμηση της ασφάλισης με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και τη μείωση των συντάξεων, η γενίκευση της μερικής και προσωρινής απασχόλησης, η ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας και των εργασιακών σχέσεων κ.α. δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της ένταξης, αλλά προϊόν του ίδιου του καπιταλισμού. Το ίδιο ισχύει και για τη συρρίκνωση της δημοκρατίας, για την επιδρομή ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα, την επέλαση των τρομονόμων κλπ.

Για το ότι τα μικρομάγαζα κλείνουν και τα μικρομεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού καταστρέφονται μαζικά και προλεταριοποιούνται, είναι υπεύθυνος ο καπιταλισμός, οι αντικειμενικές τάσεις ανάπτυξής του και ο ελληνικός καπιταλισμός δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση, είτε βρίσκεται εντός είτε εκτός Ε.Ε.

Η αστική τάξη της χώρας μας γνωρίζει πολύ καλά τα συμφέροντά της, γι’ αυτό εξάλλου επιδίωξε και πέτυχε την ένταξη της στην ΕΟΚ – σημερινή Ε.Ε. Δεν ήταν μια πράξη υποταγής όπως θεώρησαν διάφοροι και θεωρούν ακόμη στην ελληνική Αριστερά. Ήταν μια συνειδητή πράξη εκπροσώπησης των ταξικών της συμφερόντων. Και βέβαια όταν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κεφαλαίου συμφωνούν με τούτες ή εκείνες τις αποφάσεις των οργάνων της Ε.Ε. και πάλι δεν υποτάσσονται με την τρέχουσα χυδαία αντίληψη της υποταγής, έχουν επίγνωση των συσχετισμών με τους οποίους προσπαθούν να παίξουν κάθε φορά για να επιβάλουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Διότι η Ε.Ε. δεν είναι ένας σύλλογος ισότιμων φίλων. Είναι ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός και στον ιμπεριαλισμό η συμφωνία και η μοιρασιά γίνεται με βάση τη δύναμη. Οι μηχανισμοί, οι θεσμοί και οι αποφάσεις των οργάνων της Ε.Ε. δεν διαμορφώνονται με ισοτιμία ανάμεσα στις χώρες – μέλη, αλλά ανάλογα με το συσχετισμό δύναμης.

Στο εσωτερικό της Ε.Ε. υπάρχουν και εκδηλώνονται πολλών ειδών αντιθέσεις: Αντιθέσεις μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών για την ηγεμονία, αντιθέσεις μεταξύ των χωρών – μελών λόγω ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, αντιθέσεις ανάμεσα σε χώρες με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης για το κόστος και το όφελος που προκύπτει γι’ αυτές από τις διαδικασίες της ενοποίησης.

Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, οι αντιθέσεις αυτές οξύνονται και εντείνονται οι προσπάθειες για μετακύλιση των συνεπειών της κρίσης στους ανταγωνιστές και εκτός, αλλά και εντός της Ε.Ε.

Μέσα από αυτές τις αντιθέσεις και συγκρούσεις οι επιμέρους αστικές τάξεις προωθούν και τα ξεχωριστά τους συμφέροντα. Το ίδιο κάνει και η ελληνική άρχουσα τάξη, η οποία πιστεύει ότι τα συμφέροντά της εξυπηρετούνται καλύτερα μέσα από τη συμμετοχή στην Ε.Ε.

Αντίθετα το συμφέρον της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζομένων, ταυτίζεται με τη διάλυση του ιμπεριαλιστικού αυτού οργανισμού, την έξοδο της Ελλάδας από την Ε.Ε. και την ανατροπή του ελληνικού καπιταλισμού.

Λύσεις υπέρ των εργατικών συμφερόντων σε μια Ελλάδα εκτός Ε.Ε. και εντός καπιταλισμού δεν υπάρχουν. Η πάλη ενάντια στις επιπτώσεις από την ένταξη πρέπει να συνδεθεί με την πάλη για διάλυση της Ε.Ε., για την έξοδο από αυτή και μέσα στην πρακτική πάλη για τα άμεσα καθημερινά ζητήματα για κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες να συνδεθεί με την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού στην Ελλάδα, για την κατάκτηση της δικτατορίας του προλεταριάτου, ως αναγκαίας μορφής κοινωνικής οργάνωσης για το πέρασμα στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Με την έξοδο από την Ε.Ε. και την ανατροπή του ελληνικού καπιταλισμού, η εργατική τάξη της Ελλάδας εκπληρώνει το διεθνιστικό της χρέος και συμβάλλει στην εκπλήρωση των προϋποθέσεων για μια άλλη ένωση των λαών σε πραγματικά διεθνιστική βάση, για μια Ένωση των Εργατικών Δημοκρατιών, που θα ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, για την πραγματική συναδέλφωση των λαών.

Με αυτές τις θέσεις απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους, με στόχο την ανάδειξη της αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής επανάστασης, τη συγκέντρωση δυνάμεων με την επαναστατική πάλη. Αναδεικνύουμε την αναγκαιότητα οικοδόμησης επαναστατικού κόμματος που είναι ο μοναδικός φορέας που μπορεί να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης μέχρι το τέλος.

Επίσης, θεωρούμε ότι η συνεπής επαναστατική πάλη ενάντια στην Ε.Ε. απαιτεί όχι μόνο τη διακήρυξη της αποδέσμευσης ως πολιτικού στόχου ούτε μόνο τη ζύμωση αυτού του στόχου μέσα στις μάζες ενόψει των ευρωεκλογών. Απαιτεί επιπλέον να γίνει ο στόχος για αποδέσμευση από την Ε.Ε. αίτημα πάλης του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος της εργατικής τάξης και άλλων εργαζομένων και να συνδεθεί αυτό το αίτημα με ένα πλαίσιο αιτημάτων που θα προστατεύουν τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των εργαζομένων από τις ληστρικές επιπτώσεις που έχει γι’ αυτούς η πολιτική της Ε.Ε. Στη σημερινή συγκυρία της οικονομικής κρίσης τα αιτήματα της άμεσης εξόδου από την ευρωζώνη, της απαλλαγής από τις δεσμεύσεις για το δημόσιο χρέος και τις δημόσιες δαπάνες, εκφράζουν επείγουσες και ζωτικές ανάγκες για τα εργατικά εισοδήματα και το επίπεδο διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων της χώρας. Μόνο διατυπώνοντας και προπαγανδίζοντας μία πολιτική πρόταση σε αυτήν την κατεύθυνση είναι δυνατό οι αριστερές δυνάμεις να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος μέσα από τη μάχη των ευρωεκλογών αλλά – το κυριότερο – και μετά από αυτή.

Μια τέτοια πρόταση που να συνδέει την πάλη για αποδέσμευση της χώρας από την Ε.Ε., την πάλη για επανάσταση και εργατική εξουσία με ένα πλαίσιο τέτοιων αιτημάτων και με μια αντίστοιχη προσπάθεια απεύθυνσης στην εργατική τάξη στην βάση της τακτικής του ενιαίου μετώπου, δεν διατυπώνεται από καμία από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και διεκδικούν την λαϊκή ψήφο στις εκλογές. Η διατύπωση μιας τέτοιας πρότασης και μια τέτοια συμφωνία δυνάμεων που θα εκφραζόταν και με τη συντεταγμένη ενιαιομετωπική δράση μέσα στους εργατικούς χώρους, ήταν αναγκαία προϋπόθεση για τη συμμετοχή μας σαν κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ σε κάποιο εκλογικό σχήμα. Η μη συμμετοχή μας στις εκλογές επομένως, δεν αποτελεί θέση αρχής, αλλά οφείλεται στους παραπάνω λόγους.

Θεωρούμε ωστόσο, ότι πρέπει να εκφραστεί και στις ευρωεκλογές με όσο το δυνατόν πιο έντονο τρόπο, έστω και μόνο με την ψήφο, τουλάχιστον η αντίδραση στην Ε.Ε, και η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας διάλυσης της. Από αυτήν τη σκοπιά, κρίνουμε τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά.

Θεωρούμε επιζήμιες για το κίνημα τις απόψεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που – προσπαθώντας να συμβιβάσει και τις εσωτερικές του διαφορές – θέτει σαν στόχο μια «Ευρώπη των εργαζομένων», χωρίς καμία αναφορά στην επαναστατική πάλη, στην ανάγκη αποδέσμευσης της χώρας και διάλυσης της Ε.Ε. Οι αυταπάτες για μια φιλεργατική Ε.Ε. που διαδίδει ο ΣΥΝ και οι οργανώσεις που σέρνονται πίσω του, λειτουργούν μόνο σαν αριστερό άλλοθι του καπιταλιστικού συστήματος.

Κρίνουμε επίσης, ότι κινούνται σε λάθος κατεύθυνση οι απόψεις του ΚΚΕ που αποσυνδέουν την έξοδο από την Ε.Ε. από την επαναστατική διαδικασία, οδηγώντας τελικά το εργατικό κίνημα στην αγκαλιά της εθνικής αστικής τάξης. Η προεκλογική εμφάνιση του ΚΚΕ στοχεύει κυρίως στην ψήφο διαμαρτυρίας και μικρή σχέση έχει με τις γενικές του διακηρύξεις για την Ε.Ε., τις οποίες δεν θέτει στην κρίση της εργατικής τάξης. Η προπαγάνδα του επικεντρώνεται στη – σωστή - κριτική προς τις πολιτικές δυνάμεις που επικύρωσαν τη συμφωνία του Μάαστριχτ, όμως υποκριτικά αποσιωπά το ότι Μάαστριχτ και ΟΝΕ θεμελιώθηκαν στη σύνοδο της Μαδρίτης (Ιούνιος 1989), που τη συνυπέγραψε εκ μέρους της Ελλάδας ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, υλοποιώντας σχετική απόφαση του συμβουλίου των αρχηγών, στο οποίο συμμετείχε και ο τότε γραμματέας του ΚΚΕ.

Πιστεύουμε τέλος, ότι έχει αξία να ενισχυθούν τα ψηφοδέλτια που προβάλουν την αποδέσμευση της χώρας από την Ε.Ε. συνδέοντας την με την επανάσταση και την εργατική εξουσία, θέση που θεωρούμε σαν τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή για την εκλογική στήριξη κάποιου ψηφοδελτίου. Τέτοιο κρίνουμε ότι είναι το ψηφοδέλτιο του ΕΕΚ, όπως και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχοντας επίγνωση των αδυναμιών και των αντιφάσεων αυτών των δυνάμεων.

Σε κάθε περίπτωση, ούτε ο στόχος της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της οικοδόμησης επαναστατικού κόμματος και της εμφάνισης μιας μαζικής επαναστατικής Αριστεράς στην Ελλάδα πρόκειται να εκπληρωθεί ή να κριθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά ούτε και η πάλη για την επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου, πρόκειται να σταματήσει μετά τις 7 Ιούνη. Σε αυτόν τον αγώνα πιστεύουμε ότι θα συναντηθούμε με συντρόφους ή με δυνάμεις με τις οποίες δεν συμπορευτήκαμε σε αυτήν την εκλογική μάχη.

Η Π.Ε. της κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
31/5/2009

Να τσακίσουμε τις παρακρατικές συμμορίες!

Πρώτα ήρθαν για τους Εβραίους
και δεν μίλησα
γιατί δεν ήμουν Εβραίος
Έπειτα ήρθαν για τους κομμουνιστές
και δεν μίλησα
γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής
Έπειτα ήρθαν για τους συνδικαλιστές
και δεν μίλησα
γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής
Έπειτα ήρθαν για εμένα
και δεν υπήρχε κανένας
να μιλήσει για εμένα.

Pastor Niemoller

Τρεις νέες τραμπούκικες επιθέσεις μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες ήρθαν να προστεθούν στον μακρύ κατάλογο της εγχωρίου φασιστικής/ παρακρατικής τρομοκρατίας: Η βεβήλωση έξι μνημάτων στο Εβραϊκό Νεκροταφείο των Ιωαννίνων , η εισβολή των "πρωτοπαλίκαρων" της παρακρατικής – νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής σε εκδήλωση του μειονοτικού κόμματος Ουράνιο Τόξο στην Αίθουσα Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στην Ακαδημίας, όπου παρουσιαζόταν η νέα έκδοση του αλφαβητάριου της μακεδονικής γλώσσας με την παρουσία εκπροσώπων της ΕΣΗΕΑ και πανεπιστημιακών καθηγητών και ,τέλος, ο εμπρησμός και η ολοσχερής καταστροφή του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στα Προπύλαια.

Είχαν προηγηθεί η συντονισμένη επίθεση ΧΑ – ΕΛΑΣ στο κατηλλειμένο από μετανάστες κτίριο του παλιού Εφετείου στην Σωκράτους, οι επιθέσεις εναντίον μεταναστών στο Άγιο Παντελεήμονα, η δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών και δεκάδες ακόμα επιθέσεις φασιστοειδών σε στέκια, γραφεία και καταλήψεις αριστερών και αντιεξουσιαστικών / αναρχικών συλλογικοτήτων, ενάντια σε αριστερούς, αναρχικούς και αντιφασίστες αγωνιστές, μετανάστες αλλά και σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που αποκαλύπτουν με τα ρεπορτάζ τους την εγκληματική δράση των φασιστικών συμμοριών.

Με αφορμή τις αλλεπάλληλες προκλήσεις των φασιστοειδών και το διαρκώς διογκούμενο κύμα ξενοφοβίας και ρατσισμού , φαινόμενα άρρηκτα συνδεδεμένα με την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης και τη συνακόλουθη επιχείρηση κράτους και κεφαλαίου αφ’ ενός να χτυπήσουν μέσω των χρυσών τους εφεδρειών - φασιστικών συμμοριών το εργατικό και λαϊκό κίνημα και αφ’ ετέρου να στρέψουν τα βαριά πληττόμενα από την κρίση εργατικά στρώματα ενάντια στα ταξικά τους αδέρφια, τους μετανάστες εργαζομένους που ζουν στην χώρα μας , αναδημοσιεύεται παρακάτω ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και άκρως διαφωτιστικό άρθρο για την αντιφασιστική πάλη από την εφημερίδα "Εργατική Εξουσία":

Απαντήσεις του Τρότσκι για την αντιφασιστική πάλη

"Υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται ότι η εργατική τάξη πρέπει να πολεμήσει με ιδεολογικά μέσα και όχι με τη φυσική βία το φασισμό. Έτσι αντιτάσσονται στη δημιουργία εργατικών πολιτοφυλακών άμυνας ενάντια στις φασιστικές επιθέσεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σφάλμα απ’ αυτό. Απέναντι στις επιθέσεις των φασιστών, η εργατική τάξη δεν μπορεί να απαντά με έναν πόλεμο ιδεών, θέσεων και επιχειρημάτων. Άλλωστε επιχειρήματα έχουν και οι φασίστες και μάλιστα ικανά να ξεσηκώσουν στο πλευρό τους τις ξεπεσμένες μικροαστικές μάζες. Η φυσική πάλη της εργατικής τάξης στο σύνολό της ενάντια στις φασιστικές συμμορίες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναστατική αποκρυστάλλωση των εργατών. Με τη σειρά της, η χάραξη επαναστατικής προοπτικής από το προλεταριάτο είναι, όπως είδαμε, προϋπόθεση για να μπει φραγμός στο πέρασμα των μικροαστικών στρωμάτων με τη μεριά του φασισμού. Όσοι υπερασπίζουν την “ιδεολογική άμυνα” απέναντι στο φασισμό προετοιμάζουν μόνο την πλήρη καταστροφή του εργατικού κινήματος από τους φασίστες. Πίσω στα 1934, στη Γαλλία οι σταλινικοί και σοσιαλδημοκράτες προπαγάνδιζαν την άμυνα απέναντι στους φασίστες με τη χρησιμοποίηση μόνο ιδεολογικών όπλων. Υποστήριζαν ότι οι εργατικές “ομάδες αυτοάμυνας” έπρεπε να παραιτηθούν από τη χρησιμοποίηση των όπλων. Ο Τρότσκι απαντούσε σκωπτικά στους φωστήρες αυτούς υποστηρίζοντας ότι σε μια τέτοια προοπτική “το μόνο που τους μένει είναι να πάνε να κρυφτούν. Μην έχοντας στα χέρια τους εκείνο που χρειάζεται, θα ζητήσουν την αυτοάμυνα στα πόδια τους. Και οι φασίστες σ’ αυτό το διάστημα θα είναι ελεύθεροι να λεηλατήσουν τις εργατικές οργανώσεις”. (Λ.Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία)

Πιο εκλεπτυσμένα, κάποιοι αντιτάσσουν (διεκδικώντας προφανώς δάφνες ορθοδοξίας) ότι εφόσον οι φασίστες είναι γέννημα του καπιταλιστικού συστήματος, η εργατική τάξη πρέπει να επιδιώκει να χτυπήσει ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα. Θαυμάσιος συλλογισμός! Είναι σαν να σε σημαδεύσει κάποιος με το όπλο του και εσύ να καταγγέλλεις τις βιομηχανίες όπλων που το παράγουν και που χωρίς αυτές δεν θα σε σημάδευε ο υποψήφιος δολοφόνος. Επιπλέον θα μπορούσες να σκεφτείς ότι οι βιομηχανίες όπλων είναι σύμφυτες με το καπιταλιστικό σύστημα, και επομένως για να αμυνθείς από το δολοφόνο που σε σημαδεύει με το πιστόλι του θα πρέπει πρώτα να ανατρέψεις τον καπιταλισμό.

Με βάση αυτή τη λογική της μοιρολατρικής παράλυσης η εργατική τάξη θα πρέπει να απαιτηθεί από την πάλη ενάντια στην ανεργία, τις απολύσεις , τη διάλυση του ασφαλιστικού μέχρι να ανατρέψει πρώτα τον καπιταλισμό, εφόσον όλα αυτά τα κοινωνικά κακά είναι γέννημα του καπιταλιστικού συστήματος. Όμως και αυτές οι απόψεις δεν είναι καινούργιες. Τις πρωτοδιατύπωσε η Ουμανιτέ εφημερίδα του Κ.Κ.Γαλλίας, το 1934 προσπαθώντας να αντιταχθεί στη δημιουργία εργατικής πολιτοφυλακής. Ο Τρότσκι απαντούσε: “Όταν οι φασίστες σκοτώνουν έναν επαναστάτη ή βάζουν φωτιά στα γραφεία μιας προλεταριακής εφημερίδας, οι εργάτες οφείλουν να διαπιστώσουν φιλοσοφικά: “Α! Οι δολοφονίες και οι εμπρησμοί είναι γέννημα του καπιταλιστικού συστήματος” και να πάνε στα σπίτια τους με ήσυχη τη συνείδησή τους… Η καταστροφή των μικροαστών είναι, φυσικά, γέννημα του καπιταλισμού. Η ανάπτυξη των φασιστικών συμμοριών είναι κι αυτή με τη σειρά της γέννημα της καταστροφής των μικροαστών. Μα από την άλλη μεριά το μεγάλωμα της δυστυχίας και εξέγερσης του προλεταριάτου είναι κι αυτό γέννημα του καπιταλισμού, κι η πολιτοφυλακή, πάλι κι αυτή με τη σειρά της γέννημα της όξυνσης των μαζικών αγώνων. Πως λοιπόν για τους “μαρξιστές” της Ουμανιτέ οι φασιστικές συμμορίες είναι νόμιμο τέκνο του καπιταλισμού, ενώ η εργατική πολιτοφυλακή είναι το παράνομο τέκνο των… τροτσκιστών; ((Λ.Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία)

Το χτύπημα του καπιταλιστικού συστήματος δεν πρέπει να το αντιμετωπίζει κανείς με έναν αφηρημένο τρόπο. Ούτε είναι δυνατόν να χτυπήσουμε το σύστημα πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπινων όντων. Οι φασίστες αποτελώντας τη βίαιη πρωτοπορία της αστικής αντεπανάστασης, επιδιώκουν το τσάκισμα του προλεταριάτου και των οργανώσεών του. Ποια ανατροπή και ποιο χτύπημα του καπιταλιστικού συστήματος μπορεί να πετύχει μια εργατική τάξη τσακισμένη από τους φασίστες; Ή όπως το διατύπωνε ο Τρότσκι: “Πως λοιπόν να σταματήσουμε αλλιώς την ένοπλη επίθεση του εχθρού, παρά μόνο με ένοπλη άμυνα, για να περάσουμε ύστερα και εμείς με τη σειρά μας στην επίθεση;” (Λ.Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία)

Δεν είναι λιγότερο ηλίθια μια άποψη που υιοθετείται τελευταία από διάφορα κομμάτια της αριστεράς (ακόμα και της άκρας). Σύμφωνα μ’ αυτήν αρκεί να απαιτούμε από το κράτος και την αστυνομία να διαλύσουν τις φασιστικές συμμορίες. Οργανώσεις της αριστεράς απαιτούν από την κυβέρνηση “να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή” ή “να ενεργοποιηθούν οι αντιρατσιστικοί νόμοι” κλπ. Επειδή κάποιες απ’ αυτές τις οργανώσεις ισχυρίζονται εκτός των άλλων ότι είναι και τροτσκιστικές υπενθυμίζουμε ότι η άποψη του Τρότσκι ήταν εντελώς διαφορετική. Σε όσους, μέσα από το σοσιαλιστικό και το κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας υποστήριζαν την ιδέα του αφοπλισμού των φασιστών από την αστυνομία της βοναπαρτίστικης κυβέρνησης Ντουμεργκ ο Τρότσκι εξηγούσε: “Ας κάνουμε όμως μια φανταστική υπόθεση: η αστυνομία… “αφοπλίζει” τους φασίστες. Μήπως αυτό λύνει το ζήτημα; Και τότε ποιος θα αφοπλίσει την αστυνομία που με το δεξί της χέρι θα ξαναδίνει στους φασίστες ότι τους πήρε με το αριστερό; Η κωμωδία του αφοπλισμού από την αστυνομία το μόνο που θα έκανε θα ήταν να δώσει ακόμα μεγαλύτερο κύρος στους φασίστες… Η αλήθεια είναι πως στα χέρια του βοναπαρτιστικού κράτους, ένα τέτοιο μέτρο θα στρεφόταν προ πάντων ενάντια στους εργάτες. Όπως είναι επίσης αλήθεια ότι οι “αφοπλισμένοι” φασίστες θα έπαιρναν την άλλη μέρα τα διπλάσια όπλα, όχι χωρίς τη βοήθεια της αστυνομίας” (Λ.Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία)

Δεν είναι απίθανο μια “δημοκρατική” κυβέρνηση να αφοπλίσει κάποιες μεμονωμένες φασιστικές συμμορίες και μόνο με την προϋπόθεση ότι θα αφοπλίσει ταυτόχρονα και την εργατική τάξη. Την επόμενη μέρα το αστικό κράτος θα εξοπλίσει διπλάσια τους φασίστες και θα τους χρησιμοποιήσει ενάντια στο αφοπλισμένο εργατικό κίνημα. Έτσι, κάτω από τις συνθήκες του αστικού καθεστώτος αποδεικνύεται ότι οποιαδήποτε κωμωδία αφοπλισμού όλων των ένοπλων οργανώσεων, φασιστικών και εργατικών, στο τέλος στρέφεται αναπόφευκτα ενάντια στην εργατική τάξη. Ας θυμηθούμε λίγο και τον αφοπλισμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τη συμφωνία της Βάρκιζας από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου-Πλαστήρα. Ενώ η συμφωνία προέβλεπε επίσης την παράδοση των όπλων των ακροδεξιών συμμοριών και των Ταγμάτων Ασφαλείας, αυτό δεν εμπόδισε τις κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις να εξοπλίσουν μέχρι τα δόντια τους φασίστες για να ακολουθήσει το φρικτό κύμα της λευκής τρομοκρατίας στην ύπαιθρο σε βάρος των αφοπλισμένων ΕΛΑΣιτών.

Υπάρχει τέλος μια αρκετά διαδεδομένη αντίληψη που ισχυρίζεται ότι με την ανάπτυξη των εργατικών αγώνων, των απεργιών και διαδηλώσεων ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση μπορούμε να νικήσουμε οριστικά το φασισμό. Οι υποστηριχτές αυτής της άποψης φαίνεται ότι αγνοούν ότι για το καπιταλιστικό καθεστώς η προσφυγή στο φασισμό επιβάλλεται προκειμένου να συντριβούν οι εργατικές οργανώσεις όταν οι κοινοβουλευτικές και βοναπαρτίστικες κυβερνήσεις αποδεικνύονται ανίκανες να χειριστούν την κοινωνική κρίση προς όφελος των καπιταλιστών. Έτσι οποιαδήποτε ανάπτυξη των αγώνων και των απεργιών θα έχει σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα όχι την εξαφάνιση αλλά τον διπλασιασμό των φασιστικών προκλήσεων και επιθέσεων.

“Οι καπιταλιστές καταλήγουν στο φασισμό όχι γιατί τους αρέσει, αλλά από ανάγκη: δεν μπορούν πια να διατηρήσουν την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής παρά μόνο προχωρώντας στην επίθεση κατά των εργατών, ενισχύοντας την καταπίεση και σπέρνοντας γύρω τους την αθλιότητα και την απελπισία. Επειδή σύγχρονα φοβούνται την αναπόφευκτη απάντηση των εργατών, οι καπιταλιστές, μέσω πρακτόρων τους, ξεσηκώνουν την μικροαστική τάξη κατά του προλεταριάτου, κατηγορώντας το ότι παρατείνει και κάνει βαθύτερη την κρίση, και χρηματοδοτούν τις φασιστικές συμμορίες για να συντρίψουν τους εργάτες. Αν η απάντηση των εργατών στην επίθεση του κεφαλαίου δυναμώσει αύριο, αν οι απεργίες γίνουν πιο συχνές και πιο σημαντικές, ο φασισμός… δεν θα εξαφανιστεί, αλλά θα αναπτυχθεί δύο φορές περισσότερο. Η ανάπτυξη του απεργιακού κινήματος θα προκαλέσει την κινητοποίηση των απεργοσπαστών. Όλοι οι συμμορίτες “πατριώτες” θα κινητοποιηθούν. Οι αδιάκοπες επιθέσεις κατά των εργατών θα είναι στην ημερήσια διάταξη”. (Λ.Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία)

Όλα αυτά δεν σημαίνουν βέβαια ότι η εργατική τάξη πρέπει να απαντήσει στη φασιστική απειλή με την αποχή από τους αγώνες. Όμως μόνο στο μέτρο που οι εργατικοί αγώνες αναπτυχθούν στην κατεύθυνση της επανάστασης και της εργατικής εξουσίας, ενισχυμένοι και περιφρουρημένοι από μαζικές πολιτοφυλακές, μπορεί να νικηθεί οριστικά ο φασισμός. Τελικά μόνο η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος θα σημάνει και το οριστικό ξερίζωμα της φασιστικής απειλής μια για πάντα."

Γ. Παπαγιάννης

________________

Η νέα κλιμάκωση των επιθέσεων του βαθέως κράτους και των συμμοριών του δεν αφήνει περιθώρια για λεγκαλιστικές αυταπάτες. Καμία ανοχή στις φασιστικές προκλήσεις! Τα τάγματα εφόδου των μελανοχιτώνων υμνητών του Χίτλερ πρέπει να πάρουν την μόνη απάντηση που τους αρμόζει : ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΒΙΑ!

Διαβάστε επίσης:

• Εκλογές τρομοκρατίας, επιθέσεις στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΝΑΡ
• Επιθέσεις ακροδεξιών κατά δημοσιογράφων και κομμάτων της αριστεράς - TVXS
• Εισβολή ακροδεξιών σε παρουσίαση ελληνο-μακεδονικού λεξικού - TVXS
• Kαταγγέλονται οι φασιστικές επιθέσεις - ΕΕΚ
• Επίθεση στο εκλογικό περίπτερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ - Η φασιστική τρομοκρατία δεν θα περάσει - Δίκτυο
• Καταγγελία των φασιστικών επιθέσεων - ΚΚΕ(μ-λ)
• Επίθεση σε σύντροφο μέλος του συν. ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας - ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λάρισας
• ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ για την επίθεση φασιστών εναντίον εκδήλωσης παρουσίασης ελληνο-μακεδονικού λεξικού - ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ - ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

5λεπτο σποτ του ΕΕΚ για τις ευρωεκλογές.

ΕΕΚ: KATAΓΓEΛONTAI OI ΦAΣIΣTIKEΣ EΠIΘEΣEIΣ KATA TOY ANTAPΣYA KAI TOY OYPANIOY TOΞOY

Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα

Δελτίο τύπου, 3 Iουνίου 2009

KATAΓΓEΛONTAI OI ΦAΣIΣTIKEΣ EΠIΘEΣEIΣ
KATA TOY ANTAPΣYA KAI TOY OYPANIOY TOΞOY

Η κλιμάκωση των φασιστικών επιθέσεων των παρακρατικών της Χρυσής Αυγής έχουν επεκταθεί πέρα από τα συνήθη θύματα τους, του εργαζόμενους μετανάστες. Την Τρίτη 2 Ιουνίου στο περιθώριο της προεκλογικής συγκέντρωσης των νοσταλγών του Χίτλερ στην Αθήνα, οι μπράβοι τους χτύπησαν σε δύο σημεία:

Πρώτα με την εισβολή και ανεπιτυχή απόπειρα ματαίωσης της εκδήλωσης του μειονοτικού κόμματος Ουράνιο Τόξο, που παρουσίαζε τη νέα έκδοση του αλφαβητάριου της μακεδονικής γλώσσας μαζί με εκπροσώπους της ΕΣΗΕΑ και πανεπιστημιακούς καθηγητές.

Και αργά το βράδυ με τον εμπρησμό του προεκλογικού περιπτέρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα Προπύλαια, που κάηκε ολοσχερώς κάτω από την μύτη της αστυνομίας.

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα δηλώνει την αλληλεγγύη του στους δύο πολιτικούς σχηματισμούς που δέχτηκαν την ναζιστική βία. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να φιμώσει την πάλη για τα δικαιώματα της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα και κανείς δεν μπορεί να απλώνει τα χέρια του κατά των οργανώσεων της αριστεράς.

Λίγες μέρες μετά την αποτυχημένη προσπάθεια των ναζί να εμφανιστούν ως «Επιτροπές κατοίκων κατά των μεταναστών» προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν μετανάστες στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα, φαίνεται ότι η παρακρατική συμμορία έχει πάρει το πράσινο φως να διευρύνει την γκάμα των επιθέσεών της. Μπορεί ο Άρειος Πάγος να έκανε δεκτή και σύννομη την συμμετοχή της ναζιστικής συμμορίας στις εκλογές, τη στιγμή που απέκλειε με εθνικιστικό σκεπτικό ξένους υποψήφιους όπως του ΕΕΚ και των Οικολόγων Πράσινων, αλλά καμιά νομιμοποίηση στον δρόμο δεν θα επιτρέψει στους μαχαιροβγάλτες να κυκλοφορούν και να ασκούν την προεκλογική τους τρομοκρατία ασύδοτοι.

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα καλεί τις συνδικαλιστικές και πολιτικές οργανώσεις της εργατικής τάξης (ντόπιας και αλλοδαπής), της νεολαίας και του κινήματος συνολικά σε διαρκή εγρήγορση και αποφασιστική αντιμετώπιση των φασιστών.

Aθήνα 3/6/2009
eek.gr

Εμπρησμός του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α καταγγέλλει τη φασιστική, τραμπούκικη ενέργεια «αγνώστων» να κάψουν μέσα στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά στη Βιβλιοθήκη, το κεντρικό προεκλογικό περίπτερο της. Η ενέργεια αυτή είναι η κορύφωση ανάλογων τραμπουκισμών σε πολλές συνοικίες της Αθήνας με σπασίματα προεκλογικών στεκιών ακόμα και με απειλές απέναντι σε αγωνιστές – μέλη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Προκαλεί εντύπωση που ο εμπρησμός έγινε μέσα στο πολυσύχναστο κέντρο της Αθήνας, «κάτω από τη μύτη» των αστυνομικών δυνάμεων που βρίσκονταν στους γύρω δρόμους, χωρίς να αντιληφθούν το παραμικρό.Εντύπωση προκαλεί και η συνεχιζόμενη σιωπή της κυβέρνησης και των Υπουργείων Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης, παρόλες τις επανειλημμένες καταγγελίες της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α για τα προηγούμενα περιστατικά. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση και η αστυνομία φέρουν ακέραια την ευθύνη για τη συνεχιζόμενη δράση τέτοιων φασιστικών ομάδων, όπως και αν αυτοπροσδιορίζονται, που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν με τις τραμπούκικες ενέργειες τους.

Δηλώνουμε καθαρά ότι τίποτε δε μας σταματά. Τα μέλη και οι φίλοι της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α θα δώσουν τη μάχη, τόσο μπροστά στις Ευρωεκλογές για την αποφασιστική καταδίκη της κυβέρνησης και της Ε.Ε, όπως και κάθε άλλου επίδοξου διαχειριστή αυτής της αντιλαϊκής, αυταρχικής πολιτικής, τη μάχη για την ενίσχυση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, όσο και στις μάχες του εργατικού και νεολαϊστικου κινήματος της επόμενης μέρας.

Καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της, σταματώντας να παίζει πια τον Πόντιο Πιλάτο. Καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να καταδικάσουν με τον πιο απερίφραστο τρόπο τους τραμπουκισμούς.

Αντιπροσωπεία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α θα πραγματοποιήσει παράσταση διαμαρτυρίας την Τετάρτη στις 13:00 στο Υπουργείο Εσωτερικών.

Το Γραφείο Τύπου, Αθήνα 3 Ιούνη 2009

Ποια είναι η πιο cult;

1. Ταρίφας



2. Τρακτέρι



3. Φραπεδιά



Εσύ αποφασίζεις...